فیلم Clemency 2019

آلفره وودارد در نقش رئیس زندانی که مسئول اجرای احکام مرگ است، اجرای بسیار تأثیرگذار و قوی‌ای ارائه می‌دهد. برنادین روزبه‌روز بیش‌تر در آشتی دادن مسئولیت‌های شغلی‌اش با وجدان و زندگی زناشوییش درمانده می‌شود. وقتی یکی از این «اجراآت» به خطا می‌انجامد — هرچند تقصیر او نیست — مورد توجه و بررسی بیشتری قرار می‌گیرد و به‌زودی نوبتِ «وودز» با بازی آلدیس هاج فرا می‌رسد....

آلفره وودارد در نقش رئیس زندانی که مسئول اجرای احکام مرگ است، اجرای بسیار تأثیرگذار و قوی‌ای ارائه می‌دهد. برنادین روزبه‌روز بیش‌تر در آشتی دادن مسئولیت‌های شغلی‌اش با وجدان و زندگی زناشوییش درمانده می‌شود. وقتی یکی از این «اجراآت» به خطا می‌انجامد — هرچند تقصیر او نیست — مورد توجه و بررسی بیشتری قرار می‌گیرد و به‌زودی نوبتِ «وودز» با بازی آلدیس هاج فرا می‌رسد. بازی وودارد و وندل پیرس در نقش شوهر دوست‌دار اما روزبه‌روز خسته‌ترش، جاناتان، خوب از کار درآمده و تصویری قدرتمند از زنی ارائه می‌دهد که بین حفظ بی‌طرفی حرفه‌ای — او در نهایت کارش را انجام می‌دهد — و درک روزافزون از ماهیت نهایی وظیفه‌اش و کوتاهی‌ها و باورهای دینی‌اش در تردید است. اما بخش‌های دیگر درام، از جمله درخواست‌های دقیقه‌نود، کم‌تر مؤثرند و ریچارد شیف در نقش وکیل محکوم «لومتا» چندان درخشان نیست؛ شخصیتی که بیشتر شبیه کسی است که با امید واهی و استدلال‌های حقوقی دور از واقعیت سعی می‌کند به متهم دل‌گرمی بدهد. کارگردان چینونیه چوکو با این داستان پرشور با حوصله برخورد می‌کند که گاهی خوب است و ما را عمیق‌تر با شخصیت آشفته برنادین همراه می‌سازد، اما گاهی نیز ریتم باید تندتر شود. کلیت اثر به‌اندازه اجزایش تأثیرگذار نیست، اما همچنان نگاهی تأمل‌برانگیز به این می‌اندازد که مسئولیت در چنین موقعیت‌هایی — که هیچ‌کدام‌مان آرزو نداریم تجربه‌شان کنیم — دقیقاً بر عهده کیست. بازیگران با این فیلمنامه عملکرد فوق‌العاده‌ای دارند، اما یک نکته انتقادی هم وجود دارد: تصور اینکه یک زن سیاه‌پوست — یعنی دو مانع اجتماعی برای او — در مقام ریاست زندانی که احتمالاً انتفاعی و متعلق به شرکت‌هاست، در یک ایالت عقب‌افتاده که گاهی به‌طور آشکار علیه سیاه‌پوستان عمل می‌کند، قرار گیرد و نسبت به محکومان دلسوز باشد، برای برخی بسیار دور از واقعیت و تا حدی کارتونی به نظر می‌رسد. لازم به یادآوری است که بیشتر زندان‌های انتفاعی در آمریکا در ایالت‌های محافظه‌کار مستقرند (شاید به‌جز کلرادو)، و احتمال اینکه این شرکت‌ها یک زن یا یک سیاه‌پوست یا هر دو را به‌عنوان زندان‌بان انتخاب کنند، بسیار اندک به‌نظر می‌رسد.