فیلم Edward Scissorhands 1990

داستان «موجود فرانکنشتاین» را در نظر بگیرید، خالق نفرت‌انگیز آن را حذف کنید و گل‌های دختر بچه را با یک حومه شاد و رنگارنگ از دوران ریگان جایگزین کنید. اگرچه این فیلم شخصاً مورد علاقه من از آثار تیم برتون نیست، اما به نظرم بهترین تجسم سبک و علاقه‌های داستانی اوست. این فیلم بسیار لذت‌بخش است. جالب است که ما چگونه چیزها را در ذهن...

داستان «موجود فرانکنشتاین» را در نظر بگیرید، خالق نفرت‌انگیز آن را حذف کنید و گل‌های دختر بچه را با یک حومه شاد و رنگارنگ از دوران ریگان جایگزین کنید. اگرچه این فیلم شخصاً مورد علاقه من از آثار تیم برتون نیست، اما به نظرم بهترین تجسم سبک و علاقه‌های داستانی اوست. این فیلم بسیار لذت‌بخش است. جالب است که ما چگونه چیزها را در ذهن خود تجسم می‌کنیم. من درباره «ادوارد دست قیچی» شنیده بودم، اما واقعاً اطلاعات کمی درباره‌اش داشتم، به‌ویژه اینکه انتظار داشتم این فیلم خیلی تاریک باشد - احتمالاً به خاطر مشاهده کاور آن در جاهای مختلف. این فیلم خیلی خنده‌دارتر از چیزی است که انتظار داشتم، اما به طرز مثبتی. در واقع، کمی آرزو می‌کنم که به جای تکیه بر نوآوری داشتن قیچی به‌عنوان دست، به سمت یک مسیر تاریک‌تر و خلاقانه‌تر می‌رفتند؛ هرچند که به جنبه‌های عمیق‌تر نیز اشاره می‌شود. با این حال، در طول تماشای این داستان، مقدار خوبی از سرگرمی را تجربه کردم. این فیلم عجیب و شگفت‌انگیز است. جانی دپ بازیگر فوق‌العاده‌ای است و در اینجا نیز به خوبی عمل کرده است، عمدتاً از طریق حالات چهره و زبان بدنش. جالب است که وینونا رایدر هم در این فیلم حضور دارد، کسی که من در دوران اخیر در «چیزهای عجیب» از او لذت برده‌ام. آلن آرکین و آنتونی مایکل هال نیز در این فیلم ظاهر می‌شوند. فیلم به لحاظ بصری زیباست، همان‌طور که از تیم برتون انتظار دارم. این فیلم به وضوح لمسی از بو ولچ دارد، با محله‌ای که خیلی شبیه به آنچه که ولچ برای «گربه در کلاه» در سال 2003 خلق کرده، به نظر می‌رسد - که من واقعاً از آن لذت بردم. بدون تردید ارزش تماشا دارد. عاشق این فیلم هستم. این فیلم مانند یک فرد بدجنس نیست که به یاد فِردی کروگر بیفتد. با این حال، پایان می‌توانست بهتر باشد. وینسنت پرایس زندگی‌اش را صرف ساختن یک «پسر» کرده است، یک شخص مصنوعی که تنها دستانش را ندارد - برای این منظور که به‌طور موقت دو جفت قیچی در اختیار دارد. متأسفانه، خالق قبل از اینکه بتواند این مشکل را حل کند، می‌میرد و بنابراین «ادوارد» جوان (جانی دپ) در قصر بلندش تنها می‌ماند. تنها، تا اینکه داین ویست ("پگ") به او کمک می‌کند، او را به دوستانش - از جمله وینونا رایدر ("کیم") - معرفی می‌کند و آنها همه متوجه می‌شوند که او توانایی شگفت‌انگیزی در هنر هرس درختان (و آرایشگری) دارد! به زودی او مورد توجه همه قرار می‌گیرد، صحبت شهر می‌شود - اما همیشه یک غریبه است و البته وقتی یک حادثه - در این مورد یک سرقت که او به ناحق متهم می‌شود - رخ می‌دهد، دوستان ناپایدارش به سرعت علیه او می‌شورند. این یک داستان دلنشین از بی‌گناهی و انسانیت است؛ دپ نقش خود را با مهارت و لطافت و شوخ‌طبعی بازی می‌کند و نیمه دوم فیلم به شدت انتقادی از بی‌فکری و خودخواهی است که هنوز هم امروز با آن مواجهیم. مانند بسیاری از «قصه‌های پریان»، این فیلم ریشه در اخلاقیات مناسب دارد و تیم برتون در ارائه یک تمثیل مدرن و لذت‌بخش که شما را به خنده، لبخند و شرم می‌کشاند، پیشرو است.