فیلم Get on Up 2014

چدوییک بوزمن فوق‌العاده است، اما «Get on Up» چیزی کم دارد که آن را به یک بیوپیک عالی تبدیل کند. با این حال من از دیدن فیلم لذت بردم؛ به‌طور کلی علاقه‌مند به فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای هستم—به‌خصوص وقتی چندان دربارهٔ شخصیت مورد نظر ندانم، همان‌طور که در مورد جیمز براون این‌گونه بود. همیشه او و ترانه‌های مشهورش را می‌شناختم، ولی جزئیات زیادی از زندگی‌اش نمی‌دانستم. بوزمن نقش اصلی...

چدوییک بوزمن فوق‌العاده است، اما «Get on Up» چیزی کم دارد که آن را به یک بیوپیک عالی تبدیل کند. با این حال من از دیدن فیلم لذت بردم؛ به‌طور کلی علاقه‌مند به فیلم‌های زندگی‌نامه‌ای هستم—به‌خصوص وقتی چندان دربارهٔ شخصیت مورد نظر ندانم، همان‌طور که در مورد جیمز براون این‌گونه بود. همیشه او و ترانه‌های مشهورش را می‌شناختم، ولی جزئیات زیادی از زندگی‌اش نمی‌دانستم. بوزمن نقش اصلی را محکم و قوی به دوش می‌کشد و عملاً فیلم را حمل می‌کند. البته او تنها بازیگر خوب فیلم نیست؛ دن آیکروید عملکرد محکمی دارد و اوکتاویا اسپنسر و ویولا دیویس نیز به‌عنوان بازیگران همراه خوش‌آمد گفته‌اند. لنی جیمز هم با وجود نقش نسبتاً کوتاهش، حضور درخشان دارد. با این همه، احساس می‌کنم چیزی کم است؛ دقیقاً نمی‌توانم بگویم چه چیزی. از ابتدا یک نکته برایم برجسته بود و آن کمبود دوست‌داشتنی بودن شخصیت اصلی بود—شاید این هم عمدی باشد. استفاده از شکستن دیوار چهارم هم تا حدی سؤال‌برانگیز است. زمان ۱۳۹ دقیقه احتمالاً در این نقیصه دخیل است، و گریم پیری برای بوزمن و دیگران چندان بهترین نبود—که این مسئله وقتی اهمیت بیشتری پیدا می‌کند که فیلم با صحنه‌ای آغاز می‌شود که نیازمند نشان دادن پیری است و همین به ذهن می‌ماند. همچنین همان‌طور که گفتم من پیش از دیدن فیلم اطلاعات زیادی از زندگی و موسیقی جیمز براون نداشتم و احتمالاً این هم تا حدی تأثیرگذار بوده است—هرچند در مورد بیوپیک‌های دیگر با شرایط مشابه این امر معمولاً لذت من را کاهش نداده است. نکات مثبت دیگری هم هست، جدا از بازیگران. ساختار غیرخطی روایت را واقعاً پسندیدم و فیلم‌برداری خوشایند است. موسیقی نیز به‌خوبی در فیلم گنجانده شده است. در مجموع فیلمی است که توصیه می‌کنم، هرچند می‌توانست با همان پایه‌های موجود پرشکوه‌تر باشد.