فیلم Pacific Rim: Uprising 2018

یک «ترنسفورمر» که کمی فکر پشتش بوده! حضور همیشه جذاب اسکات ایستوود هم به‌هرحال خوشایند است. از نظر من این فیلم یک نمایش ویژه و باشکوه از جلوه‌های ویژه است. در برخی جنبه‌ها حتی از قسمت اول هم بیشتر خوشم آمد. البته داستان پایه‌ای فیلم کاملاً پوچ است — مبارزه با هیولاهای غول‌آسا با ربات‌های بزرگ و دست‌وپاگیر که برای هدایتشان به اتصال ذهنی دو نفره...

یک «ترنسفورمر» که کمی فکر پشتش بوده! حضور همیشه جذاب اسکات ایستوود هم به‌هرحال خوشایند است. از نظر من این فیلم یک نمایش ویژه و باشکوه از جلوه‌های ویژه است. در برخی جنبه‌ها حتی از قسمت اول هم بیشتر خوشم آمد. البته داستان پایه‌ای فیلم کاملاً پوچ است — مبارزه با هیولاهای غول‌آسا با ربات‌های بزرگ و دست‌وپاگیر که برای هدایتشان به اتصال ذهنی دو نفره نیاز دارند واقعاً مسخره است؛ عملاً می‌توانستند چند جنگنده بفرستند و با تجهیزات مناسب قضیه را تمام کنند. اما هدف این‌گونه فیلم‌ها نمایش جلوه‌های ویژهٔ ربات‌های غول‌آساست و در این زمینه قطعاً موفق عمل کرده‌اند. این قسمت بیشتر به سمت مخاطب جوان‌تر گرایش دارد؛ از نظر داستان و بازیگرها سادگی و سرراستی بیشتری دیده می‌شود. مثل قبل، داستان پر از حفره‌های بزرگ است، اما بخش‌هایی هم هست که از قسمت اول بهتر کار شده‌اند: قصه‌ای سرراست با قهرمانان و ضدقهرمانان مشخص. خوشبختانه خبری از آن پیچش داستان تنبل و کلیشه‌ایِ «سیاست‌مداران احمق که می‌خواهند برنامه را تعطیل کنند تا پول ذخیره شود» نیست؛ این‌بار تهدید بیشتر از سوی یک برنامهٔ جدید است که ظاهراً منطقی به‌نظر می‌رسد و می‌توانست اوضاع را بهتر کند، اما به‌طور هدفمند خراب می‌شود — که خب، مخاطب هم می‌خواهد ربات‌های بزرگ و ابله‌وارش را ببیند. فیلم تا حد زیادی خالی از موعظه‌های سیاسی یا شعارهای محیط‌زیستی سطحی است. آن ایدهٔ مضحک دربارهٔ دایناسورها و تسخیر اولیه و این‌که ما کرهٔ زمین را تغییر داده‌ایم و به‌خاطر گرم شدن جهانی دوباره احتمال حمله بیشتر شده، برای مخاطب باهوش توهین‌آمیز بود و از نظر من از قسمت اول کم کرد. در کل از فیلم لذت بردم. آن‌جا که مهم است—یعنی جلوه‌های ویژه—فیلم بسیار قوی ظاهر شد: صحنه‌های فراوانی از درگیری ربات‌ها و «کایجو»ها با تخریب گستردهٔ املاک و حتی استفاده از آسمان‌خراش‌ها به‌عنوان سلاح. بازی‌ها و داستان چه‌کنم و چه‌نش کن کافی‌اند؛ نه بیشتر و نه کمتر. دلم برای شخصیت‌های رنگارنگی مثل هانیبال چاو (رون پرلمن) در قسمت اول تنگ شد؛ شخصیت‌های این قسمت نسبتاً کم‌رمق و بی‌رنگ هستند. برخی در سایت‌ها به فیلم نمرهٔ خیلی پایینی داده‌اند اما این اغراق است. یک ستاره برای فیلمی است که در همهٔ جنبه‌ها افتضاح باشد؛ جلوه‌های ویژه به‌تنهایی این فیلم را بالاتر از آن درجه قرار می‌دهد. اگر از علم‌تخیّل یا جلوه‌های ویژه خوشتان نمی‌آید، ممکن است این فیلم برایتان ضعیف باشد؛ اما این فیلم، به‌عنوان دنباله، طبیعی است که بیشتر روی جلوه‌ها تکیه کند. جان بویگا نسبت به چارلی هانمِ قسمت اول نقش اصلی جذاب‌تر و درگیرکننده‌تری ارائه می‌دهد (اسکات ایستوود البته به همان اندازهٔ هانم کُند و کم‌رمق است). این فیلم عملاً همان نقاط قوت و ضعف قسمت اول را تکرار می‌کند: اگر آن را دوست داشتید، احتمالاً این را هم دوست خواهید داشت؛ اگر از آن متنفر بودید، از این هم خوشتان نخواهد آمد. نمرهٔ نهایی از دید من: دو و نیم ستاره — بخش‌های زیادی برای پسندیدن داشت اما به‌عنوان یک کل، کامل عمل نکرد. تنها نکتهٔ نسبتاً منفی دیگری که می‌توان گفت این است که حضور چارلی دی به‌عنوان ضدقهرمان غافلگیرکننده کمی غیرمنتظره بود! اما اکشن بی‌وقفهٔ فیلم واقعاً لذت‌بخش و هیجان‌انگیز است. در مجموع، هرچند فیلم از نظر داستانی هیچ بدعت و اصالت خاصی ندارد و دیالوگ‌ها گاه سطحی و شعارگونه‌اند، اما از نظر بصری سرمایه‌گذاری شده و خوش‌قواره به‌نظر می‌رسد — هرچند تکراری و آشنا. اگر از ربات‌ها و هیولاها و جلوه‌های ویژه لذت می‌برید و با داستانی نسبتاً نازک و مخاطب‌پسند برای سنین پایین‌تر مشکلی ندارید، احتمالاً این فیلم شما را سرگرم خواهد کرد.