فیلم The Legend of 5 Mile Cave 2019

این فیلم تا حدی مرا دوباره به کودکی برد. کابوی‌ها، معما، و چیزهایی که آن کودک درونم عاشقش بود — و روایت فیلم هم یادآور کلاسیک‌های کودکانهٔ دههٔ هشتاد مثل The Boy Who Could Fly، Radio Flyer، Sandlot و The Princess Bride بود. نکتهٔ بهترین این است که فیلم صرفاً روشن و مفرح است؛ تیره یا بدبین نیست، قرار نیست مخاطبش را شرور جلوه...

این فیلم تا حدی مرا دوباره به کودکی برد. کابوی‌ها، معما، و چیزهایی که آن کودک درونم عاشقش بود — و روایت فیلم هم یادآور کلاسیک‌های کودکانهٔ دههٔ هشتاد مثل The Boy Who Could Fly، Radio Flyer، Sandlot و The Princess Bride بود. نکتهٔ بهترین این است که فیلم صرفاً روشن و مفرح است؛ تیره یا بدبین نیست، قرار نیست مخاطبش را شرور جلوه دهد یا سلیقهٔ او را شرمنده کند. قهرمانان قهرمان‌اند و بدذات‌ها بدذات؛ معما، اکشن و تعلیق دارد و شخصیت‌ها پرداخته شده‌اند، نه انگ‌زده یا ساخته‌شده برای پیش‌برد یک ایدئولوژی. به‌طور کلی فیلمی ساده، دلپذیر، خوش‌بازی و کاملاً سرگرم‌کننده است — و برخلاف بسیاری آثار امروزی، خانوادگی هم هست. در سال‌های اخیر پیدا کردن چنین اثری سخت است و خوشحالم که وقت گذاشتم تا آن را ببینم؛ برای مدتی کوتاه مرا از آشفتگی‌های آن سال دور کرد. خلاصهٔ داستان: در ۱۹۲۹ مردی (با بازی Adam Baldwin) سر از مزرعه‌ای در کنتاکی درمی‌آورد که در آستانهٔ مصادره است. بیوه‌ای (با بازی Jill Wagner) او را در ازای کار در اصطبل جا می‌دهد و پسرک خانواده کم‌کم با آن مرد مرموز ارتباط می‌گیرد. کودک به‌ویژه کنجکاو ماجرای واقعیِ تیرانداز قانون‌شکنِ Shooter Green (با بازی Jeremy Sumpter) از آریزونای ۱۸۸۷ می‌شود. The Legend of 5 Mile Cave (۲۰۱۹) تلفیقی از فضا و حس‌وحال Secondhand Lions و Places in the Heart است که با افسانهٔ Colossal Cave در غرب وحشی درآمیخته شده؛ افسانه‌ای که دربارهٔ غارهایی در حوالی سی مایل جنوب‌شرقی توسان است که در میانهٔ دههٔ ۱۸۸۰ مأوای قانون‌شکنان بوده و بارها غنیمت‌های دزدی از Southern Pacific Express را در آن مخفی کرده‌اند. فیلم Cave of Outlaws (۱۹۵۱) ساختهٔ ویلیام کسل هم بر پایهٔ همین رخدادهای مبهم تاریخی ساخته شده بود. چند نمونهٔ متفاوت از این داستان وجود دارد و من از پیچش خلاقانهٔ این فیلم استقبال کردم. فیلم در جلب علاقهٔ انسانی موفق است و نقش Allie DeBerry در نقش Josie Hayes یکی از نکات قوتِ بازیگریِ زنان است؛ Jill Wagner هم در نقش Susan قابل‌توجه است. عکاسان یا منتقدانی که به لباس‌ها یا نظافت ظاهری می‌تازند که «بیش‌ازحد مرتب» به نظر می‌رسد، فراموش می‌کنند بسیاری از وسترن‌های سنتی همین خطا را داشتند—و به‌راستی مگر آدم معمولی آن زمان اهمیت نمی‌داد چگونه به‌نظر می‌رسد؟ تنها ایراد موجهی که می‌توان گرفت صحنه‌ای است که در پس‌زمینهٔ ۱۹۲۹ پانل‌های وینیل (سایدینگ) دیده می‌شود، درحالی‌که این متریال تا دههٔ ۱۹۵۰ رایج نشده بود؛ با این حال این خطا آن‌قدر گذراست که چندان مهم نیست. همچنین عده‌ای فیلم را «مبتنی‌بر ایمان» می‌خوانند؛ واقعیت این است که تنها یک صحنه هست که سه شخصیت اصلی کنار میز دعا می‌کنند و بس — کاری که آن زمان و حتی امروز در میان مردم معمول بوده و هست. فیلم خوش‌خانواده است، اما این ویژگی مخصوص آثار مذهبی نیست؛ آثاری مثل Secondhand Lions، Places in the Heart، Shane، 3:10 to Yuma و True Grit هم همین ویژگی را دارند. مدت زمان فیلم جمع‌وجور و مناسب است (حدود ۹۰ دقیقه). صحنه‌های ۱۹۲۹ در جورجیا فیلم‌برداری شده و فلاش‌بک‌های ۱۸۸۷ در منطقهٔ گستردهٔ توسان آریزونا فیلم‌برداری شده‌اند؛ از جمله Old Tucson، Colossal Cave Mountain Park، صحرای Sonoran و چند منطقهٔ کوهستانی اطراف. نمره: B+ / A-