فیلم Avatar 2009

"آواتار" یک نمایش فوق‌العاده و غوطه‌ورکننده است. تکنولوژی پیشرفته ۳D ما را به خود جذب می‌کند، اما این عجیب و غریب بودن دنیای استوایی خیالی که جیمز کامرون تصور کرده، ما را مجذوب خود می‌کند. من این فیلم را دوست دارم و برای یک سرویس نوشتن مقاله نقدهای زیادی نوشته‌ام. جلوه‌های ویژه آن‌قدر خوب هستند که حتی متوجه آن‌ها نمی‌شوید. عجیب است که کامرون این‌طور...

"آواتار" یک نمایش فوق‌العاده و غوطه‌ورکننده است. تکنولوژی پیشرفته ۳D ما را به خود جذب می‌کند، اما این عجیب و غریب بودن دنیای استوایی خیالی که جیمز کامرون تصور کرده، ما را مجذوب خود می‌کند. من این فیلم را دوست دارم و برای یک سرویس نوشتن مقاله نقدهای زیادی نوشته‌ام. جلوه‌های ویژه آن‌قدر خوب هستند که حتی متوجه آن‌ها نمی‌شوید. عجیب است که کامرون این‌طور به نظر می‌رسد که فقط دوربینی را به سمت صحنه‌ها گرفته است. در نهایت، آنچه که در ذهن جیمز کامرون برای بیش از ۱۲ سال در حال شکل‌گیری بود، در اواخر سال ۲۰۰۹ به پرده نقره‌ای رسید. با هزینه‌ای گزاف ساخته شد و "آواتار" به میلیاردها دلار فروش جهانی رسید، و این قبل از احتساب فروش دی‌وی‌دی و بلوری بود. این فیلم و تمام جادوگری‌های تکنیکی آن، به سادگی یک قطعه عظیم از تاریخ سینما است. در قالب‌های ۲D و ۳D و احتمالاً برخی فرمت‌های دیگر، همه ابزارهای پیشرفته‌ای که کامرون و تیمش استفاده کرده‌اند، به خلق آنچه که اکنون یک بلوک‌باستر تمام‌عیار است، کمک کرده‌اند. متأسفانه، به دور از این نمایش بصری، داستان فیلم به اندازه این نقد سطحی است. بدون شک، این فیلم برای چشمان و گوش‌ها لذتی است، جزئیات ریز فوق‌العاده‌اند و رنگ‌ها از هر فریم به خوبی روشن هستند. اما در تلاش برای خلق چنین زیبایی، فراموش کردند که به نوشتن عمق ببخشند. داستان بسیار ساده است و حتی پیام‌های آن، که کامرون با خودپسندی از منبر خود بیان می‌کند، حالا به نظر قدیمی می‌رسند. آیا واقعاً به یک یادآوری دیگر درباره حمله به محیط زیست نیاز داریم؟ یا یادآوری مختصری از نفوذ آمریکا به سرزمینی که انگیزه‌های آن مشکوک است؟ به‌راستی نه، ما به این‌ها نیاز نداریم. بدتر از این، برخی از دیالوگ‌ها هستند که به وضوح می‌توانند از یک بازی کودکان در زمین بازی بیرون آمده باشند. همچنین حس آشنایی با فیلم‌های دیگر با فیلمنامه‌های بهتر وجود دارد. به نظر می‌رسد که کامرون فقط می‌دانست که ساختار داستانی به اندازه داشتن ترفندهای گران‌قیمت مهم نیست. بازیگران خوب هستند، زویی سالدانا به شخصیت آبی‌اش "نِیتیری" جذابیت و شجاعت خاصی می‌بخشد، سم ورثینگتون عناصر انسانی را به خوبی حفظ می‌کند و سیگورنی ویور همواره حرفه‌ای است. اما به طرز جالبی، در فیلمی که در ۲D و ۳D خیره‌کننده است، شخصیت‌ها یک‌بعدی هستند. هیچ‌کس بیشتر از سرهنگ "استیون لنگ" که به شدت خشن و تهدیدآمیز است، این‌طور نیست. این فیلم نامزد نه جایزه آکادمی، از جمله بهترین فیلم و بهترین کارگردانی شده و سه جایزه برای بهترین فیلمبرداری، بهترین جلوه‌های بصری و بهترین طراحی صحنه به دست آورد که مستحق آن بودند. دیدن دوباره "آواتار" عشق من به "پاندورا" را تأیید کرد. جهان‌سازی فوق‌العاده‌ای از جیمز کامرون، موسیقی به یادماندنی از جیمز هورنر و تصاویری نوآورانه و شگفت‌انگیز که داستان‌گویی عالی را تکمیل می‌کنند. چطور ممکن است مردم این شخصیت‌ها را فراموش کنند؟ واقعاً برای نمایش IMAX "آواتار: راه آب" فردا هیجان‌زده‌ام! از نظر فنی، این فیلم بسیار خوبی است. این یکی از آن فیلم‌هایی است که من به آن توجه نکرده بودم. بدون شک، با ویرانی‌های زیست‌محیطی زمین به دست بشر هم‌خوانی دارد، اما در بیشتر مواقع فقط یک داستان عاشقانه عمل‌گرایانه معمولی است که اهمیت آن به دلیل تولید فنی برجسته‌اش است. سم ورثینگتون در نقش "جیک"، یک سرباز فلج که مأموریتش کمک به یک مأموریت در یک سیاره دور است، ایفای نقش می‌کند. به‌عنوان یک رشوه، مقامات جراحی برای بازگرداندن تحرک او پیشنهاد می‌دهند اگر از ماشین آواتار برای نفوذ به ساکنان سیاره "پاندورا" استفاده کند. هر چه بیشتر این دنیای روشن و جدید را کشف می‌کند، بیشتر با مردم و محیط زیبا و رنگارنگ آن ادغام می‌شود. عشق او به "نِیتیری" (زویی سالدانا) و درک تدریجی‌اش از مأموریتش، او را با "کواتریچ" (استیون لنگ) در یک تضاد جدی قرار می‌دهد. این فیلم به طور کلی درباره طمع شرکتی و بی‌توجهی فاحش نه تنها به طبیعت، بلکه به یک جمعیت بومی است که هرچند گاهی با احساسات، اما به دلیل بازیگران میان‌مایه، دیالوگ‌های کمی پندآموز و طولانی بودن فیلم، آسیب می‌بیند. تماشای آن زیباست و استانداردهای تولید در ترکیب واقعیت با انیمیشن فوق‌العاده است؛ فقط داستان کمی سبک است.