فیلم Phantoms 1998

اولین چیزی که می‌خواهیم بدانیم این است که با چه‌چیزی طرفیم: بیولوژیک است، شیمیایی یا چیز دیگری؟ به کارگردانی جو چاپل و به ‌قلم دین کونتز که از رمان خودش اقتباس کرده، «فانتوم‌ها» (Phantoms)—که شاید عنوان خیلی درخشانی نباشد—ترکیبی نسبتاً حساب‌شده از کلیشه‌های ژانر وحشت/علمی-تخیلی/موجودات است. اگر گاهی حس تکراری و فرمولی بودن به‌دست می‌دهد، باید گفت این تا حد زیادی از سرنوشت ژانر سینمایی‌ای است...

اولین چیزی که می‌خواهیم بدانیم این است که با چه‌چیزی طرفیم: بیولوژیک است، شیمیایی یا چیز دیگری؟ به کارگردانی جو چاپل و به ‌قلم دین کونتز که از رمان خودش اقتباس کرده، «فانتوم‌ها» (Phantoms)—که شاید عنوان خیلی درخشانی نباشد—ترکیبی نسبتاً حساب‌شده از کلیشه‌های ژانر وحشت/علمی-تخیلی/موجودات است. اگر گاهی حس تکراری و فرمولی بودن به‌دست می‌دهد، باید گفت این تا حد زیادی از سرنوشت ژانر سینمایی‌ای است که در آن نفس می‌کشد. داستان اساساً درباره دو خواهر است (با بازی رز مک‌گووان و جوآنا گوئینگ) که به شهر اسنوفیلد در کلرادو می‌آیند و می‌بینند بیشتر ساکنان یا مرده‌اند یا بیمارند یا قطعه‌قطعه شده‌اند. سه نفر از ماموران پلیس وارد ماجرا می‌شوند — لیو شرایبر با نقش تیره و شرور، بن افلک به‌عنوان تکیه‌گاه قهرمان‌نما و نیکی کت که نقش کم‌اهمیتی دارد — و در ادامه مبارزه‌ای برای بقا آغاز می‌شود که شخصیت تیزبین دکترِ پیتر اوتول نقطهٔ ثقل داستان می‌شود. پس بله؛ نیرویی بسیار شرور و مخوف در کار است و سازندگان با ترکیبی قطره‌چکانی از علوم دیوانه‌وار و ایده‌های ملموس و آگاهانه علت و تبعات آن را باز می‌کنند. افکت‌ها قابل‌قبول‌اند و بازیگران کارشان را خوب انجام می‌دهند (خوشحال‌کننده است که اوتول فقط به صرف حضور بازی نکرده و به داستان احترام گذاشته). فیلم جدی گرفته می‌شود و کارگردان در وارد کردن صحنه‌های ترس، شوک، پیچش‌ها و آشوب‌ها دقت و وسواس به خرج داده است. ممکن است بعد از تماشای این فیلم، مثل من وسوسه شوید نسخهٔ بی‌نظیر «The Thing» جان کارپنتر را دوباره تماشا کنید—که واقعاً چیز بدی نیست—اما این فیلم هم محکم و قابل‌اعتناست؛ اثری پوشیده در ملات ژانر که وقت بینندگانی را که با آن ژانر آشنایند هدر نمی‌دهد. امتیاز: 7/10 «هم‌خونِ دورافتادهٔ The Thing»، در شهری منزوی در کوه‌های کلرادو دو خواهر (رز مک‌گووان و جوآنا گوئینگ) به شهری در راکی‌ها سر می‌زنند که به‌طرز مرموزی خالی از جمعیت است به‌جز چند جسد. آنها کم‌کم با یک کلانتر (بن افلک) و معاونانش روبه‌رو می‌شوند که یکی از معاونان را لیو شرایبر بازی می‌کند. پیتر اوتول هم در نقش نویسنده‌ای بریتانیایی و عجیب حضور دارد و به گروه کمک می‌کند و کلیفتون پاول نقش فرماندهٔ واحد ارتشی را دارد که به شهر فرستاده شده است. فیلم در سال ۱۹۹۸ عرضه شد و نویسنده‌اش دین کونتز است (هم فیلمنامه و هم رمان). داستان اساساً همان «The Thing» (۱۹۸۲) است که در شهری کوهستانی اتفاق می‌افتد با تفاوت‌هایی مانند حضور دو شخصیت زن. رز و جوآنا چهره‌های زیبایی دارند اما این زیبایی در فیلم بهره‌برداری چندانی نمی‌شود؛ برای مثال جوآنا تمام مدت شلوار گشادی به رنگ تُن کرم می‌پوشد. نیمهٔ اول فیلم مرموز و حساب‌شده است و چند سکانس واقعاً دلهره‌آور دارد، در حالی که نیمهٔ دوم بیشتر معطوف به منبع شگفت‌انگیز وحشت و پیچیدگی‌های آن می‌شود. برخی بابت بخش‌های پایانی انتقاد دارند و می‌توان دلیل‌شان را درک کرد، اما من از نحوهٔ همکاری قهرمانان برای فهمیدن و غلبه بر پدیدهٔ شوم خوشم آمد. مدت فیلم ۱ ساعت و ۳۶ دقیقه است و در جورج‌تاون، کلرادو فیلم‌برداری شده. درجه: B- احتمالاً آخرین بار این فیلم را حدود سال ۲۰۰۰ روی DVD دیده بودم و جز یک خط دیالوگ در «Jay and Silent Bob Strike Back» — «افلک در فانتوم‌ها ترکوند» — چیز زیادی از آن یادم نبود. بعضی افکت‌ها نسبتاً خوب بودند و نماهای جالبی هم دیدم، اما تدوین سریع (احتمالاً برای پوشاندن کمبودهای افکت‌ها) آزاردهنده بود. به‌هرحال قابل تماشا است اما حیف که می‌توانست خیلی بهتر باشد. کمی جای تعجب است که تا حالا کسی تلاش نکرده این را به صورت مینی‌سریال درآورد. امتیاز: 2.5/5