فیلم Batman & Robin 1997

«بتمن و رابین» فقط از یک جهت سرگرم‌کننده است: دیدنی و خنده‌دار است. فیلم افتضاح است، واقعاً افتضاح، اما از آن نوع افتضاحی که به‌خاطرش ارزش نگاه کردن دارد. این که فیلم ضعیف است را تغییر نمی‌دهد، اما تماشایش به‌صرفه‌ی یک خنده است. جوئل شوماخر با انتخاب جورج کلونی نقش آخرین میخ تابوت بتمن را می‌کوبد؛ شاید بدترین بتمنِ روی پرده که دیده‌ایم. اگر فقط قرار...

«بتمن و رابین» فقط از یک جهت سرگرم‌کننده است: دیدنی و خنده‌دار است. فیلم افتضاح است، واقعاً افتضاح، اما از آن نوع افتضاحی که به‌خاطرش ارزش نگاه کردن دارد. این که فیلم ضعیف است را تغییر نمی‌دهد، اما تماشایش به‌صرفه‌ی یک خنده است. جوئل شوماخر با انتخاب جورج کلونی نقش آخرین میخ تابوت بتمن را می‌کوبد؛ شاید بدترین بتمنِ روی پرده که دیده‌ایم. اگر فقط قرار باشد «بروس وین» میلیاردر و عیاش را در نظر بگیریم، کلونی انتخاب نسبتاً جالبی بود، اما هر طرفدار واقعی بتمن می‌داند هویت اصلی شخصیت، بتمن است و بروس وین صرفاً نقابی است که او به‌صورت می‌زند. نکتهٔ بامزه‌ای هم هست که شکایت واقعی نیست اما اشاره‌اش خالی از لطف نیست: فیلمِ بتمن با رابین «Batman Forever» نام دارد، اما نسخه‌ای که بتمن، رابین و بت‌گرل در آن‌اند فقط «Batman & Robin» نامیده شده؟ بماند. امتیاز نهایی: ★★ — نکاتی داشت که برایم جذاب بود، اما محصول نهایی ضعیف است. ———————— به‌راحتی بهترینِ چهارگانه بعضی از طرفداران متعصب فیلم «بتمن و رابین» (۱۹۹۷) را لکه‌ای ناپاک در تاریخچهٔ قهرمان معرفی کرده‌اند، اما این فیلم به‌راحتی سرگرم‌کننده‌ترینِ چهار فیلم بتمنی است که بین ۱۹۸۹ تا ۱۹۹۷ ساخته شدند. واقعیت این است که هر چهار فیلم لحن کارتونی و اغراق‌شده‌ای دارند. آن‌ها کمی بالا‌تر از سری تلویزیونی دههٔ ۶۰ از نظر کمیکی بودن‌اند، اما با لباس‌های بهتر و بودجهٔ کلان. و «بتمن و رابین» سرگرم‌کننده‌ترینِ این چهار است. من خودم طرفدار سبک مسخره/فراواقعی این فیلم‌ها نیستم و سبک خام و واقع‌گرای نولان در سه‌گانهٔ شوالیهٔ تاریکی را ترجیح می‌دهم، ولی اگر بخواهی از میان فیلم‌های قدیمی یکی را انتخاب کنی، این یکی بیشترین سرگرمی را دارد. به همین دلیل هیچ‌وقت با این طرز تفکر که «بتمن» و «بازگشت بتمن» اثر تیم برتون شاهکارند موافق نبوده‌ام؛ ظاهرشان عالی بود اما داستان خسته‌کننده بود. بار دیگر تأکید می‌کنم که همهٔ این چهار فیلم لحن رنگارنگ و نه‌چندان جدی مشابهی دارند و این ادعا که آثار برتون جدی‌تر یا واقع‌گراترند نسبت به فیلم‌های جوئل شوماخر معتبر نیست. اگر آن‌ها را پشت‌سر هم تماشا کنی، همه‌شان سبک رنگی و کمی دست‌انداختنی یکسانی دارند. اگر می‌خواهید از این فیلم‌ها لذت ببرید باید حاضر باشید دنیای کمیک‌بوکی‌ای را که سازندگان ساخته‌اند بپذیرید. اگر این را قبول کنید، این‌ها می‌توانند فیلم‌های نیمه‌جدیِ بتمنِ سرگرم‌کننده‌ای باشند. اگر انتظار لحن «Batman Begins» یا «The Dark Knight Rises» را داشته باشید، ناامید می‌شوید. با این پیش‌فرض، «بتمن و رابین» برای من از میان این چهار فیلم محبوب‌ترین است. چرا: - جورج کلونی بهترین بتمن/بروس وین را دارد. هرچند ول کیلمر رفتار جدی‌تر بروس وین را بهتر نشان می‌داد، کلونی ظاهراً همان بروس وین است؛ کاریزما دارد و از ابتدا تا انتها نقش را جذاب بازی می‌کند. - حس خانواده