فیلم The Wolverine 2013

من طرفدار پروپاقرص فیلم‌های وولورین هستم، اما این یکی خیلی چیز خاصی نداشت! حتی دوباره دیدمش تا ببینم چیزی را از دست داده‌ام یا نه. به نظرم این فیلم برای وقتی که وقت آزاد دارید گزینهٔ خوبی است، نه فیلمی که حتماً باید دید. با این حال فیلمِ قابل‌قبولی است. من هم کمی ناامید شدم. مخصوصاً زرهٔ سامورایی عظیم‌الجثه سؤال‌برانگیز بود. کنجکاوم ببینم بعد از قطع...

من طرفدار پروپاقرص فیلم‌های وولورین هستم، اما این یکی خیلی چیز خاصی نداشت! حتی دوباره دیدمش تا ببینم چیزی را از دست داده‌ام یا نه. به نظرم این فیلم برای وقتی که وقت آزاد دارید گزینهٔ خوبی است، نه فیلمی که حتماً باید دید. با این حال فیلمِ قابل‌قبولی است. من هم کمی ناامید شدم. مخصوصاً زرهٔ سامورایی عظیم‌الجثه سؤال‌برانگیز بود. کنجکاوم ببینم بعد از قطع شدن پنجه‌های وولورین چه اتفاقی می‌افتد. دکتر گرین (معروف به وایپر) من را به یاد «پویزن آیوی» از بتمن می‌اندازد؛ به‌نوعی این موضوع را دوست نداشتم. یوکیو، مو قرمز، اما خیلی باحال است. دیدن هیوی جکمن در نقش وولورین همیشه لذت‌بخش است، اما این فیلم اصلاً هیجان‌انگیز نیست. مگر اینکه طرفدار واقعی باشید، می‌توانید آن را رد کنید. این فیلم قطعاً سرگرم‌کننده و خوب است، اما برای من در حد شاهکار نیست به‌خاطر چند نکته‌ای که واقعاً خوشم نیامد. (هشدار: ادامهٔ بررسی کمی اسپویل دارد.) شروع فیلم خوب است — خوشم آمد وولورین وارد آن بار شد و از آدم‌احمقی که با تیرهای مسموم به شکار خرس‌ها می‌پرداخت انتقام گرفت — اما بعد از آن اوضاع خوب پیش نرفت. مشکل اصلی من این است که خیلی زود با توانایی‌های التیام وولورین بازی می‌کنند تا او برای بخش قابل‌توجهی از فیلم ناتوان شود؛ این را واقعاً دوست نداشتم. با این حال صحنه‌های اکشنِ خوبی هست، مثل درگیری در قطار های‌اسپید ژاپنی که جذاب اما کمی کش‌دار بود. در نهایت او قدرت‌هایش را بازمی‌یابد اما خوشحالی زیاد دوام ندارد: در نبرد پایانی پنجه‌های آدامانتیوم وولورین از او گرفته می‌شود و ظاهراً بازنمی‌گردد — این یعنی چه؟ بله او پنجه‌های استخوانی اصلی‌اش را دوباره به‌دست می‌آورد، اما این با آدامانتیوم فرق دارد. وولورین باید پنجه‌های آدامانتیومش را داشته باشد، همین و بس. این یکی از چیزهایی است که خیلی از تهیه‌کنندگان و کارگردانان هالیوود الآن دوست دارند برای ایجاد شوک نمادها را نابود کنند و من از این کار متنفرم. همین مسئله برای من مانع از این می‌شود که این فیلم را شاهکار بدانم؛ یا پنجه‌های واقعی را به او برگردانند یا اگر قرار است این‌طور تغییرش بدهند بهتر است ریبوت کنند. تأسف‌آور است که به این شکل فیلم را کم‌ارزش کردند؛ وگرنه می‌توانست فیلم بسیار خوبی باشد. اکشن‌های زیادی دارد، فیلمنامه چندان بد نیست و هیوی جکمن در نقش وولورین خیلی خوب است. در واقع تنها کسی که بازی‌اش چندان قوی نبود دکتر گرین است که بازی‌اش نسبتاً ضعیف است. در کل فیلمی خوب و سرگرم‌کننده است که می‌توانست خیلی بهتر باشد اگر احمق‌بازی‌های هالیوودی که اصرار به شوک‌آفرینی داشتند، نبود. بالاخره! فیلم شایستهٔ یکی از نمادین‌ترین شخصیت‌های مارول! X-Men 3 خوب بود، اما این یکی معتبرترین‌شان است. برای اینکه دوباره فانی شوی چه می‌دادی؟ این فیلم به لاگان فرصت فانی شدن می‌دهد. صحنه‌های مبارزه تماشایی‌اند، خیلی بهتر از X-Men Origins. خیلی خفن! ترکیبی از تکنولوژی مدرن، خیال‌پردازی مارول و اسطوره‌های باستانی ژاپن. هر طرفدار مارول از دیدن این فیلم کیف خواهد کرد. ۱۰ از ۱۰. صحنه‌های مبارزه سریع، خوب فیلم‌برداری شده و واقع‌گرایانه بودند! فیلمی دراماتیک و سرراست. هیوی جکمن همیشه در نقش وولورین موفق است. خیلی ناراحت خواهم شد وقتی روزی برسد که مجبور شود از این نقش کناره‌گیری کند. نمی‌فهمم بعضی‌ها چرا از این فیلم بدشان می‌آید. برای من فیلم نسبتاً قابل‌ قبولی بود. کامل نیست، اما هنوز هم خوب بود. این فیلم برای ردهٔ سنی PG-13 واقعاً خشونت دارد. آن‌ها در این فیلم دست‌وپاباز نکرده‌اند؛ تا حد مرزی پیش رفته‌اند و همین باعث شده فیلم تا حدی عالی باشد. از این فیلم ناامید شدم. پر از حفره‌های داستانی است، فیلمنامه ضعیف است و حتی بازی عالی جکمن هم نتوانسته آن را نجات دهد. شاید دفعهٔ بعد بهتر شود. سرانجام به وولورین توجه شایسته‌اش داده شد. بعد از ناامیدیِ Origins فکر می‌کنم با این فیلم تا حدی جبران کردند. نمایش شخصیت و تمرکز بر او فوق‌العاده است. به‌عنوان اقتباسی از مینی‌سری ژاپنی، این فیلم برای یک اثر مبتنی بر وولورین خوب است. اگر هنوز ندیده‌اید، بعد از پایان فیلم در سالن بمانید و صحنه‌های پس از تیتراژ را ببینید — یکی از بهترین‌ها تا کنون! وولورین برداشت جذابی از این جهش‌یافتهٔ نمادین و تلاقی گذشته‌اش با حال او بود. صحنه‌های اکشن خشن، بی‌رحم، زمخت و تقریباً تاریک بودند. وولورین، اما زمخت‌تر و انسانی‌تر! فیلم نشان می‌دهد جاودانگی چه هزینه‌ای دارد و تا چه اندازه حاضری بپردازی تا آن را از خودت برداری. فیلم جذابی بود، و اگر لاگان را دیده‌اید می‌توانید آن را نوعی پیش‌درآمد برای آن بدانید. در خیلی جهات زوایای قرمزی دارد که تناسبش را با ردهٔ PG-13 زیر سؤال می‌برد؛ صادقانه بگویم این فیلم برای کودکان مناسب نیست. این فیلم ماجرای نجات یک سرباز ژاپنی از بمب ناگازاکی را نشان می‌دهد که بعدها آن سرباز — یاشیدا — میلیاردر و تاجر موفقی می‌شود و می‌خواهد ثروتش را به نوهٔ مقتدرش ماری‌کو بسپارد. واضح می‌شود که این جانشینی مشکلاتی دارد، از جمله مخالفت پدر ماری‌کو، شین‌گن، و یاکوزاها که گروهی از جهش‌یافته‌های آمادهٔ مبارزه دارند. وقتی در مراسم تدفین تلاش برای آدم‌ربایی می‌شود، لاگان بیشتر از آنچه انتظار داشت وارد ماجرا می‌شود و با دوراهی‌ای روبه‌رو می‌شود که قبلاً برایش غیرممکن می‌نمود. بعدها معلوم می‌شود دشمنی خطرناک‌تر در انتظارشان است. هرچند این ایده‌ها خوب است، اما داستان ضعیف و شخصیت‌پردازی‌ها عمدتاً ناتمام‌اند؛ احساسات رهاشدهٔ لاگان که هنوز از دست دادن جین گری درگیر است، داستان را به باتلاقی از احساسات می‌کشاند که گاهی خسته‌کننده می‌شود. مثل فیلم Origins، مهارت‌های جنگیدن او نیاز به سکانس‌های زیاد نزدیک و تکراری دارد که بعد از مدتی — و بعد از بارها پیروزی او در برابر شانس‌های ناممکن — خسته‌کننده و بی‌رونق می‌شوند. سکانس‌های پایانی طولانی به نظر می‌رسد اما هیچ حس خطر واقعی‌ای ندارند — ما حدس می‌زنیم چه اتفاقی خواهد افتاد و هیچ میزان آکروبات و جلوه‌های ویژه آن را هیجان‌انگیزتر نمی‌کند. خود جکمن هم اینجا در بهترین وضعیتش نیست؛ انگار او هم از این نقش کمی خسته شده. بازیگران جانبی کاری بیشتر از پر کردن صحنه نکرده‌اند و هرچند تماشایش قابل تحمل است، من واقعاً امیدوارم دیگر شاهد این تلاش‌های مستقل نباشیم. فیلم نسبتاً خوبی است. فضای ژاپنی داستان اولش کمی مرا گیج کرد — هنوز هم تا حدی گیج‌کنم — اما حالا که می‌دانم از کمیک‌ها برگرفته شده تا حدی آن را می‌فهمم. در کل فیلم خوبی است، اما مثل X-Men Origins: Wolverine به‌نظر نمی‌رسد دقیقاً همان چیزی باشد که طرفداران می‌خواستند. با این حال فیلم خوبی است.