فیلم Sophie’s Choice 1982

مدتی پس از پایان جنگ جهانی دوم، با "استینگو" (پیتر مک‌نیکول) آشنا می‌شویم که به هیچ وجه از همسایه‌های جدیدش راضی نیست. "ناتان" (Kevin Kline) به نظر می‌رسد که به دخترش "سوفی" (مریل استریپ) به‌صورت ناخوشایند و خشن رفتار می‌کند. خوشبختانه، صبح روز بعد صلح برقرار می‌شود و آنها از طریق پنجره‌اش او را به یک پیک‌نیک کنار دریا دعوت می‌کنند. او یک نویسنده تازه‌کار...

مدتی پس از پایان جنگ جهانی دوم، با "استینگو" (پیتر مک‌نیکول) آشنا می‌شویم که به هیچ وجه از همسایه‌های جدیدش راضی نیست. "ناتان" (Kevin Kline) به نظر می‌رسد که به دخترش "سوفی" (مریل استریپ) به‌صورت ناخوشایند و خشن رفتار می‌کند. خوشبختانه، صبح روز بعد صلح برقرار می‌شود و آنها از طریق پنجره‌اش او را به یک پیک‌نیک کنار دریا دعوت می‌کنند. او یک نویسنده تازه‌کار است و خیلی زود متوجه ناپایداری "ناتان"، مردی یهودی با بار عاطفی سنگین می‌شود. در طرف مقابل، "سوفی" شخصیتی آرام و متفکر دارد و این ویژگی به عنوان سپری است که ناتان مصمم است به آن نفوذ کند. هنگامی که او موفق می‌شود و سوفی شروع به باز کردن خود به او می‌کند، متوجه می‌شویم که او یک بازمانده از هولوکاست است و برای زنده ماندن مجبور به اتخاذ برخی تصمیمات وحشتناک شده است. این بخش نزدیک و ترسناک فیلم واقعاً توانایی‌های استریپ را در انتقال حس واقعی ترس نشان می‌دهد. البته لهجه‌اش شاید بهترین نباشد، اما صحنه‌های اردوگاه، ترس‌ها و تناقض خانه نسبتاً لوکس و خانواده شاد فرمانده - جایی که او در خدمت خانگی کار می‌کند - که تنها چند قدم از صحنه‌ای با این میزان از خشونت فاصله دارد، به خوبی و به‌طور ظریف ارائه می‌شود. گاهی اوقات به زمان حال برمی‌گردیم تا داستان را تنظیم کنیم و خطوط داستانی معاصر را پیش ببریم قبل از اینکه عمیق‌تر به آنچه در اروپا در دهه ۱۹۴۰ اتفاق افتاد، بپردازیم. این یکی از آن فیلم‌هاست که قربانیان این بزهکاری، کسانی هستند که می‌خواهند/نیاز دارند/باید فراموش کنند در حالی که دیگران به تجربیات آنها fascinated هستند و می‌خواهند بیشتر بدانند. از این منظر، مک‌نیکول به خوبی نقش خود را بازی می‌کند و به‌خصوص با تغییر دینامیک بین شخصیت‌ها، به طور فزاینده‌ای بر روی پوسته‌های روانی پا می‌گذارد. کلااین نیز ناامیدکننده نیست. شخصیت آزاردهنده و عصبی او همیشه دلپذیر نیست، اما به عنوان یک قطعه حیاتی از این پازل قدرتمند، بعدی قوی به احساسات گناه، غم، خشم و پشیمانی که با پیشرفت داستان در حال شکل‌گیری است، اضافه می‌کند. این فیلم تولیدی با ظاهری شیک و شبیه به "گتسبی" است و مملو از انسانیت، تواضع و گاهی اوقات شوخ‌طبعی تاریک است. تماشای آن آسان نیست، اما داستان‌هایی از این دست هرگز کهنه نمی‌شوند.