فیلم X-Men Origins: Wolverine 2009

خیلی بد... واقعاً خیلی بد. هیوج جک‌من همیشه در نقش وولورین عالی است، اما این داستان هیچ منطق و توجیهی ندارد. فیلم را دیدم و حس کردم انگار بدون فیلمنامهٔ واقعی فیلمبرداری کرده‌اند و هرچه به ذهنشان می‌رسه ضبط کرده‌اند. بعداً فهمیدم واقعاً فیلمنامه‌ای برای پیروی نداشته‌اند. حالا می‌شود دلیل بسیاری از صحنه‌های عجولانه یا نیمه‌کاره، جلوه‌های ناتمام و ظاهر فاجعه‌وار «ددپول» را درک کرد. با...

خیلی بد... واقعاً خیلی بد. هیوج جک‌من همیشه در نقش وولورین عالی است، اما این داستان هیچ منطق و توجیهی ندارد. فیلم را دیدم و حس کردم انگار بدون فیلمنامهٔ واقعی فیلمبرداری کرده‌اند و هرچه به ذهنشان می‌رسه ضبط کرده‌اند. بعداً فهمیدم واقعاً فیلمنامه‌ای برای پیروی نداشته‌اند. حالا می‌شود دلیل بسیاری از صحنه‌های عجولانه یا نیمه‌کاره، جلوه‌های ناتمام و ظاهر فاجعه‌وار «ددپول» را درک کرد. با این همه، عجیب است که این فیلم بدترین اثر در مجموعهٔ مردان ایکس نیست؛ فقط سطح انتظارات را بسیار پایین می‌آورد. تقریباً قابل قبول. هنگام تماشای «ریشه‌های مردان ایکس: وولورین» هرگز خسته نشدم، بنابراین نمرهٔ پایین‌تری نمی‌دهم. اکشن‌ها خوب اجرا شده و سرگرمی رضایت‌بخشی دارد، حیف که جلوه‌های ویژهٔ کامپیوتری ضعیف‌اند. مانند سه فیلم قبلی مردان ایکس، تماشای هیوج جک‌من در نقش وولورین برایم لذت‌بخش است—او قطعاً بهترین بخش این فیلم‌هاست. با این حال فیلم مشکلاتی هم دارد: شخصیت‌های جدید چندان برام جذاب نبودند و داستان به‌عنوان یک روایت منشأ آن‌طور که انتظار می‌رفت مرا راضی نکرد، هرچند تماشایش نسبتا سرگرم‌کننده است. راین رینولدز در نقش شناخته‌شده‌اش حضور دارد و اینجا عملکردش معمولی است. بعد از چهار فیلم، روندی کندِ نزولی دیده می‌شود؛ امیدوارم فیلم‌های بعدی وضعیت را بهتر کنند. همیشه درگیر شدن با فرنچایز «مردان ایکس» برایم سخت بوده، اما امیدوار بودم این فیلم—با حضور کاریزماتیک‌ترین شخصیت—چیزی را تغییر دهد. متأسفانه این‌طور نشد. لاگان (هیوج جک‌من) رقابت قدیمی‌ای با برادرش کرید (لیو شرایبر) دارد که از اواسط قرن نوزدهم شکل گرفته؛ سال‌ها بعد و خسته از نبردها، استرایکر (دنی هستون) پیشنهاد می‌دهد به تیم نخبهٔ او بپیوندند. لاگان از این مسیر کنار می‌کشد تا با عشق جدیدش زندگی عادی‌تری داشته باشد، اما استرایکر این را نمی‌پذیرد و پس از تراژدی محتوم، وولورین عازم انتقام می‌شود. چند شخصیت دیگر مردان ایکس هم حضور دارند و چند ظاهر جذاب از راین رینولدز (وید ویلسون) دیده می‌شود، اما در مجموع فیلمی ضعیف و ملال‌آور است که بیش از حد به CGI متکی است و صحنه‌های مبارزه پیوسته تکرار می‌شوند. جک‌من تلاش می‌کند و خود را بر داستان تحمیل می‌کند، اما حس خطر واقعی کم است و ویژگی‌های شخصیتش باعث می‌شود اکشن‌ها، هرچند نزدیک، پیش‌بینی‌پذیر و تکراری باشند. استانداردهای تولید بالاست، اما باقیِ فیلم خیلی زود فراموش‌شدنی است. از حدود یک ساعت ابتدایی لذت بردم؛ دربارهٔ چهل دقیقهٔ باقی‌مانده چیز زیادی برای گفتن نیست. در واقع از این فیلم لذت بردم، اما نقدها را مخصوصاً دربارهٔ وید ویلسون درک می‌کنم. به‌صورت مستقل، فیلم را دوست داشتم و ایدهٔ ددپول خلاقانه بود، فقط اجرا ضعیف بود.