فیلم Kilo Two Bravo 2014

یک قدم اشتباه ممکن است به بهای از دست دادن پا یا حتی جان تمام شود. بعد از دیدن فیلم تنها توانستم بگویم «وای». این جمله را از جهات مختلف می‌توان معنا کرد: فیلم تکان‌دهنده، تیز و احتمالاً بهترین فیلم جنگی ۲۰۱۴ بود. دست‌کم برای من، در میان فیلم‌هایی که دیده‌ام، شکی در این مورد نیست. این فیلم جنگی-درام-مهیج بریتانیایی با بودجه کم بر اساس حادثه‌ای...

یک قدم اشتباه ممکن است به بهای از دست دادن پا یا حتی جان تمام شود. بعد از دیدن فیلم تنها توانستم بگویم «وای». این جمله را از جهات مختلف می‌توان معنا کرد: فیلم تکان‌دهنده، تیز و احتمالاً بهترین فیلم جنگی ۲۰۱۴ بود. دست‌کم برای من، در میان فیلم‌هایی که دیده‌ام، شکی در این مورد نیست. این فیلم جنگی-درام-مهیج بریتانیایی با بودجه کم بر اساس حادثه‌ای واقعی در سال ۲۰۰۶ در افغانستان ساخته شده است. کارگردان پیشینه مستندسازی داشت و خوشحالم که این داستان را تبدیل به فیلم کرد؛ فیلم حالتی نیمه‌مستند و در عین حال قدرتمند دارد. داستان در دره‌ی سد کاجکی اتفاق می‌افتد، جایی که یکی از پادگان‌های ارتش بریتانیا روی قله‌ای قرار دارد. یک روز صبح، یک گروه نظامی برای بازدید معمول از مناطق اطراف می‌روند. آن روز عادی از آب درنمی‌آید؛ تراژدی‌ای رخ می‌دهد و مجموعه‌ای از رخدادهای نامطلوب تیم را در موقعیتی بحرانی قرار می‌دهد و همین وضعیت برای تیم‌هایی که برای کمک می‌آیند نیز تکرار می‌شود. آن‌ها جان خود را به خطر می‌اندازند تا یکدیگر را نجات دهند. از انگلستان آمده‌اند و زیر آفتاب سوزان، به‌عنوان مجروح، احتمالاً نزدیک به جهنم بودن را احساس می‌کردند. بقیه‌ی داستان از دل همین وضعیت بیرون می‌آید—یا شاید بیرون نیاید؟ باید با بسیاری از کسانی که فیلم را دیده‌اند موافق باشم: تماشای آن دشوار است. چون همه‌چیز بسیار واقعی به نظر می‌رسد، گاهی درد را واقعاً احساس می‌کنید اگر تمرکزتان کامل باشد. به‌ویژه اگر آدمی مهربان باشید، ضربان قلبتان بالا می‌رود. فیلم کاملاً قابل پیش‌بینی نیست؛ ما ممکن است بدانیم چه چیزهایی می‌تواند رخ دهد، اما اینکه چگونه، کجا، چه‌وقت و چه‌کسی تحت تأثیر قرار می‌گیرد سوال است. هر لحظه ممکن است اتفاقی بیفتد و فیلمنامه در این زمینه اصیل است. وقتی بخش‌های تنش‌زا شروع می‌شوند، غیرقابل توقف‌اند و بارها شما را از صندلی‌تان بیرون می‌کشند. «این مملکت پر از آشغاله که وقتی ارتش‌ها گند زدند جا گذاشتن.» تمام فیلم در یک لوکیشن و اطراف آن فیلم‌برداری شده است. داستان در افغانستان می‌گذرد، اما فیلم در اردن ساخته شده و از لوکیشن‌ها و زوایای دوربین به‌خوبی استفاده شده است. بازی‌ها بسیار خوب‌اند؛ از بازیگران کسی را نمی‌شناختم اما همگی عالی بودند. بعد از دیدن فیلم آن را فراموش نخواهید کرد، حداقل برای یک هفته شاید نه بیشتر. لازم نیست آن را با فیلم‌های جنگی آمریکایی مقایسه کنید — این فیلم مبارزه‌ای پیشرفته و پر از تکنولوژی نشان نمی‌دهد، بلکه داستانی ساده را در قالب موقعیتی نفس‌گیر روایت می‌کند. آنچه واقعاً آزاردهنده است دانستن این نکته است که فیلم بر اساس یک واقعه واقعی است. یگان کوچک بود و ستاد مرکزی تجهیزات مناسب مثل رادیوهای سالم، دستگاه‌های کشف مین و غیره در اختیارشان نگذاشت که همین باعث فاجعه شد. در جنگ مسئله این نیست که سلاح برداری و دشمن را مثل جان رمبو بکشی؛ جنگ‌ها سبک‌های مختلفی دارند. در این فیلم، این سربازان جوان مسئول جمع‌آوری و گزارش حرکت دشمن در یک پاسگاه نزدیک بودند. آن‌ها در تله‌ای غیرمنتظره گرفتار می‌شوند و پس از آن، ما با واکنش‌ها و احساسات انسانی روبه‌رو می‌شویم. به یاد ندارم فیلم جنگی بهتری از بریتانیا، حداقل اخیراً، دیده باشم. این فیلم مرا کاملاً شوکه کرد؛ اتفاقی که از عنوانی ناشناخته انتظار نداشتم. مثل همیشه، ریسک کردن و دیدن فیلم‌های کم‌طرفدار فرصت پیدا کردن یک گوهر پنهان را به من داد و می‌خواهم این توصیه را تا حد امکان گسترش دهم. اگر این نقد را می‌خوانید و بزرگسال هستید، قطعاً آن را به‌شدت پیشنهاد می‌کنم. انتظار درگیری‌های مداوم و پر زرق‌وبرق نداشته باشید، اما فیلم صددرصد مضمون خود را در همین روایت منتقل می‌کند. ۹/۱۰