فیلم Prometheus 2012

افکت‌های ویژه عالی‌اند، منظره‌ها و فیلم‌برداری زیباست، اما فیلم به‌طور کلی حسابی ناامیدکننده است. با چنین بودجه‌ای انتظار می‌رفت کسی برای بررسی اولیهٔ فیلمنامه گرفته شود، اما گویا این در بودجه پیش‌بینی نشده بود. نمی‌دانم بسیاری از آدم‌های هالیوود احمق‌اند یا فکر می‌کنند تماشاگر احمق است، اما واقعاً چقدر سخت است طرحی منطقی و نیمه‌قابل‌باور نوشتن؟ یک مأموریت تریلیون دلاری برای کشف «آفرینندگان بشر» و تیمی...

افکت‌های ویژه عالی‌اند، منظره‌ها و فیلم‌برداری زیباست، اما فیلم به‌طور کلی حسابی ناامیدکننده است. با چنین بودجه‌ای انتظار می‌رفت کسی برای بررسی اولیهٔ فیلمنامه گرفته شود، اما گویا این در بودجه پیش‌بینی نشده بود. نمی‌دانم بسیاری از آدم‌های هالیوود احمق‌اند یا فکر می‌کنند تماشاگر احمق است، اما واقعاً چقدر سخت است طرحی منطقی و نیمه‌قابل‌باور نوشتن؟ یک مأموریت تریلیون دلاری برای کشف «آفرینندگان بشر» و تیمی از افراد منزوی و ناهنجار جمع شده که حتی دانشمندانش هم انگار پیش از بیدار شدن میلیون‌ها مایل از زمین یکدیگر را ندیده‌اند. تقریباً همه رفتارها غیرقابل‌باور است. مثلاً چه دلیلی دارد که بدون محافظت کلاهک‌ها را بردارند؟ علاوه بر خطر فوری برای سلامتی، قرنطینه را چه می‌کنند؟ چرا ربات مادهٔ تغییردهنده را در نوشیدنی می‌ریزد؟ این رفتار نه منطقی است و نه به‌درستی توضیح داده می‌شود. دربارهٔ ربات‌ها هم باید گفت منبع تغذیه‌شان یک‌نواخت در سراسر بدنشان پخش نیست؛ اگر سرشان را از تن جدا کنید، همچنان عادی حرف نمی‌زنند. در نسخهٔ اصلی «بیگانه» حداقل لازم بود او را به چیزی وصل کنند. فیلم پر است از دنباله‌ای از اقدامات بی‌منطق. پایان هم مسخره است. جدا از اینکه رفتار الیزابت مضحک است، چگونه انتظار دارد روی یک کشتی بیگانه بدون غذا یا تدارکات دیگر زنده بماند؟ فیلم ایدهٔ امیدوارکننده‌ای داشت؛ کنجکاوی دربارهٔ ریشهٔ بیگانگان جذاب بود، اما فیلمنامه‌ای آشکاراً ضعیف همه‌چیز را خراب کرده است. --- اگرچه فیلم عالی نیست، با توجه به همهٔ نقدهای منفی‌ای که شنیده بودم، من نسبتاً غافلگیر شدم. داستان پشت‌صحنه جالب است و بازیگران قابل‌قبول‌اند. ترون و البا خوب بازی کردند اما نوومی راپاس و مایکل فاسبندر به‌ویژه درخشان‌اند. با این حال فیلمنامه نقص‌های زیادی دارد. چندین شخصیت تا حدی احمقانه رفتار می‌کنند، موارد زیادی بی‌پاسخ می‌ماند، شخصیت گای پیِرس واقعاً ضعیف است و سقوط کشتی بیگانه و کشته شدن شخصیت ترون مضحک به‌نظر می‌رسد. با این همه، فیلم طعم بدی در دهان نمی‌گذارد و من مشتاق ادامهٔ داستان هستم. --- ظاهر فیلم خوب است، اما به من کمی تهی آمد. «پرومتئوس» که به‌عنوان پیش‌درآمد (آزاد) برای «بیگانه» عمل می‌کند، هیجان‌زده‌ام نکرد و احساس نکردم چیزی ویژه‌ای دریافت کردم. با این حال فیلمِ خوبی است و از نظر بصری لذت‌بخش است؛ افکت‌های ویژه مرتب و خوب‌اند. انتخاب بازیگران را هم می‌پسندم. نوومی راپاس احتمالاً بهترین بازی را دارد، هرچند مایکل فاسبندر، گای پیِرس، شارلیز ترون و ایدریس البا هم حضور دارند — دو نفر آخر کمی کمتر استفاده شده‌اند و من دوست داشتم بیشتر از آنها ببینم، به‌ویژه ترون که کمی پس‌و‌پیش گذاشته شده به‌نظر می‌رسد. --- چی؟ جدی؟ چی؟! نمی‌فهمم چه دیدم. «بیگانه» فیلمی در ژانر هیولا در فضا بود؛ فیلمی عالی، ترسناک و پرتنش — اما در نهایت فقط یک فیلم هیولا در فضای بیرونی بود، ترکیبی از ترس و علمی–تخیلی. «بیگانگان» فیلمی سرگرم‌کننده بود؛ فقط تفنگ‌داران فضایی علیه هیولاها — ترکیبی از اکشن و علمی–تخیلی. اما به نظرم ریدلی اسکات دارد برای طرفدارانی که بیش‌ازحد در فرنچایز غرق می‌شوند، تعریف و توصیح می‌فروشد. «پرومتئوس» خیلی فراتر از حد این مجموعه بود؛ دیدنش مثل آن لحظه است که در نمکدان باز می‌شود و باید آرام‌آرام ظرف‌ظرف تمیزش کنی. چیز زیادی در نهایت وجود ندارد؛ همهٔ عناصر خوبِ «بیگانه» و «بیگانگان» اینجا فراموش شده‌اند و تنها شاهد پرگویی‌های متظاهرانه‌ای هستیم. این یک فیلم هیولاست که فکر می‌کند «راننده تاکسی»‌ست — تظاهر می‌کند و از پشت آن همه چیز پیدا است. --- علمی–تخیلی خوبی است. پیدا کردن نقشه‌ای که سازندگان‌مان گذاشته‌اند و دنبال کردنش تا میلیون‌ها سال نوری برای جست‌وجوی معنای زندگی و جاودانگی… حتی بدون بخش وحشت، همین طرح کافی بود که کاملاً درگیرش شوم. این فیلم را دست‌کم دو بار در سال نگاه می‌کنم. --- رعایت اصول سفر قهرمانیِ «قهرمانی با هزار چهره» بسیار خوب انجام شده است. احتمالاً یکی از بهترین آثار علمی–تخیلی تاریخ، کنار «اطلاعات فضایی 2001» کوبریک است؛ آثاری که می‌توان از آنها دربارهٔ فناوری واقعی چیزهایی آموخت. آفرین به کسانی که این را می‌بینند — به چنین آثار بیشتری نیاز داریم! --- مگر «الیزابت شاو» همان زنی نیست که آب‌نبات‌های کریسمس می‌سازد؟ در این فیلم او با متقاعد شدن توسط «مِرِدیت» (شارلیز ترون) به سفر بین‌کهکشانی می‌رود و با نام کشتی علمیِ فیلم همراه می‌شود. او (نوومی راپاس) همراه با دوست‌پسرش «چارلی» (لوگان مارشال-گرین) به ماهی دوردست می‌روند که ممکن است سرنخی دربارهٔ منشاء گونهٔ ما — و حتی زندگی به‌طور کلی — داشته باشد. تیم‌شان همراه با اندروید «دیوید» (مایکل فاسبندر) به سیارهٔ LV-223 می‌رسد و شواهد روشنی از یک تمدن — یا دست‌کم تلاش‌های مهندسی — می‌یابند. مسئله این است که چه چیزی در این محیط سرد و خصمانه مانده و اگر مانده، آیا دوست است یا دشمن؟ افکت‌های بصری در تمام جهات عالی‌اند؛ استفاده از تاریکی، سایه، نورهای گسسته و خلاقیت چشم‌نواز تیم جلوه‌های بصری در برخی لحظات فیلم را به ماجرایی تهدیدآمیز و جذاب تبدیل کرده است. متأسفانه همه‌چیز خیلی دیر شروع می‌شود، بخش‌هایی زیادی از فیلم از «بیگانه» بازتولید شده و دیالوگ‌های زیاد مرحلهٔ پایانی را شلوغ می‌کنند. بازی‌ها قابل‌قبول‌اند، نه بیشتر، و می‌توانست بیست دقیقهٔ مقدمه و پرگویی را حذف کند و فقط روی «آیا زنده می‌مانند؟» تمرکز کند. این فیلم حتماً باید روی پردهٔ بزرگ دیده شود؛ نسخهٔ 70 میلی‌متری‌ای که من دیدم نشان می‌دهد فیلم واقعاً درباره چیست — یک علمی–تخیلی ترسناک که قبلاً به شکل‌های مختلف دیده‌ایم، اما شاید نه با این دقت فنی. آیا بازسازی است یا بازتصور؟ مطمئن نیستم که به هیچ‌کدامشان واقعاً نیاز داشتیم.