فیلم Transformers: Revenge of the Fallen 2009

«سم» (شیا لباف) فکر می‌کند بعد از تجربه مرگ‌بار اولش با دست‌کاری‌های مکانیکی، کارش با اتوبات‌ها تمام شده و می‌خواهد به کالج برود و با «میکائلا» (مگان فاکس) زندگی آرامی را آغاز کند. اما این‌طور نمی‌شود: او خواب‌های واضح و مرموزی می‌بیند که در آن‌ها نوشته‌هایی ناشناس پدیدار می‌شوند. مثل قسمت اول این مجموعه، داستان دوباره زوج جوان را وارد نبرد بین اتوبات‌ها و دشمنان‌شان...

«سم» (شیا لباف) فکر می‌کند بعد از تجربه مرگ‌بار اولش با دست‌کاری‌های مکانیکی، کارش با اتوبات‌ها تمام شده و می‌خواهد به کالج برود و با «میکائلا» (مگان فاکس) زندگی آرامی را آغاز کند. اما این‌طور نمی‌شود: او خواب‌های واضح و مرموزی می‌بیند که در آن‌ها نوشته‌هایی ناشناس پدیدار می‌شوند. مثل قسمت اول این مجموعه، داستان دوباره زوج جوان را وارد نبرد بین اتوبات‌ها و دشمنان‌شان دسپتیکان‌ها می‌کند؛ با این تفاوت که این‌بار بازپخت ماجرای مکعب قدرت پنهان سعی می‌کند با رجوع به اساطیر مصر باستان، صحنه‌های تکرارشونده‌ی «جمع شدن، از هم پاشیدن و دوباره جمع شدن» را کمتر یکنواخت جلوه دهد، اما نتیجه عملاً خسته‌کننده است. فیلمنامه چندان وجود ندارد و در دو و نیم ساعت فیلم این‌طور به نظر می‌رسد که می‌توانستید در زمان نمایش آن یکی از هرم‌ها را بسازید؛ پایان هم مثل همیشه راه را برای دنباله‌ای دیگر باز می‌گذارد. جان تورتورُو صحنه‌ها را می‌دزدد در نقش مأمور اغراق‌آمیز «سیمونز»، جوش دوهامل نقش جذاب نظامی را دارد، و مگان فاکس همان‌قدر بی‌روح است که در فیلم اول. اگرچه اکشن تقریباً پیوسته است، من هنوز نمی‌توانستم بفهمم چه کسی با چه کسی مبارزه می‌کند و «بامبل‌بی» هم در محافظت نزدیک پیشرفتی ندارد. به نظر من این فیلم مناسب طرفداران دوآتشه است — برای من خسته‌کننده بود. «Transformers: Revenge of the Fallen» برای من همان وضعیت قسمت اول را دارد: هیچ‌وقت با آن‌ها درگیر نمی‌شوم، بیشتر فقط اتفاقات را پردازش می‌کنم تا واقعاً جذبِ داستان شوم. هر دو فیلم بد نیستند، فقط به نظرم خوب هم نیستند. برایم تمایز بین ربات‌ها، حتی اوپتیموس پرایمِ اصلی، دشوار است؛ طراحی‌ها چندان چشم‌نواز نیستند و بیشتر شبیه فلز با چشم‌های کوچک نورانی به نظر می‌رسند. اکشن بی‌وقفه هم کمکی نمی‌کند و فقط آن‌ها را باعث‌وبانیِ برخوردهای دائمی می‌کند. با این حال، آن هیاهوی خون‌بار در جهت حفظ ریتم و زمان پخش مؤثر است؛ ۱۵۰ دقیقه خیلی طولانی است ولی جریانِ فیلم برای این مدت قابل‌قبول است و هرگز منتظر پایانش نبودم؛ فقط در هیچ لحظه‌ای واقعاً از فیلم لذت نبردم. شیا لباف انتخابی کارآ و مناسب برای نقش اصلی است. مگان فاکس بیشتر نقشِ «زیبایی برای نمایش» را دارد — نه این که از خودش ایرادی ببینم، بلکه نقد متوجه کسانی است که از پس ساخت شخصیت‌پردازی برنیامده‌اند. بقیه بازیگران قابل‌قبول‌اند، تایریس گیبسون کم‌کار شده و گویندگان صدا کمی بهتر از بازیگران اصلی عمل کرده‌اند. من قسمت اول را حدود پنج سال پیش دیده بودم و تعجب کردم که حالا هفت فیلم شده‌اند؛ معلوم است بالاخره همه‌شان را هم خواهم دید، شاید یکی‌شان را دوست داشته باشم.