فیلم Honey, We Shrunk Ourselves! 1997

این فیلم، 'Honey, We Shrunk Ourselves'، به‌طور کلی متوسط و معمولی است. در این دنباله دوم از سری فیلم‌های 'Honey, I Shrunk the Kids'، همانطور که از عنوانش پیداست، بزرگ‌ترها این بار کوچک می‌شوند. به‌طور خلاصه، این فیلم خسته‌کننده است و در مقایسه با نسخه اصلی سال 1989، بسیار ضعیف‌تر به نظر می‌رسد. من نمی‌گویم که دو فیلم قبلی را بسیار خنده‌دار یافتم، اما حداقل...

این فیلم، 'Honey, We Shrunk Ourselves'، به‌طور کلی متوسط و معمولی است. در این دنباله دوم از سری فیلم‌های 'Honey, I Shrunk the Kids'، همانطور که از عنوانش پیداست، بزرگ‌ترها این بار کوچک می‌شوند. به‌طور خلاصه، این فیلم خسته‌کننده است و در مقایسه با نسخه اصلی سال 1989، بسیار ضعیف‌تر به نظر می‌رسد. من نمی‌گویم که دو فیلم قبلی را بسیار خنده‌دار یافتم، اما حداقل چند لحظه‌ی خنده‌دار داشتند که این فیلم هیچ‌کدام از آن‌ها را ندارد. ریک مورنایس (وین) و استوارت پانکین (گوردون) بازی‌های قابل قبولی دارند، در حالی که ایو گوردون به‌طور قابل توجهی بهتر از مارشیا استراسمان در نقش دایان است؛ البته این بحث چندان مهمی نیست، زیرا هر دو به خاطر کیفیت فیلم چندان درخشان نیستند. بازیگران کودک نیز معمولی هستند و میلا کونیس در یک نقش کوچک و (بسیار) جوان در این فیلم حضور دارد. به‌طور شگفت‌انگیزی، فیلم با چند پیام مثبت به پایان می‌رسد و همچنین موفق می‌شود که عنکبوت‌های پا دراز را به موجوداتی بامزه تبدیل کند که واقعاً کار جالبی است. با این حال، تماشای 74 دقیقه‌ای این فیلم به‌طور کلی کند و خسته‌کننده است. در کل، نظر من نسبت به این فیلم متوسط است.