فیلم Drive My Car 2021

فیلم "کافوکو" (با بازی هیدتوشی نیشیجیما) داستان یک بازیگر برجسته تئاتر را روایت می‌کند که در حال کارگردانی نمایشی از "وانیا عمو" اثر چخوف با گروهی از بازیگران جوان است. او با خودروی قرمز ساب خود به محل اجرا می‌رسد و مصمم است که خودش رانندگی کند. اما این روال مورد تأیید تئاتر نیست و به زودی در اختیار "میساکی" (با بازی توکویی میورا) قرار...

فیلم "کافوکو" (با بازی هیدتوشی نیشیجیما) داستان یک بازیگر برجسته تئاتر را روایت می‌کند که در حال کارگردانی نمایشی از "وانیا عمو" اثر چخوف با گروهی از بازیگران جوان است. او با خودروی قرمز ساب خود به محل اجرا می‌رسد و مصمم است که خودش رانندگی کند. اما این روال مورد تأیید تئاتر نیست و به زودی در اختیار "میساکی" (با بازی توکویی میورا) قرار می‌گیرد. با گذشت زمان، این دو به یکدیگر عادت می‌کنند و کافوکو به آشنایی با گروه بازیگران جدیدش می‌پردازد. داستان به تدریج گذشته او را فاش می‌کند: ازدواجش با یک نمایشنامه‌نویس مشهور که به تراژدی منجر شد و همچنین شیاطین درونی راننده‌اش. این دو به‌صورت کاملاً پلاتونیک شروع می‌کنند به پر کردن خلأهای زندگی یکدیگر که در گذر زمان به وجود آمده است. من از تماشای این فیلم لذت بردم. داستان آن دارای چندین ویژگی خاص است، به ویژه شخصیت جذاب و مرموز "کوجی" (با بازی ماساکی اوکادا) که داستانش به طرز جالبی با داستان مربی‌اش در هم تنیده شده است. ریتم فیلم نیز به‌نوعی خاص و خودجوش است که از ابتدا قابل توجه است (یا شاید نه!). دیالوگ‌ها کم‌حجم هستند، شاید در بعضی مواقع کمی بیش از حد، و با نزدیک به سه ساعت زمان، در برخی لحظات ممکن است احساس خستگی کنید. کارگردان، ریوسوکه هاماگوچی، به‌نظر می‌رسد کمی در سبک فیلم افراط کرده است؛ از نظر سینماتوگرافی، فیلم به آرامی پیش می‌رود و به نظر می‌رسد که عنوان فیلم، به نمایش‌های جاده‌ای اشاره دارد. با این حال، تماشای این فیلم ساده است و نیاز به تمرکز دارد و به نوعی، ارتباط آن با نمایش چخوف نیز مناسب به نظر می‌رسد. اگر امکانش را دارید، این فیلم را در پرده بزرگ تماشا کنید؛ زیرا به‌نظر می‌رسد حتی متمرکزترین بینندگان نیز پس از مدتی حواسشان پرت خواهد شد. من این فیلم را درام تقریباً کاملی می‌دانم. می‌فهمم که بیشتر آمریکایی‌ها و شاید بینندگان جوان‌تر در هر کجای دنیا از ریتم فیلم قدری ناامید شوند. دو نکته در مورد این فیلم وجود دارد که آن را به فیلمی خاص برای بازیگران تبدیل می‌کند. اولین نکته نمایش درون نمایش است: نمایش درون آن "وانیا عمو" چخوف است و مانند اکثر کلاسیک‌های روسی، درباره وضعیت انسانی و واکنش به رنج است. این نمایش درون نمایش به تدریج آینه‌ای از خود نمایش چخوف را فاش می‌کند. دوم، برخی نمایشنامه‌نویسان توانایی نوشتن دیالوگ‌هایی را دارند که داستان‌گویی واقعی را به دیالوگ‌های نانوشته واگذار می‌کنند - شکسپیر، پینتر، استوپارد - همه آن‌ها این هدیه را داشته‌اند و من هاماگوچی را نیز به این فهرست اضافه می‌کنم. تماشای این نوع اجرا شگفت‌انگیز است زیرا تنها با غنای بازیگری زنده می‌ماند. این تنها دلیلی است که گروه‌های تئاتری می‌توانند این نوع نمایش‌ها را اجرا کنند و هر نسخه کاملاً منحصر به فرد است. حتی اگر از این جنبه نمایش مطلع نباشید، لی یو-نا (با بازی پارک یو-ریم) اشاره کرد که سکوت او به او این امکان را داد تا دیالوگ عمیق‌تری را به وضوح ببیند. و اما در مورد ریتم؟ این یک بازتاب درخشان از شیوه کارگردانی کافوکو (هیدتوشی نیشیجیما) در "وانیا عمو" است.