فیلم The Strange Love of Martha Ivers 1946

«قانون این را می‌گوید، مگه نه والتر؟» فیلم The Strange Love of Martha Ivers به کارگردانی لوئیس مایلستون است و بازیگرانش شامل باربارا استنویک، ون هفلین، لی‌بیث اسکات و کرک داگلاس (در نخستین نقش سینمایی‌اش) می‌شوند. رابرت راسن و رابرت ریسکین فیلمنامه را از داستان کوتاه «عشق دروغینِ خونین» نوشته جان پاتریک (با نام مستعار جک پاتریک) اقتباس کرده‌اند. تهیه‌کننده هال بی. والیس است، موسیقی اثر...

«قانون این را می‌گوید، مگه نه والتر؟» فیلم The Strange Love of Martha Ivers به کارگردانی لوئیس مایلستون است و بازیگرانش شامل باربارا استنویک، ون هفلین، لی‌بیث اسکات و کرک داگلاس (در نخستین نقش سینمایی‌اش) می‌شوند. رابرت راسن و رابرت ریسکین فیلمنامه را از داستان کوتاه «عشق دروغینِ خونین» نوشته جان پاتریک (با نام مستعار جک پاتریک) اقتباس کرده‌اند. تهیه‌کننده هال بی. والیس است، موسیقی اثر را میکلوش روزا ساخته، فیلم‌برداری را ویکتور میلنر برعهده داشته، طراحی صحنه هانس درایر است و لباس‌ها را ادیت هد تهیه کرده است. در کنار این نام‌ها، نام‌هایی چون رابرت آلدریچ و بلیک ادواردز هم در فهرست عوامل دیده می‌شود که نشان‌دهنده حضور چند کارگردان آینده‌دار در پشت‌صحنه فیلم است. این فیلم نوآرِ تاریک و اغلب منحرف، ملودرامی است که تکیه زیادی بر دیالوگ‌ها و شخصیت‌های ناپسند دارد و در طول روایت از جنبه‌ای بیرحم لذت می‌برد. استنویک در نقش مارتا ایورز به‌شکلی یخ‌زده و مرموز ظاهر شده؛ مرکز یک مثلث انفجاری که دو مرد دیگر آن ممکن است در کودکی شاهد زدنِ عمه ثروتمند مارتا به قتل با چماق بوده‌اند. پس از آنکه مرد دیگری برای این قتل به دار آویخته می‌شود، مارتا ارث خانواده را به‌دست می‌آورد و به چهره‌ای ثروتمند و قدرتمند در ایورزتاون تبدیل می‌شود. او با یکی از شاهدان (والتر اونیل، نقشی که کرک داگلاس بازی می‌کند) ازدواج کرده—مردی با اراده ضعیف که حرفه‌اش به پشتِ موفقیت همسرش اتکا دارد—و آرامش ظاهری دنیایش وقتی به هم می‌ریزد که سم (با بازی درخشان ون هفلین)، شاهد احتمالی دیگرِ ماجرا، دوباره پدیدار می‌شود؛ اکنون آب‌های ملتهب گناه دوباره به جوش می‌آیند. مایلستون کارگردانی محکمی ارائه می‌دهد و ترکیب عناصر نوآر را حول خط‌های عاشقانه‌ی سوزانِ داستان می‌چیند. فضای فیلم کلاسیک نوآر است: ایورزتاون به‌ظاهر شهری آرام و تماماً آمریکایی در ناکجاست، اما زیر آن ظاهر خوش‌منظره اعمال سیاسی تاریک و رازهای حتی تیره‌تری پنهان است. موسیقی روزا در نقاطی شاد و ظاهراً بی‌دغدغه است تا حس خوبِ آمریکایی را تداعی کند، و در لحظه‌هایی با تغییر تُن ناگهانی هنگامی که سایه‌ها دور شخصیت‌های ناخوشایند شکل می‌گیرند، گوش‌ها را می‌گیرد. لی‌بیث اسکات در یکی از نقش‌های بهترش جذاب است و جودیت اندرسون در نقش عمه‌ی شریر تأثیری عظیم در همان کوتاه حضورش دارد. شاید مدت فیلم—نزدیک به دو ساعت—کمی طولانی به‌نظر برسد، اما با این حال برای داستان و توانایی فنی سازندگانش به‌شدت قابل توصیه است. امتیاز: 8/10 باربارا استنویک همواره توانایی جذب تماشاگر به درون نقش‌هایش و ایجاد هم‌ذات‌پنداری—even اگر شخصیت سزاوار آن نباشد—را دارد و در نقش مارتا ایورز نیز بار دیگر در این امر موفق است: زنی ثروتمند که در ازدواجی نسبتاً بدون عشق با یک تازه‌وارد سینما (کرک داگلاس) گرفتار شده؛ مردی نسبتاً تحقیری که حرفه‌اش بر پایه‌ی موفقیت همسر قدرتمندش شکل گرفته است. بازگشت دوست دوران کودکی‌شان، سم، به زندگی‌شان یادآور حادثه‌ای است که توضیح می‌دهد چگونه مارتا به همه‌ی ثروتش رسیده و چرا در نهایت همسری مثل والتر را انتخاب کرده است. لی‌بیث اسکات گهگاه در نقش نامزد سابق کیفریِ سم ظاهر می‌شود که به‌سرعت درمی‌یابد شعله‌ای در جایی دیگر هنوز روشن است و برای او در این ترکیب به‌سرعت سمی جایی نیست. ریتم کند فیلم تا حدی از جذابیتِ داستان پیچیده و پرکشش می‌کاهد و موسیقی نیز گاهی فیلم را در مرداب ملودراما فرو می‌برد؛ با این‌حال سکانس‌های بین داگلاس و استنویک ترکیبی فوق‌العاده از کینه، عشق و نفرت ارائه می‌دهند. پانزده دقیقه‌ی پایانی همه‌چیز را متمرکز می‌کند و تا پایان تماشاگر را در حالت تعلیق نگه می‌دارد، بی‌آنکه کاملاً از اتفاق بعدی اطمینان داشته باشیم.