فیلم The Count of Monte-Cristo 1975

هرگز واقعاً نفهمیدم چرا ریچارد چیمبرلین به یک ستاره بزرگ سینما تبدیل شد. بازی او محدود است و نقش‌آفرینی‌هایش بین آثار مختلف تفاوت چندانی ندارند. این‌بار نقش ادمون دانتِس، قهرمان الکساندر دوما، را بر عهده دارد. او به‌اشتباه به‌عنوان همدست توطئه‌گران ناپلئونی پس از خیانت یه‌ی یار حسودش و یک قاضی فاسد زندانی می‌شود. در زندان سخت و تحقیرآمیز «شاتو دیف» با آبه فاریا (تروور...

هرگز واقعاً نفهمیدم چرا ریچارد چیمبرلین به یک ستاره بزرگ سینما تبدیل شد. بازی او محدود است و نقش‌آفرینی‌هایش بین آثار مختلف تفاوت چندانی ندارند. این‌بار نقش ادمون دانتِس، قهرمان الکساندر دوما، را بر عهده دارد. او به‌اشتباه به‌عنوان همدست توطئه‌گران ناپلئونی پس از خیانت یه‌ی یار حسودش و یک قاضی فاسد زندانی می‌شود. در زندان سخت و تحقیرآمیز «شاتو دیف» با آبه فاریا (تروور هاوارد) ملاقات می‌کند و آنها امیدوارند ظرف چهار سال با کندن تونل به دیوار ساحل برسند — واضح است که پیرمرد آن‌قدر زمان ندارد. با این حال، خبر گنج افسانه‌ای «کاردینال اسلاد» را به او می‌دهد و پس از کمی تقلب در مراسمِ اعلام مرگ، ادمون فرار می‌کند و در پی انتقام از آزاردهندگانش می‌رود. هوشمندانه، او از نقاط ضعف دشمنانش علیه خودشان استفاده می‌کند — طمع دانگلار (دونالد پلیزنس)، جاه‌طلبی دو ویل‌فور (لوئیس ژوردان) و خیانت ژنرال مشهور موندِگو (تونی کرتیس) که حتی با معشوقه‌اش مرسدس (کیت نلینگن، که چندان تأثیرگذار نیست) ازدواج کرده است. بخش‌های موردعلاقه‌ام از کتاب، آغاز ماجراست؛ در این فیلم اما آن قسمت‌ها عملاً کنار گذاشته شده‌اند و توجه کمی به علل خیانت یا روزگار خفقان‌آور زندان که محرک عزم او برای انتقام بود، نشان داده می‌شود. دونالد پلیزنس عملکرد خوبی دارد و طمع بانکدار را خوب نشان می‌دهد، و لوئیس ژوردان هم به‌عنوان مدعی پرونده حضور محکمی دارد؛ اما تونی کرتیس از دوران اوجش فاصله گرفته و خطوط فرعی مربوط به شخصیت‌های جذابی مانند کادرُس و جوان مؤدب و باوقار آلبرت (دومینیک گارد) تا حد زیادی در سایه نقش اصلی کم‌برخوردار گم شده‌اند. طراحی صحنه و لباس‌ها قابل قبول است، اما به‌طور کلی همه‌چیز کمی کمبود عمق و قوت دارد. پایان‌بندی هم از کتاب متفاوت است — معمولاً چنین تغییری مهم نیست، اما در این‌جا انسانیت اندک ادمون را می‌گیرد، چیزی که به‌نظر من بخشی از داستان رستگاری اوست. فیلم قابل تماشا و نه بد است، اما کاش بازیگر اصلی کمی عمق بیشتری به نقش می‌داد.