فیلم Last Train from Gun Hill 1959

تماشای این فیلم سفری به سرزمین نوستالژی بود و سفری لذت‌بخش. این اثر واقعاً یکی از وسترن‌های کلاسیک و خوب است که داستان دو مرد شجاع را که روبه‌روی هم قرار می‌گیرند روایت می‌کند — بدون افکت‌های ویژه، بدون موجودات فضایی، بدون انفجارهای عصبی و بدون شخصیت‌های پرخاشگر و فحاش. دیدن کرک داگلاس و آنتونی کوئین در این فیلم واقعاً لذت‌بخش بود. هر دوی آن‌ها برای...

تماشای این فیلم سفری به سرزمین نوستالژی بود و سفری لذت‌بخش. این اثر واقعاً یکی از وسترن‌های کلاسیک و خوب است که داستان دو مرد شجاع را که روبه‌روی هم قرار می‌گیرند روایت می‌کند — بدون افکت‌های ویژه، بدون موجودات فضایی، بدون انفجارهای عصبی و بدون شخصیت‌های پرخاشگر و فحاش. دیدن کرک داگلاس و آنتونی کوئین در این فیلم واقعاً لذت‌بخش بود. هر دوی آن‌ها برای نقش‌هایشان بسیار مناسب بودند و من همیشه از بازی‌شان خوشم آمده است. شاید این نوع علاقه بیشتر جنبه نوستالژیک دارد؛ مطمئنم بازی‌شان امروز اسکار به همراه نمی‌آورد. داستان به همان اندازه فیلم کلاسیک است: پسر جوان و خودخواه یک دام‌دار ثروتمند خودش را به دردسر بزرگی می‌اندازد و صاحبِ دام که پسر تنهاست، تلاش می‌کند مانع شود پسرش به کیفر عملش برسد. متأسفانه طرف مقابل نه تنها به اندازه صاحبِ دام سرسخت است، بلکه اتفاقاً نماینده قانون هم هست. جان استرجس این داستان را خوب اجرا کرده است. فیلم عناصر معمول این ژانر را دارد: دو مرد که در برابر هم ژست می‌گیرند، یک آدم شر که در نهایت اسیر می‌شود، دختری که بین آن دو مرد تردید دارد، چند زد و خورد با تفنگ و مشت و در نهایت یک پایان بزرگ. از هر دقیقهٔ این کلاسیک قدیمی لذت بردم. «تو با قطار بعدی می‌ری. من بخشدار رو کنترل می‌کنم! این شهر مال منه! هر مردی توی این شهر هست هم زیر دست منه! تو با قطار بعدی می‌ری، مت!» مت مورگان (کرک داگلاس) و کریگ بلدن (آنتونی کوئین) دوستان قدیمی‌اند که راه‌های متفاوتی در زندگی انتخاب کرده‌اند. مورگان مرد قانون است، با همسر هندی و پسری خانوادگی شده؛ بلدن یک صاحب‌مزراع بزرگ و خودخوانده حاکم شهر گان هیل است. وقتی همسر مورگان مورد تجاوز قرار گرفته و کشته می‌شود، او تنها سرنخِ موجود را تعقیب می‌کند: یکی از زینی‌های بلدن. او ابتدا امیدوار است که زین دزدیده شده، اما خیلی زود درمی‌یابد که این جرم هولناک را ریک (ارل هولیمن)، پسر بلدن، مرتکب شده است. ولی وقتی ریک را دستگیر می‌کند می‌فهمد بلدن و شهر زیر کنترل او — به جز معشوقهٔ گاه‌به‌گاه بلدن، لیندا (کارولین جونز) — نمی‌خواهند که او با «آخرین قطار از گان هیل» برود. فیلم به کارگردانی جان استرجس (The Magnificent Seven) و با فیلمنامه‌ای از جیمز پو (Cat on a Hot Tin Roof) که بر پایه داستانی از لس کراچفیلد اقتباس شده، ساخته شده است. فیلمبرداری از چارلز لنگ است و موسیقی را دیمیتری تیومکین ساخته است. اولین چیزی که پس از تماشای فیلم به ذهن می‌آید این است که این مضمون قبلاً در ژانر وسترن بهتر پرداخت شده است. بنابراین کار استرجس چندان غافلگیرکننده نیست. تنها دو سال پیش‌تر فیلم بسیار برتر دلمر دیوز، 3:10 to Yuma، آمده بود. با این حال اگر یک موضوع تماتیک خوب داشته باشد، چرا دوباره در همان مسیرِ آشنا قدم نگذاریم؟ فیلم استرجس در مجموع خوش‌ساخت است و با ترکیب لایه‌های روان‌شناختی و صحنه‌های اکشن و بازی‌های عمدتاً قوی، اثری سرگرم‌کننده از آب درآمده است. با این وجود، گاهی جا داشت فیلم کمی تاریک‌تر شود؛ به نظر می‌رسد استرجس خیلی در حفظ طراوت و جذابیت عمومی محتاط بوده — نکته‌ای که تا حدودی دربارهٔ موسیقی تیومکین هم صدق می‌کند. گاهی در سکانس‌هایی که تنش بالا می‌رود، موسیقی با حال و هوای شاد و نامتناسب پخش می‌شود که حواس را پرت می‌کند. فیلمبرداری لنگ اما جالب و در سطح خوبی است و از نماهای طولانی در چشم‌اندازهای سوخته و خشک استفاده می‌کند. این موضوع قبلاً بهتر انجام شده، اما در مجموع برای طرفداران ژانر که از دیدن مردی شجاع که در برابر odds زیاد مصمم به پیروزی است لذت می‌برند، توصیه می‌شود. نمره: 7/10 ترکیبی از «درگیری در O.K. Corral» و «3:10 to Yuma» در آریزونا، یک مارشال عدالت‌طلب (کرک داگلاس) پسر جنایت‌کار (ارل هولیمن) یک دام‌دار بزرگ (آنتونی کوئین) را دستگیر می‌کند و مصمم است او را با قطار ساعت 9 شب به شهر خودش بازگرداند. اما دام‌دار و دار و دسته‌اش قصد دارند مانع شوند، به هر قیمتی. کارولین جونز نیز در فیلم حضور دارد. به کارگردانی جان استرجس، «آخرین قطار از گان هیل» (1959) از نظر لحن شباهت‌هایی به «درگیری در O.K. Corral» است و عناصری از «3:10 to Yuma» را نیز در خود دارد، اما به اندازهٔ هیچ‌کدام موفق نیست. نقشِ کوئین گاهی به‌شدت آزاردهنده و ساده‌لوح نشان داده می‌شود، زیرا او از مسئول دانستن پسر احمقِ خود برای تجاوز و قتل سر باز می‌زند. این‌که قربانی زن بومی آمریکایی بوده، در نقدِ رفتار شخصیت نقشی ندارد — مسئلهٔ اصلی عدم پذیرش مسئولیت است. تقابل نهایی در پردهٔ آخر هم چندان واقع‌گرایانه نیست. علاوه بر این، در فیلم زمان‌های زیادی صرف نشستن و انتظار می‌شود و فیلم طولانی‌تر از مدت واقعی‌اش به نظر می‌رسد. اگر بتوانید از این عیوب عبور کنید، این یک وسترن دههٔ پنجاهِ قابل قبول با دو ستارهٔ قابل‌توجه است. مدت زمان: 1 ساعت و 35 دقیقه. بخش‌هایی در مناطق مختلف آریزونا، از جمله اولد توسان، فیلم‌برداری شده و کارهایی هم در استودیوهای پارامونت انجام شده است. رتبه: C+ وسترنی قابل‌قبول و سرگرم‌کننده با چند اجرای محکم از کرک داگلاس، آنتونی کوئین و کارولین جونز. فیلمنامه ساده و کم‌پیرنگ است و پایان‌بندی چندان رضایت‌بخش نیست، اما در مجموع فیلم قابل‌قبولی است. نمره: 3.5/5