فیلم Red Rock West 1993

وقتی بیش از بیست سال از ساختش می‌گذرد، کمی قدیمی به نظر می‌رسد، اما همچنان سرگرم‌کننده است. یک نئو-نوآر شیک که به احیای این ژانر کمک کرد. همه‌راه‌ها به سوی توطئه ختم می‌شوند. «رد راک وست» را جان دال کارگردانی کرده که همراه برادرش ریک، فیلمنامه را نیز نوشته است. در این فیلم نیکلاس کیج، دنیس هاپر، لارا فلین بویل، جی. تی. والش و تیموتی کارهارت بازی...

وقتی بیش از بیست سال از ساختش می‌گذرد، کمی قدیمی به نظر می‌رسد، اما همچنان سرگرم‌کننده است. یک نئو-نوآر شیک که به احیای این ژانر کمک کرد. همه‌راه‌ها به سوی توطئه ختم می‌شوند. «رد راک وست» را جان دال کارگردانی کرده که همراه برادرش ریک، فیلمنامه را نیز نوشته است. در این فیلم نیکلاس کیج، دنیس هاپر، لارا فلین بویل، جی. تی. والش و تیموتی کارهارت بازی می‌کنند. موسیقی اثر از ویلیام اولویس و فیلم‌برداری از مارک رشوفسکی است. مایکل ویلیامز (کیج) که در جنگ زخمی شده و شغل وعده داده‌شده‌اش در وایومینگ منتفی می‌شود، به شهر رد راک سر می‌زند و در یک بار اشتباهاً با یک آدمکش که برای کشتن همسر خیانت‌کارش اجیر شده اشتباه گرفته می‌شود. وسوسه‌شده از بابت پول نقد زیاد، مایکل نقش را بازی می‌کند و خیلی زود خود را در تار و پودی از توطئه می‌یابد که راه گریزی از آن به نظر نمی‌رسد. به رد راک خوش‌آمدید — اکنون رد راک را ترک می‌کنید. استودیو نمی‌دانست با این فیلم چه کند؛ نئو-نوآری با طعم معاصر و عناصر وسترن. در آمریکا ابتدا از طریق کابِل پخش شد و در اروپا با اکران محدودش محبوبیت پیدا کرد و کم‌کم پایه‌ای از طرفداران کلتی را جذب کرد. پس از نمایش در یک سینما در منطقه خلیج سان‌فرانسیسکو درآمد قابل‌توجهی نیز به‌دست آورد. امروز بیشتر به‌صورت یک اثر کلت شناخته می‌شود تا یک فیلم mainstream، که هرچند لیاقت تحسین و دیده‌شدن بیشتر را دارد، اما برای طرفدارانش لذتبخش است چون انگار گنج نئو-نوآر کوچک خودمان را داریم. برای طرفداران نئو-نوآر، «رد راک وست» ضروری است و برای هر بیننده‌ی معاصر علاقه‌مند به فیلم‌های جنایی، ارزش تماشا دارد. از نظر داستان شاید کمی—اگر بخواهم بگویم—نامطمئن باشد، اما پیچش‌ها، اوج‌ها و پرداخت شخصیت‌ها آن‌قدر دقیق ساخته و اجرا شده‌اند که این کاستی اهمیتی ندارد. مایکل، که یک دریادل نیروی دریایی سابق است، مردی صادق و شرافتمند است که در بداقبالی فرو رفته—به‌خاطر راستی‌اش تنبیه شده—و خود را در گردابی از معما و قتل می‌بیند که از آن راه گریزی نیست. همراهان او در این وضعیت کلیشه‌های فیلم نوآرند: زن فریبنده (بویل) با آتشی در نگاهش که به‌اندازه رازهایش شعله‌ور است، آدمکش (هاپر) با نگاهی سرد و بی‌رحمی در عمل، و صاحب بار مکار (والش) که در تلاش است همسرش را از سر راه بردارد و همسایه‌اش را از حقایق دور نگه دارد. با گسترش طرح پرپیچ‌وخم در مهی از قضاوت‌های نادرست و دروغ‌ها که با نوسانات سرنوشت نیز تشدید می‌شود، مشخص است که دال می‌خواهد نشان دهد فیلمش خود را بیش از حد جدی نمی‌گیرد. بویی از طنز سیاه در فضا پیچیده و کل اثر نوعی بی‌تکلفی دل‌پذیر دارد. ظاهر و احساس فیلم برای روایت کاملاً مناسب‌اند؛ رنگ‌ها تا حدی کاهش یافته‌اند تا اتمسفری مبهم خلق شود و موسیقی نیز فوراً حس قصه‌های غمناک کانتری و وسترن را به ذهن می‌آورد. دال با رموز نوآر آشنایی دارد؛ او صرفاً ادای احترام به گذشته درنمی‌آورد، بلکه می‌داند در نوآر چه چیزهایی جواب می‌دهد—ترکیب عجیبه و تند، یا صحنه‌پردازی در مکان‌هایی چون بار بی‌رنگ و قبرستان مه‌آلود—دال عناصر کلیدی را درست به‌کار می‌برد تا نتیجه‌ای موفق تحویل دهد. بازیگران اصلی درخشان‌اند. بویل در نقش سوزان براون اگر در مقابل زن‌های معروف نوآر قرار گیرد کمی ضعیف به نظر می‌رسد، اما اجرای او کافی است و به فیلم لطمه نمی‌زند. او به‌خصوص از بازی همزمان با کیج سود می‌برد که در نقش خود بهترینِ خود را ارائه می‌دهد. کیج که در طول کارنامه‌اش همیشه نوسان داشته، وقتی در فرم است لذت‌بخش است؛ در اینجا او به‌خوبی نقش قهرمان تحت فشار را بازی می‌کند و بین سرگشتگی و جسارت به‌راحتی تغییر حالت می‌دهد، با نگاه‌های بهت‌زده و لحظاتی از شدت عصبی مشخص. هاپر همان شرارت مفرح همیشگی‌اش را دارد و والش به‌طرز بی‌دردسری تهدیدآمیز و مشکوک به نظر می‌رسد. در میان بازیگران مکمل، کارهارت و ستارهٔ کانتری، دوایت یوکام، تأثیری مثبت بر جای می‌گذارند. این فیلم یک تریلر نفس‌گیرِ تا آخرین لحظه یا کمدی-درامِ مغزگیر نیست؛ این نئو-نوآری است که درست انجام شده. جایی که اخلاقیات حداکثر در خاکستری‌اند و پول ریشهٔ بیشتر شرارت‌هاست، فیلم براق، بازیگوش، خون‌سرد و جذاب است. آفرین! امتیاز: 9/10.