فیلم Journey to Italy 1954

به ظاهر این فیلم باید بسیار بهتر از این می‌بود: اینگرید برگمن، جورج سندرز و ناپل — همه زیر نظرِ کارگردانیِ روبرتو روسلینی. متأسفانه آنچه در نهایت می‌بینیم داستانی خوش‌ساخت اما بیش‌ازحد ملودراماتیک دربارهٔ زوجی است که درمی‌یابند ازدواجشان تمام شده است. وقتی برای فروش ویلایی که سندرز به ارث برده به ناپل می‌روند، در مسیر و پس از رسیدن درمی‌یابند که دیگر یکدیگر را...

به ظاهر این فیلم باید بسیار بهتر از این می‌بود: اینگرید برگمن، جورج سندرز و ناپل — همه زیر نظرِ کارگردانیِ روبرتو روسلینی. متأسفانه آنچه در نهایت می‌بینیم داستانی خوش‌ساخت اما بیش‌ازحد ملودراماتیک دربارهٔ زوجی است که درمی‌یابند ازدواجشان تمام شده است. وقتی برای فروش ویلایی که سندرز به ارث برده به ناپل می‌روند، در مسیر و پس از رسیدن درمی‌یابند که دیگر یکدیگر را نمی‌شناسند. هر آنچه در آغازِ هشت سال زندگی مشترک‌شان مشترک داشته‌اند مدت‌هاست که از بین رفته و تنها پوسته‌ای از رابطه و روپوشی از مهر باقی مانده؛ هر دویشان شدیداً در آرزوی آزادی‌اند — نه فقط از همدیگر، بلکه از زندگیِ آزموده و تکراری‌شان. بازی برگمن به‌نظرم بی‌روح و دور و سرد بود — نه به‌صورتِ شخصیتی جذاب، بلکه شبیه بانویی یخ‌زده که همیشه نیازمندِ توجه است. سندرز همان‌طور همیشگی‌ست: با وقار و سبک، اما به‌نظر می‌رسد در نقش دل‌خوشی ندارد. فیلم‌برداری‌های باشکوه از اطراف ناپل و چند صحنهٔ جالب فیلم‌برداری‌شده در حوالی پمپئی به فیلم وزن می‌دهند، اما در نهایت برایم همه‌چیز کمی توخالی بود.