فیلم Anna Karenina 2012

متأسفانه، از نظر داستانی، باید اعتراف کنم که اینجا تسلیم شدم. داستان درباره‌ی افراد، متاهل و مجرد، عشق و تمایلات است. شخصیت‌های زیادی در زندگی یکدیگر در حال رفت و آمد هستند. از آنجایی که این فیلم براساس یک رمان معروف ساخته شده است (فکر می‌کنم)، باید خلاصه‌های زیادی وجود داشته باشد که بهتر از من به شما کمک کند. به طور صادقانه، من... گیج شدم....

متأسفانه، از نظر داستانی، باید اعتراف کنم که اینجا تسلیم شدم. داستان درباره‌ی افراد، متاهل و مجرد، عشق و تمایلات است. شخصیت‌های زیادی در زندگی یکدیگر در حال رفت و آمد هستند. از آنجایی که این فیلم براساس یک رمان معروف ساخته شده است (فکر می‌کنم)، باید خلاصه‌های زیادی وجود داشته باشد که بهتر از من به شما کمک کند. به طور صادقانه، من... گیج شدم. کل فیلم در نوعی تئاتر (حدوداً) جریان دارد، جایی که صحنه‌ها به طور مداوم تغییر می‌کنند. به‌راستی می‌تواند تماشایی باشد، اما همچنین... گیج‌کننده است. به عنوان یک اثر تاریخی، این فیلم به جزئیات توجه زیادی داشته و همه‌چیز به خوبی طراحی شده است. من قطعاً این را تحسین می‌کنم، اما به نظر می‌رسد تمام توجه به این جنبه، یعنی فرم، معطوف شده است. بازیگری و بازیگران به خوبی در اینجا... روی صحنه جا می‌گیرند. همه به گونه‌ای بازی می‌کنند که گویی روی صحنه هستند، که مناسب است. در واقع، اگر صادق باشم، ترجیح می‌دادم این را به عنوان یک اجرا زنده روی صحنه ببینم تا اینجا. داستان به سادگی در این همه لباس‌ها و رنگ‌ها، قطارها و صحنه‌های مصنوعی غرق شده است. آخرین کلمات... یک داستان خوب از هر چیز دیگری مهم‌تر است. یک داستان خوب نیازی به پیچیدگی ندارد (کافی است به فیلمی مانند "لاک" نگاه کنید که حول بسیاری از همان مضامین می‌چرخد). برای این افراد داستان خوب اهمیتی نداشت؛ آن‌ها فقط می‌خواستند با لباس‌های زیبا، صحنه‌های جذاب و بازیگرانی که اغراق می‌کنند، بازی کنند. اگر می‌دانستم، قطعاً از این فیلم صرف‌نظر می‌کردم. استفاده‌ی سبک‌شناسانه از صحنه بین افراط و کم‌استفاده بودن نوسان داشت و گاهی به تعادل کاملی می‌رسید، که صحنه‌ی رقص باله بین کیتی، ورونسکی و آنا کارنینا نمونه‌ی بارز آن است. فیلم داستانش را نزدیک به روشی که یک باله روایت می‌شود، بیان می‌کند.