فیلم The Tiger of Eschnapur 1959

یک معمار آلمانی به شمال‌غرب هند می‌رود تا ماهاراجا... و یک رقاصه را ملاقات کند این فیلم، نخستین قسمت از دوگانهٔ فریتس لانگ است که به حماسهٔ هندی او شهرت دارد؛ قسمت دوم «گورستان هندی» است که بعداً در همان سال منتشر شد (۱۹۵۹). هر دو فیلم برای تماشاگران آمریکایی به نسخهٔ کوتاه‌تری ۹۵ دقیقه‌ای به نام «سفر به شهر گمشده» تدوین شدند که در انتشار...

یک معمار آلمانی به شمال‌غرب هند می‌رود تا ماهاراجا... و یک رقاصه را ملاقات کند این فیلم، نخستین قسمت از دوگانهٔ فریتس لانگ است که به حماسهٔ هندی او شهرت دارد؛ قسمت دوم «گورستان هندی» است که بعداً در همان سال منتشر شد (۱۹۵۹). هر دو فیلم برای تماشاگران آمریکایی به نسخهٔ کوتاه‌تری ۹۵ دقیقه‌ای به نام «سفر به شهر گمشده» تدوین شدند که در انتشار آن، صحنه‌های رقص نمادین دبرا پیجت به‌خاطر محدودیت‌های دفتر هیز تا حد زیادی حذف شدند. هر کس که از فیلم‌های ماجراجویانه‌ای مثل «شاهزادهٔ رود نیل»، «افسانهٔ گمشده»، «انتقام شی»، «جنگجویان صندوق نجات»، «اکتوپاسی» یا «ایندیانا جونز و معبد سرنوشت» لذت می‌برد، احتمالاً از هر یک از دو قسمت این حماسهٔ هندی خوشتان خواهد آمد؛ اگرچه قسمت دوم به‌وضوح برتر است (در ادامه شرح داده‌ام). این آثار کاخ‌های با شکوه، قهرمانان و ضدقهرمانان، رقابت، خطر، شمشیر، زنان زیبا، شور و عشق، فیل‌ها، ببرها، مارها، مشعل‌ها، غارها، زندان‌ها، معابد، راهبان با شرافت و ماجراجویی پرهیجان را نشان می‌دهند. هر فیلم شامل یک صحنهٔ رقص سه‌ دقیقه‌ای از دبرا پیجت در نقش سیتا، زن اوراسیایی، است که هر دو اجرا خوب‌اند، اما صحنهٔ قسمت دوم لباس‌های عریان‌تری را نشان می‌دهد. من خودم آن صحنهٔ این فیلم را بیشتر می‌پسندم که آشکارا از صحنه‌ای مشابه در «شاهزادهٔ رود نیل» پنج سال پیش وام گرفته شده است. اجراهای دبرا به‌اندازه یا حتی بهتر از اجراهای بریجید بزِلِن در «پادشاهان» و سلما هایک در «از گرگ و میش تا سپیده‌دم» هستند. باور کردنی نیست اما خدمتکار سیتا، بارانی، را لوچیانا پالوچی بازی می‌کند که شش سال بعد با نقش فیونا در «تاندربال» به شهرت رسید. در بخش پایانی صحنه‌ای از مبارزه با ببر هست که پل هوپشمید چنان نمایندهٔ ۰۰۷ را پیش‌بینی می‌کند که سه سال قبل از آمدن جیمز باند به سینما با «دکتر نو» است. متأسفانه این قسمت اول از دوگانه را نسبت به قسمت دوم کمتر دیدنی یافتم؛ کم‌رمق‌تر و در مجموع جذابیت کمتری دارد، هرچند واضح است که بعدها بر «معبد سرنوشت» تأثیر گذاشته است. بنابراین پیشنهاد می‌کنم اول «گورستان هندی» را ببینید چون دیدن این فیلم برای لذت بردن از آن ضروری نیست—آن فیلم در آغاز بازنگری (خلاصه) دارد. اگر آن را دوست داشتید، سپس این فیلم را تماشا کنید. اما اگر مصرّ به دیدنِ کل دوگانه هستید، بی‌شک آن‌ها را به ترتیب ببینید؛ خوشحال خواهید شد که ارزش سرگرم‌کنندگی در «گورستان هندی» به‌مرور بهتر می‌شود. مدت زمان: ۱ ساعت و ۴۰ دقیقه (همانند فیلم بعدی). فیلمبرداری از آگوست تا نوامبر ۱۹۵۸ در اودایپور، در ایالت راجستان در شمال‌غرب هند انجام شد—مناطقی که تا آن زمان معمولاً به گروه‌های فیلم‌سازی غربی بسته بود. صحنه‌های داخلی در استودیوهای اسپاندائو در برلین فیلم‌برداری شد. بعداً «اکتوپاسی» نیز از برخی از همین لوکیشن‌های هند استفاده کرد. امتیاز: B-