فیلم Saturday Night Fever 1977

یکی از فیلم‌های موردعلاقه همیشگی‌ام؛ Saturday Night Fever یک اثر کلاسیکِ فرقه‌ای است! هیچ‌وقت کهنه نمی‌شود. بله، مادرم بعد از دیدن فیلم، من و برادر بزرگ‌ترم را مستقیماً به فروشگاه صفحه برد و آن‌جا نسخهٔ موسیقی متن Saturday Night Fever را خرید. وقتی به خانه رسیدیم، سوزن صفحه را روی آن گذاشتیم. (می‌خندد) موسیقی متن فوق‌العاده‌ای است. فیلمی فوق‌العاده. خاطره‌ای عالی از دوران دیسکو با شخصیت‌ها...

یکی از فیلم‌های موردعلاقه همیشگی‌ام؛ Saturday Night Fever یک اثر کلاسیکِ فرقه‌ای است! هیچ‌وقت کهنه نمی‌شود. بله، مادرم بعد از دیدن فیلم، من و برادر بزرگ‌ترم را مستقیماً به فروشگاه صفحه برد و آن‌جا نسخهٔ موسیقی متن Saturday Night Fever را خرید. وقتی به خانه رسیدیم، سوزن صفحه را روی آن گذاشتیم. (می‌خندد) موسیقی متن فوق‌العاده‌ای است. فیلمی فوق‌العاده. خاطره‌ای عالی از دوران دیسکو با شخصیت‌ها و داستانی جذاب این فیلم که در 1977 منتشر شد و به کارگردانی جان بادهام ساخته شده، درامی موزیکال است که رخدادهایی در بروکلین را نشان می‌دهد؛ گروهی از نوجوانان ایتالیایی-آمریکایی به رهبری تونی مانیرو (جان تراولتا) که در شغل‌های خسته‌کننده کار می‌کنند، با لاتینی‌ها درگیر می‌شوند و در دیسکوتک محلی که تونی قهرمان رقص آنجاست با دختران آشنا می‌شوند. دونا پسکو نقش دوست‌دختر آویزان و خواهان توجه او را بازی می‌کند و کارن لین گورنی نقش شریک رقص او را در یک مسابقهٔ بزرگ برعهده دارد. این فیلم در زمان خودش بسیار موفق بود و محرکی برای تب دیسکو در سراسر جهان شد. تا امروز هم آدم‌ها ژست رقص نمادین تراولتا را با یک دست به بالا و پای متناظر بیرون‌آمده تقلید می‌کنند. جان در زمان فیلمبرداری تنها 22 سال داشت و در اوج جوانی بود (الهام‌بخش مردان برای ورزش و تناسب‌اندام) و پیش‌تر به‌خاطر سریال تلویزیونی Welcome Back, Kotter شناخته شده بود. Saturday Night Fever او را به ستاره‌ای بزرگ تبدیل کرد و نامش را همه‌گیر ساخت. موفقیت فیلم مستحق است، چون بر شخصیت‌های عادی اما جالب و درام سرگرم‌کنندهٔ آن تأکید دارد؛ چه برسد به سکانس‌های رقص پویا و موسیقی متن محبوب با اجرای بی‌گیز. چند صحنهٔ باکیفیت در فیلم هست، از جمله یکی که پل باشکوه بروکلین در زمینهٔ آن می‌درخشد. مراقب باشید تا فرَن درشر ۱۹ ساله را در اولین تجربهٔ بازیگری‌اش در یک کامئوی پررنگ ببینید. مدت فیلم ۱ ساعت و ۵۸ دقیقه است و در بروکلین، نیویورک فیلمبرداری شده. نویسندگان: نیک کون (داستان) و نورمن وکسلر (فیلمنامه). ارزیابی: A-/B+ وقتی این فیلم منتشر شد، من فقط ده سالم بود و آن زمان آن را در سینما ندیدم—اما خب خبر بزرگی بود. جان تراولتا به‌عنوان تونی مانیرو با کت سفید و حالتِ خفن‌اش که انگار روی خیابان‌ها و روی کف سالن می‌لغزید، در سراسر جهان تحسین شد. او مصمم است وضعش را بهتر کند و برای همین در یک مسابقهٔ دیسکو شرکت می‌کند که فکر می‌کند زندگی‌اش را تغییر خواهد داد و آنچه در حدود دو ساعت رخ می‌دهد، داستان اوست. متأسفانه داستان چندان قوی نیست. شخصیت اصلی آدم خیلی جذابی نیست؛ با زنان برخورد بدی دارد، زبانی تند و تیزی دارد و مرتب با پدر سخت‌کوش و محترمش درگیر است. اوضاع پیچیده‌تر می‌شود وقتی برادر کشیشش «فرانک» (مارتین شاکر) بازمی‌گردد و اعلام می‌کند قصد دارد کشیشی را رها کند تا زندگی‌ای بدون تجرد داشته باشد. خوشبختانه تونی روی رقص‌گُهد با «استفانی» (کارن لین گورنی)، زنی سرزنده و بلندپرواز که بیش از خودش برای شروعی تازه تلاش می‌کند، جفت می‌شود—و آنجا است که فیلم بالاخره جان می‌گیرد. روی کف رقص، با چرخِ دیسکوی درخشان و مجموعه‌ای از آهنگ‌های عالی Bee Gees که حتماً انگشت و پای شما را به جنبش درمی‌آورد: «Night Fever»، «Staying Alive»، «If I Can’t Have You» و آهسته‌ترِ «How Deep Is Your Love» باعث می‌شوند موسیقی متن خیلی بیشتر از این نگاه سطحی و پوچ به زندگی در نیویورک نیمهٔ دههٔ ۱۹۷۰ در یاد بماند. تراولتا ستارهٔ فیلم است؛ راه رفتن و سبک خودمطمئنش او را از باقیِ این داستان نسبتاً خنثی جدا می‌کند—اما در نهایت این فیلم دربارهٔ آرزو، رقص و Bee Gees است و همین عناصر بعدها ارزش دیدن را دارند.