در مانور وین بهتر منتقل می‌شود. گرما و رفاقت بین بروس، دیک/رابین، آلفرد و باربارا/بت‌گرل دلپذیر است. - حضور آلیسیا سیلورستون به‌عنوان بت‌گرل یکی دیگر از نقاط قوت است. - اوما تورمن در نقش پویزن آیوی می‌درخشد. معمولاً از زنان بلند و لاغر زیاد خوشم نمی‌آید، اما اوما کاملاً نقش اغراق‌آمیز آیوی را از آنِ خود می‌کند و بسیار جذاب است. - آرنولد شوارتزنگر در نقش مستر فریز خوب است. صدایش همان است که شناخته می‌شود، ولی بازی و ظاهر و لباسش بامزه و به‌یادماندنی‌اند. - فیلم قلب دارد. هرچند پویزن آیوی واقعاً شرور است و مجازات می‌شود، با عشق فریز به همسرش و تلاشش برای بازگرداندن او همدلی می‌کنی. بتمن زیر ظاهر یخ‌زدهٔ او دلِ گرم و آمادهٔ توبه را می‌بیند. علاوه بر این، محبت بین بروس و آلفرد و دیگران در مانور واقعاً حس می‌شود. - در نهایت، فیلم پر از رنگ‌های زنده و شتاب‌های اغراق‌شدهٔ سرگرم‌کننده است. اگر حال و هوای یک فیلم نیمه‌جدی و نیمه‌کمپ را می‌پسندی، این فیلم خوش‌گذرانیِ نسبتاً لذت‌بخشی است. در انتها: آهنگِ Smashing Pumpkins که روی تیتراژ پخش می‌شود را هم دوست دارم. مدت فیلم: ۲ ساعت و ۵ دقیقه. نمره: B+ ———————— این بدترین فیلم بتمن از میان همهٔ آن‌هاست. به‌جز کلونی، بازی‌ها فاجعه بود. تعجبی ندارد که کلونی از بازی در این فیلم پشیمان است — فیلم افتضاح بود. ———————— خلاصهٔ داستان و نظر کلی من از این فیلم نسبتاً لذت بردم. «بتمن» (جورج کلونی) و همراهش «رابین» (کریس اوڈانل) باید به مرکز گاتهام بشتابند تا نقشهٔ سرقت الماس «مِستر فریز» (آرنولد شوارتزنگر) را خنثی کنند؛ مردی که با به‌هم‌زدن وضع شهر امیدوار است درمان بیماری‌ای را پیدا کند که باعث شده همسرش سال‌ها در حالت تعلیق نگه داشته شود. در همین حین، بروس وین در یکی از رویدادهای خیریهٔ شرکتش برای یک تلسکوپ غول‌پیکر حاضر است که با «دکتر آیسلی» (اوما تورمن) برخورد می‌کند؛ زنی که از بروس می‌خواهد به او کمک کند تا بشر را از نابودی طبیعت بازدارد. بروس مودب است اما می‌گوید باید اول به تغذیه و نیازهای مردم رسیدگی شود؛ آیسلی که دست‌کم‌گرفته می‌شود، به‌تدریج قدرت‌هایی به‌دست می‌آورد و باعث می‌شود تقریباً همه‌کس به‌خاطر او دچار هوس شوند و با فریز متحد شود تا بتمن را نابود کنند. در مانور وین، پیشخدمت آلفرد (مایکل گاف) دارد اثرات اولیهٔ بیماری همسر فریز را نشان می‌دهد، در حالی که دخترخالهٔ مهمان او، باربارا (آلیسیا سیلورستون)، بیش از آن چیزی‌ست که به‌نظر می‌رسد. آیا آن‌ها می‌توانند هم آلفرد را نجات دهند و هم روز را نجات دهند؟ در فیلم چیزهای زیادی اتفاق می‌افتد و هرچند به‌کل تقلیدی و کلیشه‌ای‌ست، تورمن و آرنولد واضحاً از بازی در این پروژهٔ مضحک خوش‌حال‌اند و همین لذتِ بازی در نقش‌ها به بیننده منتقل می‌شود. آرنولد با عبارات اندکی شاعرانه و نوع بیان خاصش لحظاتی بامزه خلق می‌کند و نشان می‌دهد یخ می‌تواند تا چه اندازهٔ مخرب باشد وقتی در دست یک میگلومانیای مجهز به CGI قرار گیرد. فیلم کمی طولانی‌ست، صحنه‌های اکشن تکراری‌اند و جلوه‌های پلاستیکی گاهی به‌اندازهٔ بازیگران برجسته می‌شود، اما برای من این فیلم سرگرم‌کننده‌تر از آثاری است که سعی می‌کنند همه را در باتلاق روان‌شناسی و فلش‌بک‌های تاریک غرق کنند. نه عالی است و نه وحشتناک؛ صرفاً یک سرگرمی اغراق‌شده و نمایشی است.