فیلم No Way Out 1950

این دقیقاً مصداقِ «گاز گرفتن دستی است که تو را تغذیه می‌کند». دو سارق کم‌اهمیت بعد از یک دزدی ناموفق راهی بیمارستان می‌شوند. «ری» (ریچارد ویدمارک) شخصیتی خشمگین و راندار است که نمی‌گذارد پزشک شیفت، «بروکس» (سیدنی پواتیه)، به برادر زخمی‌اش نزدیک شود. مخالفت‌های او نادیده گرفته می‌شود، اما وقتی بیمار فوت می‌کند، برادر شروع به طرح اتهامات نژادپرستانه علیه پزشک می‌کند. این اتهامات خیلی...

این دقیقاً مصداقِ «گاز گرفتن دستی است که تو را تغذیه می‌کند». دو سارق کم‌اهمیت بعد از یک دزدی ناموفق راهی بیمارستان می‌شوند. «ری» (ریچارد ویدمارک) شخصیتی خشمگین و راندار است که نمی‌گذارد پزشک شیفت، «بروکس» (سیدنی پواتیه)، به برادر زخمی‌اش نزدیک شود. مخالفت‌های او نادیده گرفته می‌شود، اما وقتی بیمار فوت می‌کند، برادر شروع به طرح اتهامات نژادپرستانه علیه پزشک می‌کند. این اتهامات خیلی زود در خیابان‌ها پیچیده و با توجه به تنش‌های نژادی موجود، وضعیت برای پزشک، خانواده‌ و بیمارستانش و جامعه‌ای که آماده‌ی درگیری است، خطرناک می‌شود. در مرکز این فضاسازی مسموم، «ادی» (لیندا دارنل) قرار دارد. او پیش‌تر همسر مرد متوفی بوده و اگرچه عضو رسمی گروه‌های نژادپرستانه نیست، به‌شدت متعصب است و تمایل دارد از اتهامات «ری» حمایت کند. اما با شاهد بودن خشونتی که در حال شکل‌گیری است، آیا ممکن است به اشتباه خود پی ببرد، دریابد که «ری» اشتباه می‌کند و تنها کسی باشد که می‌تواند کمک کند؟ به‌ویژه وقتی «ری» فرار می‌کند و در پی انتقامی شخصی می‌رود. ویدمارک همیشه بازیگری جذاب نبوده و گاه خشک به نظر می‌رسیده، اما در این نقش نوعی ناخوشایندی محسوس در شخصیت‌آفرینی‌اش هست و او با تمام وجود تلاش می‌کند تا مردی نادان را باورپذیر بسازد. دارنل نیز در نقش زنی پریشان عالی است؛ در ابتدا همدلی برانگیختن برای او دشوار است، اما اجرای او به‌طرزی مؤثر نماد مبارزات آمریکاست با مسائل نژادپرستی، بیماری روانی و تا حدی زن‌ستیزی. شخصیت پواتیه چندان توسعه‌یافته نیست، اما او همچنان شرافت حرفه‌ای را به نقش می‌آورد، به‌ویژه در پایان فیلم. در مجموع، فیلمی اندیشمندانه است که حتی کمی اندوه و ترحم را نیز برمی‌انگیزد.