فیلم Belle de jour 1967

یک تمثیل شگفت‌انگیز از عشق، روابط و جایگاه هر دو برای خیال‌پردازی و تصور. قطعاً تماشای این فیلم لذت‌بخش‌تر است و بازیگری و کارگردانی بهتری دارد نسبت به بررسی‌های اخیر در این موضوع، مانند «نیفومانیایی» لارس فون تریer (اگرچه هدف آن فیلم متفاوت بود). فیلم با عکاسی فوق‌العاده زیبا ساخته شده و بازی‌های فوق‌العاده‌ای دارد، به‌ویژه از کاترین دنو. با آثار بونوئل در دهه‌های ۶۰...

یک تمثیل شگفت‌انگیز از عشق، روابط و جایگاه هر دو برای خیال‌پردازی و تصور. قطعاً تماشای این فیلم لذت‌بخش‌تر است و بازیگری و کارگردانی بهتری دارد نسبت به بررسی‌های اخیر در این موضوع، مانند «نیفومانیایی» لارس فون تریer (اگرچه هدف آن فیلم متفاوت بود). فیلم با عکاسی فوق‌العاده زیبا ساخته شده و بازی‌های فوق‌العاده‌ای دارد، به‌ویژه از کاترین دنو. با آثار بونوئل در دهه‌های ۶۰ و ۷۰ نمی‌توانید اشتباه کنید. این فیلم به طرز صریحی، تصاویری خشن از خیال‌پردازی‌های جنسی غیرمعمول یک زن جوان را در کنار یک سبک زندگی سخت ارائه می‌دهد. در میانه داستان، یک روایت بسیار معمولی و عادی از یک زوج متاهل وجود دارد که شوهر هیچ ایده‌ای از افکار و زندگی همسرش، چه در گذشته و چه در حال، ندارد. واقعیت و خیال به‌طور ضمنی در ذهن یک زن جوان ترکیب می‌شوند که تجارب قبلی او را تحت تأثیر قرار داده و تأثیرات واقعی و خیالی شخصیت اصلی را شکل می‌دهد. این فیلم مناسب کودکان نیست. صحنه‌های ابتدایی کمی عجیب و غریب این فیلم به نوعی توضیح می‌دهد که چرا «سروین» (کاترین دنو) از شوهر خوش‌تیپ و در عین حال غیرجذابش «پی‌یر» (ژان سورل) چندان راضی نیست. در واقع، به سرعت متوجه می‌شویم که آن‌ها هنوز به طور کامل رابطه زناشویی خود را consummate نکرده‌اند! او به تدریج ناامید می‌شود و از یک «مرکز» تحت مدیریت «مدام آنا ایز» (ژنوویه پیج) می‌شنود که ممکن است برخی از مشکلاتش را حل کند! در ابتدا کمی نگران است، اما به تدریج با دوستان جدیدی آشنا می‌شود و مشغله روزانه‌اش خلاهای موجود در ازدواجش با «پی‌یر» را پر می‌کند. اما با آشنایی با «مارسل» (پی‌یر کلمانی) که شخصیتی مرموز دارد، اوضاع کمی پیچیده‌تر می‌شود. او دندان‌های فلزی قابل توجهی دارد و هرچه بیشتر با او آشنا می‌شود، دچار شیفتگی می‌شود. سروین تلاش می‌کند که از او فاصله بگیرد، اما وقتی او متوجه می‌شود که او کجا زندگی می‌کند، اوضاع کمی ناخوشایند می‌شود. دنو در نقش یک فاحشه با تمایلات خاص بسیار عالی است و پیج نیز به عنوان معلمی عاقل و کاردان درخشان عمل می‌کند. اقتباس هوشمندانه بونوئل از رمان عجیب جوزف کسل به دنو این امکان را می‌دهد که شخصیتی جذاب، حتی اگر همیشه خوشایند نباشد، از «سروین» ارائه دهد. او به شخصیتی وفادار، مستقل و واقعاً متضاد تبدیل می‌شود و در عین حال به لذت‌های جنسی‌اش هم علاقه‌مند است و در نهایت، ما نیز شاهد توازن او در دو زندگی متناقضش هستیم. این فیلم تقریباً مجلل است، بدون نیاز به عظمت «دوره‌ای» و موسیقی متن جان تازه‌ای به این داستان پرقدرت جستجوی یک زن برای تحقق و سرگرمی می‌بخشد!