فیلم The Philadelphia Story 1940

وای، چه فیلمی! ماجراهای طبقه مرفه و اجتماع‌گرا درباره تریسی لرد که در آستانه ازدواج دوباره است و شوهر سابقش، سی.کا. دکستر هیون. همه‌چیز می‌توانست سوژه‌ای خبری خوب شود اگر روزنامه آدم درستی می‌فرستاد. ماکالی کانر، خبرنگاری ساده‌لوح که با شیطنت‌ها و دیوانگی‌های بیشتری سروکار پیدا می‌کند و تا پایان فیلم تقریباً نزدیک است ازدواج کند، وارد می‌شود. این کمدی رمانتیکِ عالی، خنده‌دار و تمام‌عیار، ساخته‌ی...

وای، چه فیلمی! ماجراهای طبقه مرفه و اجتماع‌گرا درباره تریسی لرد که در آستانه ازدواج دوباره است و شوهر سابقش، سی.کا. دکستر هیون. همه‌چیز می‌توانست سوژه‌ای خبری خوب شود اگر روزنامه آدم درستی می‌فرستاد. ماکالی کانر، خبرنگاری ساده‌لوح که با شیطنت‌ها و دیوانگی‌های بیشتری سروکار پیدا می‌کند و تا پایان فیلم تقریباً نزدیک است ازدواج کند، وارد می‌شود. این کمدی رمانتیکِ عالی، خنده‌دار و تمام‌عیار، ساخته‌ی کارگردان بزرگ جورج کیوکر است. با سه ستاره‌ی بسیار توانمند و درخشان، فیلم نمی‌توانست بد از کار دربیاید و جیمز استوارت برای این نقش جایزهٔ بهترین بازیگر مرد را برنده شد. کری گرانت هم با دیالوگ‌های ظریف و بامزه‌اش لحظات فراموش‌نشدنی خلق می‌کند و ویرجینیا ویدلر در نقش دینا لرد کاملاً بانمک است. فیلمی باوقار همچون شخصیت‌هایش و شایستهٔ شهرتش. فیلمی که ویژگی‌هایی دارد اما در طول دهه‌ها بیش‌ازحد ارزش‌گذاری شده است. این یکی از فیلم‌های جالب سال 1940 بود؛ زمانی که جهان بیشتر نگران پیشرفت جنگ در اروپا بود تا کار بازیگران. کیوکر بر مبنای نمایشی موفق در برادوی فیلمی شیک و تا حدی عملی عرضه کرده که امکان نمایش استعداد بازیگران را فراهم می‌کند، اما در چند صحنه بیش از حد تئاتری است و گاهی شبیه نمایش ضبط‌شده به نظر می‌رسد. اگرچه بعضی آن را کلاسیک می‌دانند، من فکر می‌کنم کار کوچکی برای هر یک از درگیران است: کیوکر بعدها با «مای فِر لیدی» بیشتر شناخته شد؛ کری گرانت در «North by Northwest» و «Charade» درخشید؛ هپبورن با «The Lion in Winter» ماندگار شد و استوارت با فیلم‌هایی چون «Vertigo» و «Rear Window» جاودانه شد. با این حال نمی‌توان منکر بزرگیِ بازیگران و اهمیت کارگردان شد که نشان‌دهندهٔ اهمیتی است که استودیو برای این تولید قائل بود. کارگردانی شیک، شفاف و خوب اجرا شده است؛ گرانت در نقش ساینیسی طنزآلود عالی است و هپبورن بدون مشکل همراهی می‌کند. استوارت اما در فیلم کمی نامأنوس به نظر می‌آید، درست رشد نمی‌کند و نتیجه تلاش‌هایش نسبت به توانایی‌اش ضعیف است. بزرگ‌ترین اشکال فیلم در فیلمنامه است: نمایشی معمولی با طنز محدود و بازی با کلمات که در نسخه‌های زیرنویس‌شده به زبان ما (در مورد من پرتغالی) گم می‌شود و هرگز فراتر از متوسط نمی‌رود. شخصیت‌ها در خانه گردش می‌کنند و با کنایه حرف می‌زنند، و ریتم داستان کند و پیش‌بینی‌پذیر است. برایم قابل‌فهم نیست که فیلم جایزهٔ بهترین فیلمنامهٔ اقتباسی و جایزهٔ بهترین بازیگر را برای استوارت برد، به‌خصوص در مقابل فیلم‌های برجسته‌ای مثل «Rebecca» و «Grapes of Wrath». کاترین هپبورن در اوج توانایی‌ است در قصهٔ دختری ثروتمند و لوس که می‌خواهد برای بار دوم ازدواج کند. این‌بار مردی دقیق و محافظه‌کار به‌نام کیترج را انتخاب کرده‌اند که خیلی با شوهر سابقش دکستر هیون متفاوت است، اما خانواده‌اش او را پس از شکست ازدواج قبلی‌اش گزینه‌ای مطمئن می‌دانند. با نزدیک‌شدن روز عروسی، یک مجله خبرنگار و عکاسی می‌فرستد تا مراسم را پوشش دهند. همه‌چیز می‌توانست طبق برنامه پیش برود اگر شوهر سابق، که خانه‌ی کناری زندگی می‌کند، وارد ماجرا نمی‌شد؛ او در جریان تبریک‌ها ظاهر می‌شود اما واضح است که قصد بازی و شیطنت دارد. آیا او هنوز راهی برای رفتن به جلوی محراب پیدا می‌کند؟ چهار بازیگر اصلی کاملاً با هم هماهنگ‌اند: تریسی زشت‌اخلاق باید با حقایق خانه روبه‌رو شود و فیلم لحظاتی دارد که حقیقتِ نهفته را، گاهی تحت تأثیر نوشیدنی، آشکار می‌کند—نمونه‌هایی پرتأثیر که روی پرده دیده می‌شوند. نوشتهٔ فیلم گاهی دیالوگ‌های تیز و نیش‌داری دارد و حضور «دایی ویلی» نیز به آشفتگی سرگرم‌کنندهٔ داستان می‌افزاید. احتمالاً فکر می‌کردم جیمی استوارت نمایش را می‌دزدد، اما در نهایت این یک رمانس کمدی است که احساسات زیادی ندارد و پیوسته بر سر لج‌بازی و سرسختی تکیه می‌کند. کاملاً لذت‌بخش.