فیلم The Iron Lady 2011

به روایت یک مرور زمان، مریل استریپ در نقش بارونس تاچر سالخورده، با مرگ همسرش، سر دنیس (جیم برودبنت) دست و پنجه نرم می‌کند و با شروع زوال عقل که دخترش کارول (الیویا کلمن) را ناراحت کرده و باعث فراموشی دیروز شده، مواجه است. اما او به وضوح لحظات گذشته‌اش را که منجر به تسلط او بر سیاست بریتانیا به مدت ده سال شد، به...

به روایت یک مرور زمان، مریل استریپ در نقش بارونس تاچر سالخورده، با مرگ همسرش، سر دنیس (جیم برودبنت) دست و پنجه نرم می‌کند و با شروع زوال عقل که دخترش کارول (الیویا کلمن) را ناراحت کرده و باعث فراموشی دیروز شده، مواجه است. اما او به وضوح لحظات گذشته‌اش را که منجر به تسلط او بر سیاست بریتانیا به مدت ده سال شد، به یاد می‌آورد. استریپ در تقلید از سبک و صدای این سیاستمدار موفق عمل کرده است، اما شیوه رفت و برگشت زمان‌بندی فیلم، از شدت تأثیرگذاری آن می‌کاهد. انتقاد از زن یا سبک او دشوار است، زیرا او عمدتاً از طریق تصویری که در پایان عمرش به آن تبدیل شده، به تصویر کشیده می‌شود. نمی‌توان از احساس اندوه نسبت به او فرار کرد و گمان می‌کنم همه تماشاگران - و خود او - نمی‌خواستند که اینگونه باشد. ساختار فشرده روایت به کارنامه‌اش، با فراز و نشیب‌های جنجالی‌اش و موقعیتش در عرصه جهانی، انصاف نمی‌دهد و حتی سقوط او نیز به سرعت می‌گذرد. تصویر زندگی‌اش در اینجا ما را با مواد قابل اعتنایی برای قضاوت در مورد این زن بسیار بحث‌برانگیز رها می‌کند. این فیلم ارزش تماشا را دارد تا شاهد یک حرفه‌ای برجسته در کار باشیم، اما به عنوان یک مرور بر مارگارت تاچر یا کارنامه سیاسی‌اش، به طرز ناامیدکننده‌ای کوتاه است.