فیلم Playground 2021

این یکی از آن فیلم‌هایی است که آدم را وادار می‌کند جلوی صفحه فریاد بزند! «نورا» (مایا وندربک) زمانی وارد ماجرا می‌شود که برادر بزرگ‌ترش «ابل» (گونتر دورت) مرتباً موهایش را در کاسه توالت شسته می‌بینند، اما نتیجهٔ مداخلهٔ او تنها باعث دوری‌افتادنش از برادرش می‌شود و در عین حال تأثیرات عمیقی بر رفتار هر دوی‌شان در مدرسه و نیز واکنش دوستانشان نسبت به آن‌ها...

این یکی از آن فیلم‌هایی است که آدم را وادار می‌کند جلوی صفحه فریاد بزند! «نورا» (مایا وندربک) زمانی وارد ماجرا می‌شود که برادر بزرگ‌ترش «ابل» (گونتر دورت) مرتباً موهایش را در کاسه توالت شسته می‌بینند، اما نتیجهٔ مداخلهٔ او تنها باعث دوری‌افتادنش از برادرش می‌شود و در عین حال تأثیرات عمیقی بر رفتار هر دوی‌شان در مدرسه و نیز واکنش دوستانشان نسبت به آن‌ها می‌گذارد. این یک چرخهٔ سمی است که درست قاعدهٔ «هیچ کار نیکی بی‌پاسخ نمی‌ماند» را ثابت می‌کند. والدین وارد می‌شوند، معلمان وارد می‌شوند — اما آیا واقعاً اوضاع بهتر خواهد شد؟ هر دو بازیگر نوجوان نقش اصلی اجرای قدرتمندی دارند و به‌ویژه او تصویری احساسی و پرانرژی از دختری ارائه می‌دهد که مصمم است از برادر بزرگ‌ترش دفاع کند، بی‌توجه به تأثیری که این کار ممکن است بر هر دوی آن‌ها داشته باشد. در سطحی وسیع‌تر، فیلم نور روشنی بر ماهیت زیان‌بار قلدری می‌تاباند و نشان می‌دهد سیستم چگونه در حل این مشکلات ناکارآمد است، به‌ویژه وقتی افراد ممکن است خیلی جوان باشند تا پیامدها یا علل رفتارشان را به‌طور کامل درک کنند. از نظر من، اگر کسی را مجبور به گفتن «ببخشید» کنند، آن عذرخواهی بی‌معنی است و مدرسه باید مستقیماً موضوع را به پلیس گزارش کند؛ اما این فقط یکی از واکنش‌هایی است که فیلم ممکن است در بینندگان — چه پدر یا مادر باشند و چه نباشند — برانگیزد. دیالوگ‌ها بسیار طبیعی‌اند، گویی بازیگران بداهه‌پردازی می‌کنند، و در برخی جهات مرا به یاد فیلم «کلوز» (2022) انداخت. فیلمی نسبتاً رنج‌آور است؛ شاید بهتر باشد هنگام تماشای آن چیزی دم‌دست نداشته باشید که بتوانید به صفحه پرتاب کنید.