فیلم Disco Boy 2023

اگر از این فیلم انتظار بیت‌های بی‌گز یا دانا سامر را دارید، ناامید می‌شوید. در واقع در این داستان درباره «الکس» (فرانز روگوسکی) خیلی دیسکو دیده نمی‌شود. او و دوستش «میشائیل» (میکال بالیکی) نقشه‌ای زیرکانه دارند تا از بلاروس به لهستان و سپس به فرانسه بروند و شاید با پیوستن به لژیون خارجی شهروندی کسب کنند. برنامه آن‌طور که انتظار می‌رود پیش نمی‌رود، اما بالاخره...

اگر از این فیلم انتظار بیت‌های بی‌گز یا دانا سامر را دارید، ناامید می‌شوید. در واقع در این داستان درباره «الکس» (فرانز روگوسکی) خیلی دیسکو دیده نمی‌شود. او و دوستش «میشائیل» (میکال بالیکی) نقشه‌ای زیرکانه دارند تا از بلاروس به لهستان و سپس به فرانسه بروند و شاید با پیوستن به لژیون خارجی شهروندی کسب کنند. برنامه آن‌طور که انتظار می‌رود پیش نمی‌رود، اما بالاخره او در اردوگاه نظامی قرار می‌گیرد و به مأموریتی در نیجر فرستاده می‌شود. آنجا، شبه‌نظامیان محلی «مند» خواستار پایان دادن به بهره‌برداری بی‌پروا از دلتا توسط شرکت‌های نفتی هستند که ردپای مرگ، ویرانی و آلودگی بر جای می‌گذارند. رویارویی خشونت‌آمیزی با رهبر محلی «جومو» (مُر ندیایه) در یک رودخانه تأثیری عمیق بر سرباز می‌گذارد، تأثیری که او باید هنگام بازگشت به پاریس و دیدار با رقصنده مرموز «اودوکا» (لتیتیا کی) با آن کنار بیاید — کسی که انگار هم به گذشته‌اش و هم به حالش پیوسته است. خود داستان بخش ناتمامی از زندگی اوست؛ اما آنچه فیلم را جذاب‌تر می‌کند تصویربرداری است. کاربرد تصاویر دید در شب، به‌ویژه در جنگل، مؤثر است و نمایش خرابی‌های محیط‌ زیستی — نشت نفت در همه‌جا، خطوط لوله رهاشده یا بمباران‌شده — خوب منتقل می‌شود. حس تجاوزگونه توسعه صنعتی به‌طرز هوشمندانه‌ای ادامه می‌یابد، چون «الکس» و همراهانش جز بقای خود سرمایه‌گذاری دیگری ندارند. دیالوگ‌ها زیاد نیستند — نه لازم و نه خواسته — و این همان نقش‌هایی است که روگوسکی در آن‌ها خوب در می‌آید؛ اغلب حالتی میان اینجا و آنجا دارد. فیلم ظاهری کمی سوررئال دارد و شاید گاهی کمی پراکنده شود و تکرارهایی هم داشته باشد، اما ترکیب سیاسی و احساسی‌اش همچنان جذاب است و دیدن آن ارزش دارد.