فیلم The Iron Lady 2011

فیلم به‌صورت بازنگری در گذشته روایت می‌شود؛ مرل استریپ نقش بارونس مارگارت تاچر سالخورده‌ای را بازی می‌کند که با مرگ همسرش، سر دنیس (جیم برادبنت)، دست‌وپنجه نرم می‌کند و آغاز فراموشی‌اش—که دخترش کارول (اولیویا کولمن) را نگران کرده—او را به فراموشی دیروز واداشته اما خاطرات گذشته‌ای را روشن و زنده به یاد می‌آورد که او را برای ده سال بر سیاست بریتانیا مسلط ساخت. استریپ...

فیلم به‌صورت بازنگری در گذشته روایت می‌شود؛ مرل استریپ نقش بارونس مارگارت تاچر سالخورده‌ای را بازی می‌کند که با مرگ همسرش، سر دنیس (جیم برادبنت)، دست‌وپنجه نرم می‌کند و آغاز فراموشی‌اش—که دخترش کارول (اولیویا کولمن) را نگران کرده—او را به فراموشی دیروز واداشته اما خاطرات گذشته‌ای را روشن و زنده به یاد می‌آورد که او را برای ده سال بر سیاست بریتانیا مسلط ساخت. استریپ در تقلید سبک و لحن سیاستمدار موفق است، اما رفت‌وآمدهای زمانی فیلم از تاثیرگذاری آن می‌کاهد. سخت است دربارهٔ زن یا سبک او انتقاد کرد، وقتی او عمدتاً از منظر پوسته‌ای که در پایان زندگی‌اش شده بود به تصویر کشیده می‌شود؛ نمی‌توان از احساس ترحم نسبت به او چشم‌پوشی کرد و به گمانم نه تماشاگران و نه خودِ شخصیت، خواهان چنین تصویری نبودند. ماهیت فشردهٔ روایت کمکی به عدالت نسبت به کارنامهٔ او نمی‌کند—فراز و فرودهای جنجالی، جایگاه او در صحنهٔ جهانی و حتی سقوطش همه شتاب‌زده نشان داده می‌شوند—و تصویر زندگی او در این فیلم چیز چندانی برای قضاوت دربارهٔ این زنِ برانگیزانندهٔ احساسات در اختیار نمی‌گذارد. دیدن یک حرفه‌ای تمام‌عیار در نقش‌آفرینی ارزشمند است، اما به‌عنوان مروری بر مارگارت تاچر یا کارنامهٔ سیاسی‌اش این فیلم تا حدی ناامیدکننده است.