فیلم Erin Brockovich 2000

برای اولین بار در زندگی‌ام، مردم به من احترام می‌گذاشتند. لطفاً از من نخواهید که از آن بگذرم. فیلم بر اساس یک پرونده واقعی و دربارهٔ انسان‌های واقعی ساخته شده، بنابراین ساختارش به‌طرز قابل‌فهمی ساده است و وقتی تماشا می‌کنید مدام آزاردهنده است که پایان فیلم هرگز شک‌برانگیز نیست — خیلی قابل‌پیش‌بینی است. با این حال، آنچه «ارین براکویچ» را به موفقیتی چنین بزرگ تبدیل کرد...

برای اولین بار در زندگی‌ام، مردم به من احترام می‌گذاشتند. لطفاً از من نخواهید که از آن بگذرم. فیلم بر اساس یک پرونده واقعی و دربارهٔ انسان‌های واقعی ساخته شده، بنابراین ساختارش به‌طرز قابل‌فهمی ساده است و وقتی تماشا می‌کنید مدام آزاردهنده است که پایان فیلم هرگز شک‌برانگیز نیست — خیلی قابل‌پیش‌بینی است. با این حال، آنچه «ارین براکویچ» را به موفقیتی چنین بزرگ تبدیل کرد این است که شخصیت عنوان‌شده نه تنها جالب که مهم‌تر از آن، جذاب است. مادری رک‌زبان، سرسخت، دو بار مطلقه و مادر سه فرزند مجبور است برای گرفتن روزمزدی عادلانه بجنگد. داستان شگفت‌انگیزی است که با اجرای فوق‌العادهٔ جولیا رابرتز پشتیبانی شده. این‌جا رابرتز ریلکس‌تر است، آرایش و لباسش جلب‌توجه می‌کند و به‌وضوح از آزادی نقش لذت می‌برد — و نتیجه بسیار مؤثر است. شکی نیست که هم‌بازی شدن با آلبرت فینی به رابرتز کمک زیادی کرده، اما این نمایش متعلق به اوست و او تنهاست که روی ضعف‌های یک فیلم معمولی را می‌پوشاند؛ چیزی که قبلاً ندیده‌ایم در اینجا نیست، صرفاً برداشت مدرن‌تری از سناریوی همیشگی شرکت شرور در برابر آدم خوب است. استیون سودربرگ کارگردانی آرام و پی‌گیرانه‌ای دارد، صحنه‌های احساسی بیش از حد کش داده نشده‌اند و در مجموع داستان‌سرایی محکمی است. تماشای مجدد کمی از تأثیر اوج پایانی می‌کاهد، اما اجرای رابرتز همچنان پابرجا می‌ماند. ۸/۱۰ برای فیلم، ۱۰/۱۰ برای نمایش جسورانهٔ رابرتز. ای‌کاش اجرای‌های بیشتری از او می‌دیدیم. فیلم بسیار خوبی است. جولیا رابرتز فوق‌العاده است. شاید فیلم ۱۰–۱۵ دقیقه بیش از حد طولانی شود، اما حتی با این وجود «ارین براکویچ» یک فیلم زندگی‌نامه‌ای جذاب است. دیالوگ‌ها تیز و خوب‌اند و چند خط خوب هم برای رابرتز وجود دارد. خودِ او اینجا عالی است — از کل اجرای او لذت بردم. بجز رابرتز، آلبرت فینی و آرون اکهارت هم حضور دارند و چند نقش جزئی با چهره‌های آشنا از تلویزیون دیده می‌شود. فینی و اکهارت بیش از معمول خوب‌اند، اما قطعاً رابرتز کسی است که فیلم را جلو می‌برد. تماشای آن کاملاً ارزش دارد. فیلم آن‌قدرها هم بد نیست. راستش در سراسر جهان کارخانه‌ها و تأسیسات زیادی هست که چیزهای مختلفی را آلوده می‌کنند که برای ما مضرند. کاش در فیلم دادگاه نشان می‌دادند و آن‌ها را به عرق می‌انداختند — دیدن چنین صحنه‌ای خوب می‌بود. جولیا رابرتز در بهترین شکلش اینجاست؛ زنی سرسخت که با وجود نگهداری سه فرزند، تلاش می‌کند هم‌زمان کار مناسبی داشته باشد. یک حادثه او را به سمت وکیل اد ماسری (آلبرت فینی) می‌برد که وعده‌هایی دربارهٔ دریافت خسارت می‌دهد که بعداً محقق نمی‌شوند — پس او تصمیم می‌گیرد برای او کار کند، چه دوست داشته باشد چه نه! با انجام کارهای اداری و مرتب کردن پرونده‌ها، متوجه می‌شود در اسناد معاملات ملک، تاریخچهٔ پزشکی به شکل غیرمعمولی آمده است. کمی تحقیق و گفتگو با اهالی محل به او و رئیس هنوز تردیدکننده‌اش نشان می‌دهد که یک شرکت بزرگ به‌طور سیستماتیک آب شرب را آلوده کرده و دربارهٔ بیماری‌های وحشتناکی که به مردم دست داده، گمراهشان کرده است. طبیعی است که وکلای شرکت‌های بزرگ و خود سیستم موانع زیادی سر راهشان می‌گذارند، اما وقتی این داستان واقعی باز می‌شود، ما درس هدفمند و خوبی در پایداری و پشتکار می‌گیریم. شیمی بین رابرتز و فینی روزبه‌روز مؤثرتر می‌شود و با حضور آرون اکهارت که نقش مراقبت از امور جانبی را دارد و گاهی به ما نفسی می‌دهد، این فیلم به درامی گیرا تبدیل می‌شود که با طنز سیاه خوشایندی طعم‌دار شده و همچنان خوب کار می‌کند.