فیلم Lenny 1974

پانزده سال آخرِ زندگیِ کمدینِ جنجالی این زندگینامهٔ سینمایی سال‌های زندگی بروس را از ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۶ پوشش می‌دهد. او در ۱۹۵۱ با هنرمند برلِسک، هانی هارلو، آشنا شد و ازدواج کرد؛ آن‌ها با هم یک اجرای دونفره راه انداختند، چون منطقی بود که لِنی نمی‌خواست او به عنوان استریپر گذرانِ زندگی کند. رابطه‌شان همراه با مشکلات حقوقی لِنی در مسایل مربوط به قوانین فحشا و،...

پانزده سال آخرِ زندگیِ کمدینِ جنجالی این زندگینامهٔ سینمایی سال‌های زندگی بروس را از ۱۹۵۱ تا ۱۹۶۶ پوشش می‌دهد. او در ۱۹۵۱ با هنرمند برلِسک، هانی هارلو، آشنا شد و ازدواج کرد؛ آن‌ها با هم یک اجرای دونفره راه انداختند، چون منطقی بود که لِنی نمی‌خواست او به عنوان استریپر گذرانِ زندگی کند. رابطه‌شان همراه با مشکلات حقوقی لِنی در مسایل مربوط به قوانین فحشا و، همان‌طور که انتظار می‌رود، فروریختن تدریجیِ زندگی‌اش به تصویر کشیده می‌شود. این بخش یادآور آثاری مانند فیلم عزادارِ Big Sur (دربارهٔ جک کرواک) و نیز The Rose (تا حدی الهام‌گرفته از جانیس جاپلین) است. تماشای فیلم ارزش دارد، حتی فقط برای بازگرداندنِ فضا به دهه‌های ۵۰ و ۶۰ و فهمیدن اینکه هیاهوی اطراف این کمدین از چه بود (من تا دیدن این فیلم حتی نام او را نشنیده بودم). داستین هافمن نقش او را به‌خوبی ایفا کرده و والیِری پری‌رن از نقاط قوت فیلم است؛ مخصوصاً در پردهٔ اول برای طرفداران شخصیت Miss Teschmacher جذاب خواهد بود. توجه داشته باشید که فیلم برای بزرگسالان ساخته شده و دارای رده‌بندی سخت R است. طبیعی است که آزادی بیان در آمریکا، یعنی متمم اول قانون اساسی، یکی از محورهای فیلم است. تصور کنید در اواخر دههٔ ۸۰ یا اوایل ۹۰، اندرو دایس کلی را به‌خاطر الفاظ رکیک در نمایش‌اش دستگیر کنند؛ مضحک به‌نظر می‌رسد، نه؟ من طرفدارِ کلی نیستم، اما او نشان داد که بدون توسل به رکاکت و فحش هم می‌تواند بسیار خنده‌دار باشد. با این حال، الفاظ رکیک بخشی از شیوهٔ او بودند و اگر کسی از آن خوشش نمی‌آمد، می‌توانست از سالن بیرون برود یا اصلاً بلیت نخرد. حالا همین را به اوایل تا اواسط دههٔ ۶۰ و شیوهٔ اجرای بروس منتقل کنید: اغراق از هیچ. با این حال، همان‌طور که قابل انتظار است، بازتاب منفی مطبوعات در واقع محبوبیتش را بیشتر کرد؛ که طنزآمیز است چون در روزهای آخر کم‌طنز شد و خودش و اجرای‌اش را بیش از حد جدی گرفت. دوست دارم که فیلم بیننده را به تأمل دربارهٔ اخلاق به‌کارگیریِ واژه‌ها وامی‌دارد. همه‌چیز بر پایهٔ عقل سلیم است. برای مثال، یک واژهٔ رکیک جنسی ممکن است در میان مأموران پلیس در ایستگاه پلیس مطرح شود، اما این دلیل نمی‌شود که همان واژه را بلند در رستوران خانوادگی یا سر یک مراسم جنازه به کار بردن مناسب باشد؛ زمینه تعیین‌کننده است. مثلاً مایوی نیمه‌برهنه در ساحل یا استخر هتل اشکالی ندارد، اما در کلاس دانشگاهی چه به‌عنوان دانشجو و چه به‌عنوان استاد مناسب نیست. اگر به‌کار بردنِ واژه‌ای به‌صورت غیرضروری باعث آزردگی کسی می‌شود، از آن استفاده نکنید؛ این مسئله‌ای از جنس احترام و محبتِ متقابل در جامعه است. اما اجرای کمدی در یک باشگاه شبانه داستانی دیگر است، چون واژه‌ها برای سرگرم‌سازی—چه برای خنداندن و چه برای تکان دادن—انتخاب می‌شوند. هرکس از آن خوشش نیاید، لازم نیست شرکت کند. مشکل حل می‌شود. بار دیگر تأکید می‌کنم که اغراقِ رسانه‌ای دربارهٔ ماجرا در نهایت به نظر بی‌اهمیت می‌رسد. مدت زمان فیلم ۱ ساعت و ۵۱ دقیقه است و فیلم‌برداری آن اوایل ۱۹۷۴ در منطقهٔ میامی بیچ/فورت لادردیل، همچنین در هتلِ براون در لاخ شِلدریک نیویورک و برای یک سکانس کلوپ در بروکلین انجام شده است. نمره: B-