فیلم Anna Karenina 2012

راستش در مورد پی‌نگاشت داستان باید تسلیم شوم: موضوع فیلم درباره آدم‌هاست—متأهل و مجرد، عشق و هوس—با تعداد زیادی شخصیت که مدام وارد و خارج زندگی یکدیگر می‌شوند. چون ظاهراً بر اساس رمانی مشهور ساخته شده، احتمالاً خلاصه‌های بهتری از داستان در جای دیگر پیدا می‌شود. صادقانه بگویم، من گیج شدم. فیلم عمدتاً در فضایی شبیه به تئاتر می‌گذرد که صحنه‌ها پیوسته تغییر می‌کنند؛ از لحاظ...

راستش در مورد پی‌نگاشت داستان باید تسلیم شوم: موضوع فیلم درباره آدم‌هاست—متأهل و مجرد، عشق و هوس—با تعداد زیادی شخصیت که مدام وارد و خارج زندگی یکدیگر می‌شوند. چون ظاهراً بر اساس رمانی مشهور ساخته شده، احتمالاً خلاصه‌های بهتری از داستان در جای دیگر پیدا می‌شود. صادقانه بگویم، من گیج شدم. فیلم عمدتاً در فضایی شبیه به تئاتر می‌گذرد که صحنه‌ها پیوسته تغییر می‌کنند؛ از لحاظ بصری شاید تماشایی باشد، اما در عین حال سردرگم‌کننده است. به‌عنوان اثری دوره‌ای، فیلم به جزئیات توجه فراوانی نشان داده و همه چیز بسیار زیباست؛ می‌توان این را تحسین کرد، ولی به نظر می‌رسد تمام توجه صرف فرم شده است. بازیگری و بازیگران بیشتر مناسب صحنه‌اند؛ همه طوری بازی می‌کنند که انگار روی صحنه تئاتر قرار دارند، که در متن اثر هم جا می‌افتد. حقیقتش را بخواهید، ترجیح می‌دادم این را به‌صورت اجرای زنده روی صحنه می‌دیدم تا نسخه سینمایی‌اش. داستان زیر حجم لباس‌ها و رنگ‌ها، قطارهای مصنوعی و صحنه‌پردازی غرق می‌شود. در نهایت: داستان خوب از هر چیز دیگری مهم‌تر است. داستان خوب لازم نیست پیچیده باشد (نگاهی بیندازید به فیلمی مثل Locke که حول برخی از همین موضوعات می‌چرخد). به نظر می‌رسد برای سازندگان این فیلم، روایت اهمیت چندانی نداشته و صرفاً خواسته‌اند با لباس‌ها و دکورهای فریبنده و بازیگران اغراق‌آمیز ژست بگیرند. اگر از قبل می‌دانستم، قطعاً از دیدن این فیلم صرف‌نظر می‌کردم. استفاده سبک‌شناسانه از فضای صحنه بین افراط و کم‌اهمیتی نوسان داشت و گاهی به تعادل کامل می‌رسید؛ نمونهٔ بارز آن صحنهٔ رقص تالار میان کیتی، ورونسکی و آنا کارنینا است. فیلم روایتش را بیشتر شبیه به یک باله ارائه می‌دهد.