فیلم Inside Man 2006

از میان فیلم‌های سرقت، این فیلم چندان بد نیست. اسپایک لی و دنزل واشنگتن در نقش کارآگاه فریزر، کشمکش درام را حفظ می‌کنند و هرچند پیچش‌ها کم‌اند، اما تا پایان مخاطب را درگیر نگه می‌دارند. جودی فاستر و کریستوفر پلامر کم‌حضورند، اما نقش قابل‌توجهی در زیر‌داستانی شریرانه و جالب ایفا می‌کنند—در مقابلِ کلایو اون که به‌طور غیرمعمولی خونسرد است و نقشش به ایجاد حس فزاینده...

از میان فیلم‌های سرقت، این فیلم چندان بد نیست. اسپایک لی و دنزل واشنگتن در نقش کارآگاه فریزر، کشمکش درام را حفظ می‌کنند و هرچند پیچش‌ها کم‌اند، اما تا پایان مخاطب را درگیر نگه می‌دارند. جودی فاستر و کریستوفر پلامر کم‌حضورند، اما نقش قابل‌توجهی در زیر‌داستانی شریرانه و جالب ایفا می‌کنند—در مقابلِ کلایو اون که به‌طور غیرمعمولی خونسرد است و نقشش به ایجاد حس فزاینده خطر و نیرنگ‌های حساب‌شده کمک می‌کند. این فیلم به‌طور مختصر به آداب و رسوم اجتماعی و مذهبی می‌پردازد؛ نمی‌توان گفت سیاسی‌ترین اثر لی است، اما همه این‌ها به خلق یک داستان چندلایه و لذت‌بخش کمک می‌کند. تماشای آن خوشایند است. Inside Man هوشمندانه‌ترین و جالب‌ترین فیلم سرقت از بانک است که تا حالا دیده‌ام. این فیلم ذهن را به چالش می‌کشد: هوشمند، پرشتاب، خوش‌ساخت و درخشان است. با بازیگران مطرحی مانند دنزل واشنگتن و کلایو اون، فیلم با پیچش‌هایی همراه است که اصلاً پیش‌بینی‌پذیر نیستند. جذابیت زیرکانه دنزل در برابر خونسردی محکم کلایو قرار می‌گیرد و بیننده را از ابتدا تا انتها کنجکاو و درگیر نگه می‌دارد. فیلمنامهٔ ناب، نقشهٔ دیوانه‌وار سرقت را باورپذیر و حتی ممکن جلوه می‌دهد. فیلم طوری است که هم‌زمان برای هر دو سوی قانون احساس همدلی می‌کنید—هم می‌خواهید سارق‌ها موفق شوند و هم می‌خواهید پلیس‌ها مرد مورد نظرشان را بگیرند—و پایان‌بندی بسیار رضایت‌بخشی دارد. تنها انتقادم این است که بیست دقیقهٔ پایانی در ریتم کمی افت می‌کند وقتی سعی دارد همه نخ‌ها را به هم وصل کند، و به‌کار بردن الفاظ رکیک کاملاً غیرضروری بود. در مجموع، Inside Man برای هر علاقه‌مند به فیلم‌های سرقت، طرفداران دنزل واشنگتن یا دوستداران سینما، اثری درخشان و دیدنی است.