فیلم Heaven Knows What 2014

بی‌خانمانی و اعتیاد، با پس‌زمینه‌ای از کمی رمانس این فیلم مرا به یاد فیلم «The Panic in Needle Park» با بازی آل پاچینو می‌اندازد. فیلم را برادران سافدی کارگردانی کرده‌اند و از زندگی واقعی آریل هولمز الهام گرفته شده است؛ هولمز خود نقش اصلی را بازی می‌کند. بدون تردید فیلمی دلگیر و غم‌انگیز است — دیدن آن چهره‌ها و چشم‌ها آدم را متاثر می‌کند — اما...

بی‌خانمانی و اعتیاد، با پس‌زمینه‌ای از کمی رمانس این فیلم مرا به یاد فیلم «The Panic in Needle Park» با بازی آل پاچینو می‌اندازد. فیلم را برادران سافدی کارگردانی کرده‌اند و از زندگی واقعی آریل هولمز الهام گرفته شده است؛ هولمز خود نقش اصلی را بازی می‌کند. بدون تردید فیلمی دلگیر و غم‌انگیز است — دیدن آن چهره‌ها و چشم‌ها آدم را متاثر می‌کند — اما بسیار واقع‌گرایانه است. تا حدود سه‌چهارم فیلم، داستان تا حدی بی‌هدف به نظر می‌رسد، اما در ربع پایانی با یک پیچش کوچک به پایان می‌رسد. فیلم را دیده‌ام و اگر دربارهٔ داستان بپرسید، می‌گویم توصیفش سخت است؛ این فیلم بیشتر شبیه یک مستند قابل تماشا است. در بیش از نود دقیقه، زندگی بی‌خانمان‌ها را از آغاز روز تا شب نشان می‌دهد: چگونه روزشان را می‌گذرانند و ترجیحاتشان چیست. بنابراین این اثر الهام‌بخش نیست، اما دست‌کم چیزهایی دربارهٔ وضعیت آنها می‌توان آموخت. وقتی موضوع را شنیدم، انتظار داشتم صحنه‌های زیادی از خشونت — مثل تجاوز، دزدی، درگیری با پلیس یا حتی قتل — ببینم. اما به‌طور شگفت‌آور چنین نیست؛ جز اعتیاد به مواد مخدر و گاهی دزدی برای تهیهٔ مواد، موارد خشونت‌آمیز گسترده‌ای دیده نمی‌شود. به نظر می‌رسد این فیلم برای بازیگر نقش اول جهشی در زندگی حرفه‌ای و شخصی‌اش ایجاد کرده است؛ امیدوارم این نقطه‌عطف ادامه‌دار باشد. از کارگردان‌ها بابت تاثیری که در زندگیِ یک نفر گذاشته‌اند قدردانی می‌کنم. این فیلم برای سرگرمی ساخته نشده است؛ اگر به فیلم‌هایی نزدیک به مستند علاقه دارید، آن را ببینید. پس برای همه مناسب نیست، اما برخی ممکن است آن را خوب یا لااقل قابل قبول بدانند. ۶/۱۰