فیلم Gone Baby Gone 2007

آیا در محله‌تان آدم‌هایی هستند که با پلیس حرف نمی‌زنند؟ «Gone Baby Gone» ساخته بن افلک، اقتباسی از رمانی به قلم دنیس لوهن است که فیلمنامه‌اش را بن افلک و آرون استوکارد مشترکاً نوشته‌اند. در این فیلم کیس افلک، میشل موناهان، اد هریس، مورگان فریمن، جان اشتون و امی رایان بازی می‌کنند. موسیقی اثر از هری گرگسون-ویلیامز و فیلم‌برداری از جان تول است. داستان حول دو کارآگاه...

آیا در محله‌تان آدم‌هایی هستند که با پلیس حرف نمی‌زنند؟ «Gone Baby Gone» ساخته بن افلک، اقتباسی از رمانی به قلم دنیس لوهن است که فیلمنامه‌اش را بن افلک و آرون استوکارد مشترکاً نوشته‌اند. در این فیلم کیس افلک، میشل موناهان، اد هریس، مورگان فریمن، جان اشتون و امی رایان بازی می‌کنند. موسیقی اثر از هری گرگسون-ویلیامز و فیلم‌برداری از جان تول است. داستان حول دو کارآگاه خصوصی، پاتریک کنزی (کیس افلک) و آنجی جنارو (میشل موناهان)، می‌چرخد که برای پیدا کردن دختری گمشده به نام آماندا مک‌ریدی استخدام می‌شوند. در ابتدا به نظر می‌رسد با یک پرونده ساده آدم‌ربایی روبه‌رو هستیم، اما هر چه پژوهش آنها عمیق‌تر می‌شود، حقایق تاریک‌تری آشکار می‌گردد. این فیلم درامی تأثیرگذار است که معمایش را در زمینهٔ ابهامات اخلاقی پیش می‌برد. همان‌طور که از رمانی از لوهن انتظار می‌رود، پیچش‌ها و شخصیت‌پردازی‌های عمیق به‌خوبی با حس واقعی یک محلهٔ بوستون پیوند خورده‌اند؛ بن افلک در نخستین تجربهٔ کارگردانی‌اش توانسته فضای محل و حس اجتماع را به‌خوبی منتقل کند. قوت داستان طوری است که تماشاگران را در جست‌وجوی آماندا سهیم می‌کند و آن‌ها را وادار به مواجهه با مسائلی اخلاقی می‌سازد که بر دوش پاتریک گذاشته می‌شود. از نظر فنی فیلم در مجموع موفق است: کارگردانی متین و بی‌نمایش، تدوین و فیلم‌برداری محکم و موسیقی مناسب، همه کمک کرده‌اند تا حتی بخش سوم فیلم از کشش نیفتد. اشکالات فیلم جزئی‌اند؛ میشل موناهان بازیگر توانمندی است اما نقش خیابانی او در اینجا گاهی باورپذیری کمتری دارد، هرچند حضور قوی کیس افلک در صحنه‌ها به او کمک می‌کند. بینندگان تیزبین ممکن است انگیزه‌های پیش‌برندهٔ معما را زودتر دریابند و پایانِ تا حدودی مبهم فیلم می‌تواند برداشت‌های متفاوتی در میان مخاطبان ایجاد کند. همچنین برای برخی، لحن غمناک و سرشار از ناامیدیِ فیلم ممکن است لذت‌بردنِ سنتی از اثر را دشوار کند—این حال و هوای دلگیر اما عمداً طراحی شده و خوب اجرا شده است. در مجموع، فیلمی اندیشمندانه و تکان‌دهنده است که مسایلی اخلاقی را بدون ساده‌سازی مطرح می‌کند و تماشای آن برای مخاطب بالغ ارزشمند خواهد بود.