فیلم Mrs Harris Goes to Paris 2022

نمی‌دانم اگر لسلی منویل نقش خانم هریس را بازی نمی‌کرد، آیا این‌قدر مشتاق دیدن فیلم می‌شدم یا به همان اندازه از آن خوشم می‌آمد یا نه، اما خوشبختانه او این نقش را دارد. اتفاقات نامحتملی برای خانم هریس رخ می‌دهد که در مجموع داستانی نه‌چندان واقعی را شکل می‌دهد—مثلاً بردن در قرعه‌بازی فوتبال—اما اگر بخواهیم فقط به روایت‌های کاملاً واقع‌گرایانه اصرار کنیم، فیلم‌های علمی‌تخیلی و ابرقهرمانی...

نمی‌دانم اگر لسلی منویل نقش خانم هریس را بازی نمی‌کرد، آیا این‌قدر مشتاق دیدن فیلم می‌شدم یا به همان اندازه از آن خوشم می‌آمد یا نه، اما خوشبختانه او این نقش را دارد. اتفاقات نامحتملی برای خانم هریس رخ می‌دهد که در مجموع داستانی نه‌چندان واقعی را شکل می‌دهد—مثلاً بردن در قرعه‌بازی فوتبال—اما اگر بخواهیم فقط به روایت‌های کاملاً واقع‌گرایانه اصرار کنیم، فیلم‌های علمی‌تخیلی و ابرقهرمانی هم وجود نداشتند؛ بنابراین من مشکلی با معلق گذاشتن باورم نداشتم. فیلم لطیف و دلپذیر است و گاهی به یک اثر این‌چنینی نیاز دارم تا تعادل را در برابر درام‌ها و شخصیت‌های بداقبال فیلم‌های «واقع‌گرایانه» برقرار کند. بازیگردانی جمعی خوبی دارد؛ بسیاری از بازیگران را از آثار بریتانیایی دیگر نمی‌شناختم، اما همگی خوب ظاهر شده‌اند. احتمالاً روزی دوباره این فیلم را خواهم دید. دیدن چند نقد یک ستاره در سایت‌های دیگر برایم خنده‌دار بود؛ به‌نظر می‌رسد برخی بینندگان نظرشان با من خیلی متفاوت است، اما ارزش امتحان کردن را دارد. لسلی منویل آشکارا از بازی در نقشِ زنِ بیوه و پاک‌کاری که نام فیلم از او گرفته شده، لذت می‌برد. یکی از مشتریانش، «لیدی دَنت» (آنا چانسلر)، در پرداخت قبض‌ها چندان دقیق نیست، اما یک پیراهن دیور دارد—و قیمت ۵۰۰ پوندی آن برای خانم هریس مثل رویایی دست‌نیافتنی است. مصمم می‌شود که یکی برای خود تهیه کند: اضافه‌کاری می‌کند، حقوق بازنشستگی‌اش را پس‌انداز می‌کند و حتی روی مسابقات سگ‌ها هم شرط‌بندی می‌کند تا با دسته‌اسکناس‌های ده‌شیلینگی به سالن دیور برود. کارکنان کمی نخبه‌پرست‌اند و چندان با او گرم نمی‌گیرند، اما «مارکی دو شاساگن» (لامبرت ویلسون) او را به‌عنوان مهمان به نمایش می‌برد و «آندره» و مدیر نسبتاً متکبر «کلودین» (ایزابل هوپرت) به او می‌گویند که آن پول ارزش بی‌توجهی ندارد. از آن‌جا ماجراهای سرگرم‌کننده‌ای شروع می‌شود: او توانایی می‌یابد پیراهن رویایی را به‌دست آورد، اما باید در پاریس منتظر دوختِ اندازه‌اش بماند. این تجربه او را در معرض جذابیت‌های خوش‌رفتار مارکی قرار می‌دهد، دوستان جدیدی پیدا می‌کند و لحظات منحصر‌به‌فردی را تجربه می‌کند. فیلمی سبک و مفرح است، با چاشنی انصاف و عمل‌گرایی بریتانیایی، و فیلمنامه‌ای که بازیگران با آرامش اجرا می‌کنند و هم‌افزایی خوبی روی پرده دارند. پایان‌بندی کمی مصنوعی است، اما این یک فیلم احساس‌خوب است که دل را گرم می‌کند و تا حدودی تولد تولید انبوهِ مدِ آماده و لوکس را به تصویر می‌کشد.