فیلم The Great Escaper 2023

این یکی از آن درام‌های معاصر و واقعاً تأثیرگذار است که احتمالاً دیگر مدت زیادی قادر به ساختنش نخواهیم بود. محور فیلم زوج سالمندی است که هفتاد سال با هم زندگی کرده‌اند و در خانه سالمندان زندگی نیمه‌مستقلی دارند. در گفت‌وگویی معمولی با پرستاران، رنه (گلندا جکسون) متوجه می‌شود که شوهرش برنی (سر مایکل کین) می‌خواسته در مراسم هفتادمین سالگرد فرود نرماندی (D‑Day) شرکت کند...

این یکی از آن درام‌های معاصر و واقعاً تأثیرگذار است که احتمالاً دیگر مدت زیادی قادر به ساختنش نخواهیم بود. محور فیلم زوج سالمندی است که هفتاد سال با هم زندگی کرده‌اند و در خانه سالمندان زندگی نیمه‌مستقلی دارند. در گفت‌وگویی معمولی با پرستاران، رنه (گلندا جکسون) متوجه می‌شود که شوهرش برنی (سر مایکل کین) می‌خواسته در مراسم هفتادمین سالگرد فرود نرماندی (D‑Day) شرکت کند اما همه بلیت‌ها تمام شده بود. رنه صریح می‌گوید که اگر او می‌خواهد برود، باید برود. با تنها یک کیسه و چند پوند پول، او سوار کشتی می‌شود و راهی سفری می‌گردد که خاطرات هولناک سال ۱۹۴۵—که تنها گاه‌به‌گاه در فلاش‌بک‌ها نشان داده می‌شوند—را برمی‌انگیزد، اما هم‌زمان فرصتی برای رسیدن به نوعی تحقق و خاتمه بر مسائلی فراهم می‌آورد که همواره او را آزار داده‌اند. مشکل این است که او به کسی نگفته بود که می‌خواهد برود؛ بنابراین خانه نگران می‌شود، پلیس به دنبال اوست و رسانه‌ها خیلی زود داستان پافشاری‌اش را می‌گیرند و تا حدی شهرت نصیبش می‌شود. فیلم داستانی پرشخصیت است، با شیمی ملایمی میان جکسون و کین و نیز میان کین و همراه تازه‌اش آرتور (با اجرای تأثیرگذار جان استندینگ)، که هر دو ناچار می‌شوند با شیاطین گذشته و حال خود روبه‌رو شوند. فیلم سرشار از طنز است—مقداری کنایه—و در عین حال روحیه‌ای از خوش‌بینی و آشتی دارد که بدون گرایش به احساساتی‌گری سخیف، در طول نود دقیقه خوب جواب می‌دهد. این فیلم مرا به درامی همدلانه از بی‌بی‌سی به نام «A Foreign Field» (۱۹۹۳) یادآوری کرد و تماشای آن در مواقعی تأمل‌برانگیز است.