فیلم Batman Forever 1995

جهت و لحن متفاوتی در فیلم اتخاذ شده و نتیجه‌ای متفاوت به‌دنبال داشته است. بروس وین/بتمن با یک هم‌پیمان جدید روبه‌رو می‌شود و تلاش دارد شهر گاتهام را از چنگال تو-فیس (توئوفیس) و ریدلر حفظ کند، اما این نسخه دیگر آن فضای تیرهٔ تیم برتون را ندارد و به‌جای اکشن فشرده و جدی، سرشار از شوخ‌طبعی نمایشی و سکانس‌های اکشن نه‌چندان محکم شده است. از نظر...

جهت و لحن متفاوتی در فیلم اتخاذ شده و نتیجه‌ای متفاوت به‌دنبال داشته است. بروس وین/بتمن با یک هم‌پیمان جدید روبه‌رو می‌شود و تلاش دارد شهر گاتهام را از چنگال تو-فیس (توئوفیس) و ریدلر حفظ کند، اما این نسخه دیگر آن فضای تیرهٔ تیم برتون را ندارد و به‌جای اکشن فشرده و جدی، سرشار از شوخ‌طبعی نمایشی و سکانس‌های اکشن نه‌چندان محکم شده است. از نظر بازیگری، انتخاب‌ها چندان موفق نیستند؛ وال کیلمر در نقاب بتمن نسبتاً بی‌روح ظاهر می‌شود و کریس اودانل هم فراتر از سرخوشی کارتونی رابین چندان تاثیرگذار نیست. نیکول کیدمن بسیار جذاب است اما نقش او هدر رفته و از توانایی‌هایش استفادهٔ چندانی نشده است. نکتهٔ مثبت فیلم بدیهتاً در بازی نقش منفی‌هاست: جیم کری به‌طرز درخشان و دیوانه‌واری نقش ریدلر را می‌دزدد و هر صحنه‌ای را که در آن حضور دارد روشن می‌کند؛ این اجرا عملاً نقطهٔ قوت و نجات‌بخش فیلم است. تامی لی جونز در نقش تو-فیس هم بسیار اغراق‌شده بازی می‌کند؛ اجرای او گاهی بیش از حد نمایشی است و گفته شده از اینکه کری این‌قدر صحنه‌ها را به خود اختصاص داده، ناراضی بوده است. داستان به‌طور کلی برای مخاطبان عمومی قابل‌فهم است و تعدادی سکانس انفجار و زدوبند برای اوقات‌فرسایی وجود دارد، اما فیلم خیلی درگیر دیالوگ‌های اضافه است و اکشن به‌اندازهٔ کافی نیست. طراحی شهر و بت‌موبایل چند نکتهٔ خلاقانه و جالب دارند و گروه خیابانی نئونی هم از جمله تصاویر بصری قابل‌توجه فیلم‌اند، اما به‌طور کلی با وجود هزینهٔ بالا، محصول نهایی در بسیاری جنبه‌ها ناامیدکننده است. خلاصهٔ روایت: دادستان «دنِت» پس از حملهٔ اسیدی شدید، نقشش را از دست می‌دهد و به‌صورت انتقامجویانه‌ای در گاتهام به هرج‌ومرج می‌پردازد؛ در کنار آن، دانشمندی به‌نام نایگما (ریدلر) قصد دارد با دست‌بردن در امواج مغزی مردم خواسته‌ها و ترس‌هایشان را استخراج کند که مخالفت وین او را به همکاری با تو-فیس می‌کشاند؛ هدف مشترک‌شان از میان بردن بتمن است. در جریان برخورد با این تهدیدها، خانوادهٔ آکروبات‌باز گریسون دچار فاجعه می‌شوند و دیک گریسون یتیم می‌گردد و به‌دست وین سپرده می‌شود؛ آلفردِ وفادار هم با دقتی ملایم آنها را به همکاری وا می‌دارد تا جفت افسانه‌ای شکل بگیرد. در مجموع: فیلم پُر از جلوه‌های ویژه، ابزار و گجت است اما از عمق و انسجام لازم برخوردار نیست. بعضی عناصر تصویری و اجرای جیم کری ارزش دیدن دارند، اما بازی‌های اصلی، ریتمِ کش‌دار و لحن بیش از حد نمایشی باعث شده‌اند فیلم به‌عنوان یک اقتباس کم‌مایه و ناهمگون به‌نظر برسد. آلفرد (با بازی مایکل گاف) از معدود عناصری است که با حضور خود تأثیرگذار ظاهر می‌شود.