انیمیشن I Lost My Body 2019

الان که به فیلم‌هایی که در ۲۰۱۹ دیدم برمی‌گردم، متوجه می‌شوم چقدر آن سال برای سینمادوستان خوب بود! فیلم‌های فوق‌العاده‌ای مثل جو جو خرگوشه، جوکر، پارازیت، ۱۹۱۷، داستان اسباب‌بازی ۴ و غیره داشتیم. با این حال، اول این انیمیشن چندان نظرم را جلب نکرد. دیروز آن را دیدم و واقعاً بابت این‌که زودتر ندیده‌ام، احساس بدی دارم... از همه چیز این انیمیشن خوشم آمد: فیلمنامه، موسیقی...

الان که به فیلم‌هایی که در ۲۰۱۹ دیدم برمی‌گردم، متوجه می‌شوم چقدر آن سال برای سینمادوستان خوب بود! فیلم‌های فوق‌العاده‌ای مثل جو جو خرگوشه، جوکر، پارازیت، ۱۹۱۷، داستان اسباب‌بازی ۴ و غیره داشتیم. با این حال، اول این انیمیشن چندان نظرم را جلب نکرد. دیروز آن را دیدم و واقعاً بابت این‌که زودتر ندیده‌ام، احساس بدی دارم... از همه چیز این انیمیشن خوشم آمد: فیلمنامه، موسیقی متن (ترانه‌ها واقعاً منحصر به فرد و شاهکارند)، پردازش شخصیت‌ها، فلاش‌بک‌ها و فضای رمانتیک آن. همان‌طور که گفتم، موسیقی‌ها زیبا هستند. قطعه‌ای با عنوان «J'ai Perdu Mon Corps» — و دیگر آهنگ‌های فیلم که در همان حال و فضا هستند — احساسات صحنه‌ها را تشدید می‌کند. اینکه فیلم طوری ساخته شده که مدام کنجکاو می‌شوی «دست» کجا می‌رود و واقعاً چه اتفاقی افتاده، یکی دیگر از بخش‌های قدرتمند آن است. باران... فضا... همه چیز خیره‌کننده است. کاش پایان مفصل‌تری داشت. سعی کردم آنچه رخ داده را منطقی کنم: او کجا می‌رفت؟ آیا او را برای همیشه ترک کرد؟ آیا به نزد عمو برمی‌گردد؟ آیا دوباره سر پا می‌ایستد؟ منظورم این است که در پایان به جمع‌بندی روشنی نرسیدم. انگار فیلم قبل از اینکه داستان واقعاً تمام شود، تمام می‌شود... دیالوگ‌ها هم فوق‌العاده‌اند و گاهی آدم را به فکر وامی‌دارند. از جمله مورد علاقه‌هایم: ناوفل: به سرنوشت ایمان داری؟ جدی می‌پرسم. گابریل: اینکه همه چیز از پیش نوشته شده؟ اینکه ما مسیری را دنبال می‌کنیم؟ ناوفل: آره. گابریل: و اینکه نمی‌توانیم هیچ چیز را تغییر دهیم؟ ناوفل: فکر می‌کنیم می‌توانیم، اما نمی‌توانیم. این یک توهم است. مگر اینکه کاری کنیم... کاری کاملاً غیرقابل‌پیش‌بینی و غیرمنطقی. تنها راهی است که بتوان طلسم را به نفعِ خود شکست. پدر: من هرگز نگفتم آسان است. همیشه که نمی‌توان پیروز شد. زندگی همین است. ناوفل: لابد آرامش‌بخش است که این‌طور از دنیا جدا شوی؛ هیچ چیز نبینی... هیچ چیز نشنوی... «I Lost My Body» (دستم را گم کردم) انیمیشنی است که از سوی منتقدان تحسین شده و برگرفته از «Happy Hand» نوشته گویوم لوران است و جوایز متعدد، از جمله نامزدی اسکار و جایزه بزرگ نسپرسو در کن را کسب کرده است. اگرچه انیمیشن است، برای کودکان مناسب نیست؛ به خاطر مضامین بزرگ‌سالانه و صحنه‌های گرافیکی. این فیلم به‌جای سرگرمی کودکانه، کاوشی عمیق و شاعرانه در فقدان و اشتیاق ارائه می‌دهد—از طریق سفر سورئال یک دست قطع‌شده که در پی یافتن صاحبش است. با انیمیشن خیره‌کننده، نمادپردازی غنی و روایت دوگانه از زاویه دید دست و ناوفل، فیلم داستانی پیچیده اما از نظر احساسی مؤثر را روایت می‌کند، هرچند چند نکتهٔ داستانی بی‌پاسخ باقی می‌ماند.