فیلم Contempt 1963

جک پالانس در نقش تهیه‌کننده هالیوود ("پروکوش") به خوبی انتخاب شده است که از کارگردان افسانه‌ای فریتس لنگ خواسته تا آخرین نفس‌های حیات را به ژانر پرشکوه "پپلوم" ببخشد و این کار را با اقتباسی از "ادیسه" هومر انجام دهد. او تصاویر اولیه فیلم را مشاهده می‌کند و به جز یک حوری که برهنه شنا می‌کند، تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. راه‌حل؟ استخدام نمایشنامه‌نویس موفقی که...

جک پالانس در نقش تهیه‌کننده هالیوود ("پروکوش") به خوبی انتخاب شده است که از کارگردان افسانه‌ای فریتس لنگ خواسته تا آخرین نفس‌های حیات را به ژانر پرشکوه "پپلوم" ببخشد و این کار را با اقتباسی از "ادیسه" هومر انجام دهد. او تصاویر اولیه فیلم را مشاهده می‌کند و به جز یک حوری که برهنه شنا می‌کند، تحت تأثیر قرار نمی‌گیرد. راه‌حل؟ استخدام نمایشنامه‌نویس موفقی که به فیلمنامه‌نویس تبدیل شده، "پاول" (میشل پیکولی) به منظور جان بخشیدن به فیلم. دستمزد او ۱۰ هزار دلار است و این مبلغ برای تکمیل بازسازی آپارتمانی که با همسرش "کامیلا" (بریژیت باردو) به اشتراک می‌گذارد، کافی خواهد بود. اما هرچه بیشتر درگیر فیلم می‌شود، رابطه عاشقانه‌اش با همسرش به تیره‌گی می‌گراید. "کامیلا" به وضوح نسبت به او سرد شده و حتی با رئیس جدیدشان flirt می‌کند. اوج همه چیز زمانی است که برای فیلم‌برداری به کاپری سفر می‌کنند که یک تراژدی پارسیان به وقوع می‌پیوندد. این فیلم به‌طور قطع از نظر بصری زیباست. باردو که مکرراً برهنه است، مناظر شگفت‌انگیز و نگاهی جالب به پشت صحنه‌های استودیوهای سی‌نه‌سیتا که اکنون به افول رفته‌اند، همه عناصر زیبایی را در خود دارد که به خوبی عظمت گذشته این صنعت را به تصویر می‌کشد، همان‌طور که کولوسئوم عظمت رو به افول رم را نشان می‌دهد. داستان اما موضوع دیگری است. من آن را ساختگی و تکه‌تکه یافتم. بحث‌های آن‌ها از هیچ‌جا آغاز می‌شود و منطقی ندارد، شبیه به مشاجرات لوس و ناپخته نوجوانان. شاید "پاول" در حال بازی کردن بازی‌ای باشد تا همسرش را برای پرداخت بیشتر تحت فشار بگذارد؟ شاید او فقط نمی‌فهمد که چه چیزی او را تحریک می‌کند؟ به‌وضوح او نیز ایده‌ای ندارد که چه چیزی "پاول" را می‌سازد و من در آنها کمترین شیمی صحنه‌ای را احساس نکردم، حتی زمانی که صحنه‌ها کمی صمیمی‌تر بودند. نکته‌ای که کمی کمک نمی‌کند، موسیقی متن جورج دلرو است. این موسیقی زیبا و غنی است، اما خداگاه آن را همچون یک شیر آب روشن و خاموش می‌کند. مثل یک میان‌پرده موسیقی بین صحنه‌های روزافزون آزاردهنده که بارها تکرار می‌شود و سپس برای دیالوگ‌ها متوقف می‌شود. تقریباً شبیه به یک زنگ تنظیم‌شده! فریتس لنگ در صحنه‌هایش می‌درخشد - به‌طرزی که به‌راحتی طبیعی‌ترین شخصیت این فیلم به نظر می‌رسد، در حالی که پالانس - همان‌طور که معمول است - به طرز غیرطبیعی‌ای بی‌روح به نظر می‌رسد. چند لحظه خنده‌دار وجود دارد، اما متأسفانه به اندازه کافی نیست که این فیلم را برای من سرگرم‌کننده کند. خوشحالم که آن را دیده‌ام، اما شک دارم که دوباره به سراغش بروم.