فیلم Dead Ringers 1988

همیشه به این فکر کرده‌ام که باید مسابقه‌های زیبایی برای درون بدن‌ها هم برگزار شود. «دد رینگرز» را دیوید کراننبرگ کارگردانی کرده و او همراه با نورمن اسنایدر فیلمنامه را از روی کتاب «دوقلوها» نوشتهٔ باری وود و جک گیزلند اقتباس کرده است. جِرِمی آیرونز و ژنویو بوژو بازیگران اصلی‌اند. موسیقی اثر از هوارد شور و فیلم‌برداری از پیتر سوشیتسکی است. دو برادر دوقلوی متخصص زنان، بورولی...

همیشه به این فکر کرده‌ام که باید مسابقه‌های زیبایی برای درون بدن‌ها هم برگزار شود. «دد رینگرز» را دیوید کراننبرگ کارگردانی کرده و او همراه با نورمن اسنایدر فیلمنامه را از روی کتاب «دوقلوها» نوشتهٔ باری وود و جک گیزلند اقتباس کرده است. جِرِمی آیرونز و ژنویو بوژو بازیگران اصلی‌اند. موسیقی اثر از هوارد شور و فیلم‌برداری از پیتر سوشیتسکی است. دو برادر دوقلوی متخصص زنان، بورولی و الیوت منتل (با بازی آیرونز)، یک کلینیک باروری لوکس در شهر اداره می‌کنند. با وجود تفاوت شخصیتی، در هماهنگی عجیبی با هم‌اند، اما وقتی بورولی عاشق بازیگری معتاد به مواد به‌نام کلِر نیوو (بوژو) می‌شود، دنیای‌شان رو به فروریزی می‌گذارد. با الهام از داستان واقعی دوقلوهای متخصص زنان سیریل و استیو مارکوس (که هر دو به‌دلیل اعتیاد خودکشی کردند)، «دد رینگرز» تلفیقی از وحشت نگران‌کننده و بازیگوشی سرد است؛ به‌عبارتی بوم‌نقاشیِ مناسبی برای کراننبرگ تا برخی گرایش‌های عجیبش را به تصویر بکشد. کراننبرگ نیازی به صحنه‌های خونین، حقه‌بازی یا اثر ارزان‌قیمت ندارد؛ او از شخصیت‌های نوشته‌شده بهره می‌برد و یک مطالعهٔ کلینیکی و دقیقِ شخصیت می‌سازد. موضوعاتی چون فردیت، هویت، زن‌ستیزی، خودشیفتگی، اروتیسم و اعتیاد در سراسر فیلم جریان دارند و همه در دنیای مرموز جراحی و متافیزیکِ غیرانسانی به نمایش درمی‌آیند. ریتم فیلم هرگز از ضربان قلبی یکنواخت بالاتر نمی‌رود و با تهدیدی آرام و سهمگین پیش می‌آید تا در پایان کارگردان پایانی ویرانگر اما عمیقاً تأثیرگذار ارائه دهد. با بازی درخشان دوگانهٔ آیرونز و اجرای جسورانهٔ بوژو، «دد رینگرز» فیلمی است با عظمتِ واقعی و اثری زنده و پر از ایده‌های هوشمندانه. 8.5/10 تماماً درخشان. در عمق وجود، همه نسبت به دوقلوهای یکسان نوعی حس عشق/نفرت دارند. از یک سو آرزو می‌کنند چنین پیوندی با کسی داشته باشند؛ آن صمیمیت جادویی که در میان‌شان هست، اینکه کسی اساساً دقیقاً همانند خودشان باشد… اما همان همراهی یگانه هم وحشتناک است. من فیلم‌های دیگر کراننبرگ، مثل «اسکنرها» (1981) یا «ناهار لخت» (1991)، را ندیده‌ام، بنابراین صادقانه نمی‌توانم بگویم آیا ادعایم به آن آثار هم تسری می‌یابد یا نه، اما جرأت می‌کنم بگویم در ژانر وحشت کسی نمی‌تواند بازه‌ای بهتر از کاری که کراننبرگ در «ویدئودروم»، «منطقهٔ مرده»، «مگس» و همین «دد رینگرز» ارائه داده پیدا کند. دیوید کراننبرگ در این فیلم تا حدی متظاهر به‌نظر می‌رسد. «هویت‌هایمان در هم محو می‌شوند؛ ما یک روحیم.» کمی اغراق‌آمیز است.