فیلم The Black Phone 2021

این فیلمی که بر اساس یک داستان کوتاه ساخته شده، زمان زیادی را صرف معرفی شخصیت‌ها می‌کند که ارتباط چندانی با محتوای اصلی داستان ندارد. نیم ساعت ابتدایی فیلم به شکل غیرضروری طولانی شده است. اما وقتی داستان به راه می‌افتد، فیلم به طرز هوشمندانه‌ای ساخته شده و به یک فیلم ترسناک خوب تبدیل می‌شود که حول محور "فین" (مِیسون تِیمز) می‌چرخد. او در مدرسه...

این فیلمی که بر اساس یک داستان کوتاه ساخته شده، زمان زیادی را صرف معرفی شخصیت‌ها می‌کند که ارتباط چندانی با محتوای اصلی داستان ندارد. نیم ساعت ابتدایی فیلم به شکل غیرضروری طولانی شده است. اما وقتی داستان به راه می‌افتد، فیلم به طرز هوشمندانه‌ای ساخته شده و به یک فیلم ترسناک خوب تبدیل می‌شود که حول محور "فین" (مِیسون تِیمز) می‌چرخد. او در مدرسه مورد آزار و اذیت قرار می‌گیرد و دوستش "رابین" (میگل کازارس مورا) از او محافظت می‌کند تا اینکه او ناپدید می‌شود. در واقع "فین" تنها کودکی نیست که در این جامعه کوچک ناپدید شده است؛ در هفته‌های اخیر، پنج کودک دیگر نیز گم شده‌اند. "فین" در حال بازگشت به خانه پس از مدرسه، با مردی روبرو می‌شود که خریدهایش را روی زمین انداخته است. وقتی که او پیشنهاد کمک می‌دهد، ناگهان خود را در یک زیرزمین کثیف می‌یابد که تنها یک تشک کثیف و یک تلفن قطع شده روی دیوار دارد. آدم‌ربای م mask زد به او می‌گوید که در خطر نیست، اما تلفن شروع به زنگ زدن می‌کند و تماس‌گیرندگان - پنج قربانی دیگر - او را از خطر آگاه کرده و به او کمک می‌کنند تا با دشمنش مقابله کند. فیلم چند لحظه ترسناک دارد، اما بیشتر حس تهدید به خوبی با بازی‌های قوی "تِیمز" و خواهرش "گوئن" (مدلین مک‌گراو) که ممکن است توانایی دیدن آینده در خواب را از مادرش به ارث برده باشد، تقویت می‌شود - مهارتی که می‌تواند در نجات برادرش از مرگ حتمی به پلیس کمک کند. هرچند که این فیلم زیر لایه‌های خشونت آمیز است، اما خشونت واقعی کمی به نمایش گذاشته شده است و جوان به تدریج با برخی از شیاطین خود کنار می‌آید و سعی می‌کند فرار کند. دقایق پایانی فیلم به خوبی جبران می‌کند و پایان‌بندی آن رضایت‌بخش است. اسکات دریکسون یکی از بهترین درام‌های بلوم‌هاوس را در سال‌های اخیر به ما ارائه داده که ارزش تماشا دارد. این فیلم، داستانی ترسناک با عناصری ماورایی است که پتانسیل بالایی دارد، اما از نظر narrativ ی، کمی بیش از حد ساده و قابل پیش‌بینی به نظر می‌رسد. اسکات دریکسون با سبک خاص خود، اثرش را ارتقا داده و تمرکز اصلی بر روی توسعه شخصیت‌ها به جای ترس‌های معمولی و کلیشه‌ای، خوشایند است. بازی‌های مِیسون تِیمز و مدلین مک‌گراو بدون شک از بهترین عناصر فیلم هستند و دو تا از بهترین اجراهای بازیگران جوان در دهه اخیر را ارائه می‌دهند. با این حال، ایثن هاوک به خوبی مورد استفاده قرار نگرفته است و شخصیت او به خوبی کاوش نشده است. به طور کلی، من این فیلم را توصیه می‌کنم، اما شخصاً انتظار چیزی خلاقانه‌تر داشتم.