فیلم 5 Against the House 1955

«او یک روش دارد، باور کنید!» چهار دوست کالج در یک کازینوی رینو هستند که به‌طور اشتباه تقریباً به‌خاطر یک سرقت نافرجام دستگیر می‌شوند. پس از آن که بی‌گناهی‌شان ثابت می‌شود، یکی از پلیس‌ها می‌گوید سرقت از این کازینو تقریباً غیرممکن است. این حرف رونیه جوان را به فکر می‌اندازد که شاید بشود این کار را انجام داد و او نقشه‌ای بی‌عیب و نقص طرح می‌کند...

«او یک روش دارد، باور کنید!» چهار دوست کالج در یک کازینوی رینو هستند که به‌طور اشتباه تقریباً به‌خاطر یک سرقت نافرجام دستگیر می‌شوند. پس از آن که بی‌گناهی‌شان ثابت می‌شود، یکی از پلیس‌ها می‌گوید سرقت از این کازینو تقریباً غیرممکن است. این حرف رونیه جوان را به فکر می‌اندازد که شاید بشود این کار را انجام داد و او نقشه‌ای بی‌عیب و نقص طرح می‌کند تا آن را به‌عنوان یک شوخی اجرا کنند. اما وقتی دوستانش را در جریان می‌گذارد، یکی از آن‌ها به‌نام بریک، که سرباز پیشین و خشونت‌طلبی بی‌پروا است، می‌خواهد نقشه را جدی انجام دهد. نکات مثبت زیادی در این فیلمِ ساخته‌شده توسط فیل کارلسون وجود دارد؛ چیزهایی که باعث شد از امتیاز اندک IMDb صرف‌نظر کنم و بدون توقع تماشا کنم. بازیگران ترکیب قوی‌ای دارند: گای مدیسون، برایان کیث، الووی مور، کرون متیوز جوان در دورانی پیش از نقش‌های ماجراجویانه‌اش و کیم نوواک دلربا و زیبا در تنها دومین نقش تائیدشده‌اش. تصویربرداری در دریاچه تاهو چشم‌نواز است و داستانِ جان بارنوِل (براساس رمان جک فینی) جذاب است و ایده‌ای جالب درباره شیوه‌ی سرقت از یک کازینو دارد. به نظرم تماشاگران تازه‌وارد باید برای فیلمی متفاوت‌تر از آنچه خلاصه‌ی داستان نشان می‌دهد آماده باشند. فیلم قطعاً لحظات پرتنشی دارد، عمدتاً به‌خاطر نقش مرزِ روانیِ برایان کیث، اما در اصل فیلمی گفتگو‌محور است با لکه‌هایی از طنز تا پایان‌بندی که همه‌چیز بدون اغراق و هیاهو کنار هم قرار می‌گیرد. فیل کارلسون که در کارنامه‌اش فیلم برجسته‌ای مثل Scandal Sheet دارد، ظاهراً انتخاب مناسبی برای کارگردانی بود، اما ترکیب ژانرهای جنایی/ماجراجویی/رمانتیک در یک اثر، توقع زیادی بود. کارگردانی بدی نیست، اما این ادغام عجیب هرگز کاملاً جواب نمی‌دهد و احتمالاً مانع شد فیلم میان تماشاگران گسترده‌تر مطرح شود. با این حال کارلسون شایسته بازنگری است چون آثار قابل توجهی در رزومه‌اش دارد. در مجموع این فیلم نوعی عجیبت است و نسبت دادن آن به ژانر نوآر تا حدی اغراق‌آمیز است، اما به‌خاطر نکات مثبتش که به‌مراتب بیشتر از نکات منفی‌اند، قطعاً قابل توصیه است. 7/10