فیلم The Hunger Games: Catching Fire 2013

فیلم خوب است؛ کمی بهتر از قسمت اول، اگرچه با نمرات ۹ و ۱۰ موافق نیستم. دلیل عمدهٔ بهبود، بلوغ بیشتر شخصیت کتنیس و بازی قوی‌تر جنیفر لارنس است — او دیگر آن دختر بچهٔ خام و گیج سابق نیست، دست‌کم در بیشتر صحنه‌ها پخته‌تر نشان داده می‌شود. فضاسازی کلی همچنان پوچ و افسرده‌کننده است؛ پس‌زمینه‌ای احمقانه و دل‌گیر که به ذائقهٔ من نمی‌خورد. رفتارهای غیرمنطقی،...

فیلم خوب است؛ کمی بهتر از قسمت اول، اگرچه با نمرات ۹ و ۱۰ موافق نیستم. دلیل عمدهٔ بهبود، بلوغ بیشتر شخصیت کتنیس و بازی قوی‌تر جنیفر لارنس است — او دیگر آن دختر بچهٔ خام و گیج سابق نیست، دست‌کم در بیشتر صحنه‌ها پخته‌تر نشان داده می‌شود. فضاسازی کلی همچنان پوچ و افسرده‌کننده است؛ پس‌زمینه‌ای احمقانه و دل‌گیر که به ذائقهٔ من نمی‌خورد. رفتارهای غیرمنطقی، مو و آرایش‌های اغراق‌شده و شخصیت‌هایی که گاهی سطحی و کم‌هوش به نظر می‌رسند، کمک چندانی به فیلم نمی‌کنند. لذت اصلی فیلم وقتی آغاز بازی‌هاست که این بخش‌ها نسبت به فیلم اول بهتر کار شده‌اند: خطرها معنادارترند، جلوه‌های ویژه خوب‌اند و محیط آرنا تمِ کلی جالبی دارد، نه اینکه صرفاً تهدیدهای جدید را به شکل تصادفی به شخصیت‌ها بیفکند. برای من بخش بازی‌ها جذاب‌ترین قسمت است؛ چون بقیهٔ داستان و فضای غم‌انگیز و خیانت‌ها و رفتارهای سرکوبگرانه را دوست ندارم. تم کلی فیلم دربارهٔ مسائل اخلاقیِ مقابله با استبداد است. کتنیس (جنیفر لارنس) می‌خواهد ظلم را متوقف کند اما نگران است انقلابِ آشکار به جان مردم بیشتری لطمه بزند؛ در مقابل، شخصیت دیگری (برای جلوگیری از افشاگری نامش را نمی‌برم) اعتقاد دارد که پیش‌روی انقلاب اهمیت دارد حتی اگر قربانی به بار آورد. در راس قدرت، رئیس‌جمهور بی‌رحم کوریولانوس اسنو (دونالد ساترلند) مصمم است شورشیان را پیش از سامان‌یابی نابود کند؛ همین تضاد است که تنش داستان را شکل می‌دهد. بازیگران مکمل قوی‌اند: وودی هارلسون به‌عنوان مربی زیرک اما الکلی، لیام همزورث و جاش هاچرسون به‌عنوان دو ضلع متفاوت شخصیت کتنیس، الیزابت بنکس با نقش مهربان اما ساده‌لوح، فیلیپ سیمور هافمن در نقش مشاور مکار اسنو، و همچنین سم کلافلین، جفری رایت و جینا مالون که به‌عنوان قهرمانان سابق وارد ماجرا می‌شوند، عملکرد قابل‌توجهی دارند. نقص اساسی فیلم این است که بخشی از یک داستان پیوسته است؛ بنابراین بسیاری از خطوط داستانی در پایان بسته نمی‌شوند و انتظار برای قسمت بعدی باقی می‌ماند. برخی نقدها هم به ضعف بازی‌ها در لحظاتی، دیالوگ‌های نسبتاً کم‌رمق و اتکا به CGI اشاره کرده‌اند؛ در عین حال شخصیت‌هایی مثل فینیک بیشتر جنبهٔ جنسی/ظاهری دارند تا نمایش بازیگری عمیق‌تر. در مجموع، اگر با ایدهٔ «بتل رویال» و فضای بقا کنار می‌آیید، فیلم دیدنی و قابل توصیه‌ای است؛ برای طرفداران اثر و کسانی که از ادامهٔ ماجرا استقبال می‌کنند، این قسمت ارزش تماشا دارد.