فیلم Juno 2007

جونو دختری باحال و بدون تعارف است؛ کسی که از کسی خط نمی‌پذیرد و مطابق میل خودش عمل می‌کند. او بی‌ادب نیست؛ فقط خودش را می‌شناسد و می‌داند چه می‌خواهد، هرچند خودش فکر می‌کند هنوز کاملاً به آن پی نبرده — اما در واقع همان‌قدر که باید، فهمیده است. او با بلیکر باردار می‌شود. ابتدا به سقط فکر می‌کند چون فکر می‌کند این کار مسئولانه است،...

جونو دختری باحال و بدون تعارف است؛ کسی که از کسی خط نمی‌پذیرد و مطابق میل خودش عمل می‌کند. او بی‌ادب نیست؛ فقط خودش را می‌شناسد و می‌داند چه می‌خواهد، هرچند خودش فکر می‌کند هنوز کاملاً به آن پی نبرده — اما در واقع همان‌قدر که باید، فهمیده است. او با بلیکر باردار می‌شود. ابتدا به سقط فکر می‌کند چون فکر می‌کند این کار مسئولانه است، اما نمی‌تواند دست به آن بزند (به شوخی می‌گوید بچه حتی ناخن دارد!). در نهایت تصمیم می‌گیرد بچه را به زوجی خوب برای فرزندخواندگی بسپارد: مارک و همسر وسواسی‌اش ونسا (با بازی جیسون بیتمن و جنیفر گارنر). جونو فیلمی درباره دوران نوجوانی و بزرگ‌شدن، درباره پذیرش مسئولیت زندگی و انتخاب کار درست است، حتی وقتی انجام آن بسیار سخت باشد. تصور کن دختری نوجوان در مدرسه باردار شود — مطمئناً حرف و حدیث زیاد می‌شود — و واکنش والدین و احساسات در برابر واگذار کردن کودک (چه سقط و چه فرزندخواندگی) چه می‌تواند باشد. الیت پیج در نقش جونو فوق‌العاده است و سایر بازیگران نیز آن‌قدر مناسب انتخاب شده‌اند که غیرقابل‌باور نیست. همه نقش‌شان را خوب می‌فهمند و هرچند دیالوگ‌ها گاهی حالتی سینمایی دارند، اما باورپذیر و پرکششند. این آدم‌ها چون خودشان را می‌شناسند، چندان به نظر دیگران اهمیت نمی‌دهند و همین در گفت‌وگوها منعکس می‌شود. بخشِ دیگری از فیلم که آرام‌آرام شکل می‌گیرد، رابطه جونو با مارک است؛ این خط داستانی به او نشان می‌دهد نه تنها ترک‌های درونِ آن ازدواجِ ظاهراً بی‌نقص، بلکه احساسات خودش نسبت به خودش، فرزندش و پدرش چیست. فیلم با طعنه‌ و ظرافت‌هایی احساسی رشد شخصیت او را نشان می‌دهد؛ هرچند پایان‌بندی کمی تخت و ساده به نظر می‌رسد، اما در کل تجربه‌ای دلپذیر و سرگرم‌کننده است. آلیسون جنی و جی.کی. سیمونز در نقش والدین، طعنه‌ها و واکنش‌های طنزآمیز و واقع‌گرایانه‌ای به موقعیتِ بارداری دخترشان اضافه می‌کنند — انگار دخترشان قرار است بچه‌دار شود، نه اینکه مشغول کارهای بدتری باشد! دیالوگ‌ها خوب نوشته شده و با ترکیبی از کنایه و واقع‌گرایی بارها لبخند بر لب می‌نشاند. در مجموع، جونو فیلمی است برای همه — نوجوان و بزرگ‌سال، زن و مرد — که هم بامزه و هم گاهی مؤثر از نظر احساسی است. اگر هنوز ندیده‌اید، ارزش دیدن را دارد.