فیلم The NeverEnding Story II: The Next Chapter 1990

یک دنباله فراموش‌شدنی. با توجه به اینکه «داستان بی‌پایان II: فصل بعدی» شش سال پس از نسخه اصلی منتشر شده و هیچ کدام از بازیگران قبلی به جز توماس هیل در آن حضور ندارند و کارگردان قبلی، ولفگانگ پترسن، نیز در این فیلم نیست، تعجبی ندارد که این اثر به دور از فیلم بزرگ 1984 قرار گرفته است. افکت‌های مربوط به شخصیت‌هایی مانند فالکُر چندان تفاوتی با...

یک دنباله فراموش‌شدنی. با توجه به اینکه «داستان بی‌پایان II: فصل بعدی» شش سال پس از نسخه اصلی منتشر شده و هیچ کدام از بازیگران قبلی به جز توماس هیل در آن حضور ندارند و کارگردان قبلی، ولفگانگ پترسن، نیز در این فیلم نیست، تعجبی ندارد که این اثر به دور از فیلم بزرگ 1984 قرار گرفته است. افکت‌های مربوط به شخصیت‌هایی مانند فالکُر چندان تفاوتی با قبل ندارند، اما غیاب صداپیشه آلن اوپنهایمر باعث شده این شخصیت به هیچ وجه برجسته نباشد - در نقد فیلم اول اشاره کردم که اوپنهایمر یکی از دلایل اصلی موفقیت آن فیلم بود و عدم حضورش در اینجا این موضوع را ثابت می‌کند. دونالد آرتور نیز نتوانسته به خوبی او را جایگزین کند. از نظر اجرا، عملکرد جاناتان برندیس واقعاً قابل قبول است، اما دیالوگ‌هایش که به نظر غیرطبیعی می‌آیند، کار را خراب کرده‌اند. کنی موریسون، در نقش آتریو، احتمالاً تنها بازیگری است که عملکردش در سطحی مشابه همتای خود از اثر قبلی قرار دارد. با این حال، نمی‌توانم این فیلم را خوب تلقی کنم. باید بگویم که در هیچ نقطه‌ای منتظر پایان‌بندی نبودم، اما در عین حال هم چندان درگیر آن نشدم. برای من، این فیلم یک اثر استاندارد با نمره 6 از 10 است.