فیلم Orpheus 1950

شاعر نامی «اُرفِه» (ژان مارِه) یک بعدازظهر در کافه کنار دوستی نشسته که درگیری‌ای با چند دانشجو رخ می‌دهد، مداخله پلیس لازم می‌شود و سرانجام تراژدی‌ای پیش می‌آید. زنی با رولزرویس می‌رسد و از همراهانش می‌خواهد مرد مجروح را داخل ماشینش بگذارند؛ سپس بی‌پرده از نویسنده می‌خواهد به‌عنوان شاهد همراه او شود. او فکر می‌کند قرار است به بیمارستان بروند، اما معلوم می‌شود مرد—«سِژست» (ادوارد...

شاعر نامی «اُرفِه» (ژان مارِه) یک بعدازظهر در کافه کنار دوستی نشسته که درگیری‌ای با چند دانشجو رخ می‌دهد، مداخله پلیس لازم می‌شود و سرانجام تراژدی‌ای پیش می‌آید. زنی با رولزرویس می‌رسد و از همراهانش می‌خواهد مرد مجروح را داخل ماشینش بگذارند؛ سپس بی‌پرده از نویسنده می‌خواهد به‌عنوان شاهد همراه او شود. او فکر می‌کند قرار است به بیمارستان بروند، اما معلوم می‌شود مرد—«سِژست» (ادوارد دِرمیت)—از پیش مرده است و آن زن (ماریا کاسارس) قطعاً آن «شهبانو»یی نیست که ادعا می‌کرد. اگر اندکی با داستان اُرفئوس آشنا باشید، بخش اعظم آنچه رخ می‌دهد را می‌توانید حدس بزنید، چون او خود را درگیر نقشه‌های مرگ می‌بیند. پیچیدگی ماجرا این است که مرگ به نوعی به او علاقه‌مند می‌شود و راننده‌اش «هُرت‌بیز» (فرانسوا پِره) نیز به همسر اُرفه، «اوری‌دیس» (ماری دئا)، دلباخته می‌شود. حال همه به جهان زیرزمینی می‌روند و محکمه‌ای در آنجا حکم می‌دهد که زن و شوهر باید به دنیای بازگردانده شوند—اما تنها به شرطی که او به زن نگاه نکند، وگرنه او بار دیگر بازمی‌گردد. این حکم کمی ناعادلانه به‌نظر می‌رسد، چون آن‌ها کار خلافی نکرده بودند، اما همین قرار است. آیا می‌توانند این وضعیت را سر و سامان دهند؟ آیا اصلاً چنین خواسته‌ای دارند؟ مارِه گاهی کمی خشک بازی می‌کند—شاید برای نقش تارزان مناسب بود—اما در اینجا با دئا و به‌ویژه با اجرای چشمگیر کاسارس خوب هماهنگ است. کوکتو اساطیر باستانی را در بستر معاصر به‌طرزی هوشمندانه جا می‌دهد و با استفاده از جلوه‌های تصویری ساده و آینه‌ها، مفهوم جهان موازیِ هادس را خلق می‌کند بدون آنکه همه چیز مصنوعی و مضحک به‌نظر برسد. او همچنین تا حد زیادی احساسات اغراق‌آمیز و ملودرامیِ این عشق را حذف کرده است. اما مراقب باشید: دفعه بعد که به یک جفت دستکش پلاستیکی نگاه می‌کنید، هشیار باشید!