فیلم The World Will Tremble 2025

وحشت‌های گفتنی‌ناپذیر هولوکاست همواره مخاطبان را مبهوت و بی‌زبان می‌کند، به‌ویژه وقتی به این فکر می‌افتیم که چگونه چنین جنایاتی می‌توانست در دنیای ظاهراً «متمدن» اروپای قرن بیستم مجاز شمرده شود. با این حال، ما که امروز زنده‌ایم اغلب فراموش می‌کنیم که اخبار آن زمان به‌سرعت و فراگیری امروز منتقل نمی‌شد. وقتی پای خبر اردوگاه‌های مرگ نازی‌ها مطرح بود—جایی که شش میلیون یهودی به‌طور حساب‌شده...

وحشت‌های گفتنی‌ناپذیر هولوکاست همواره مخاطبان را مبهوت و بی‌زبان می‌کند، به‌ویژه وقتی به این فکر می‌افتیم که چگونه چنین جنایاتی می‌توانست در دنیای ظاهراً «متمدن» اروپای قرن بیستم مجاز شمرده شود. با این حال، ما که امروز زنده‌ایم اغلب فراموش می‌کنیم که اخبار آن زمان به‌سرعت و فراگیری امروز منتقل نمی‌شد. وقتی پای خبر اردوگاه‌های مرگ نازی‌ها مطرح بود—جایی که شش میلیون یهودی به‌طور حساب‌شده کشته شدند—اطلاعات از آن جنایات تا مدتی طولانی به صحنه جهانی راه نیافت. اگر نه از سر شجاعت دو زندانی گریخته از اولین مرکز نابودی آلمانی‌ها در چلمنو (لهستان)، شاید افشای ماجرا باز هم به تأخیر می‌افتاد. فیلم مبتنی بر واقعیت ساخته لیور گلر، روایت دو گورکن فراری، سُلِمون وینر (با بازی الیور جکسون-کوهن) و مایکل پودخلِبْنیک (جرِمی نیومارک جونز) را بازگو می‌کند که از اردوگاه گریخته و خود را به گتو یهودیان در گراوبو (لهستان) می‌رسانند. آنها با خاخامی (آنتون لسر) که ارتباطاتی با مقاومت لهستانی داشت تماس می‌گیرند. سُلِمون شرحِ کاملی از آنچه در چلمنو رخ می‌داد ارائه می‌کند؛ اولین شهادت گزارش‌شده درباره‌ی وحشیگری‌های نازی‌ها علیه جامعه یهودی. این گزارش سپس توسط اعضای زیرزمینی یهودی به لندن قاچاق و در ژوئن 1942 از طریق بی‌بی‌سی پخش می‌شود و سرانجام جهان از این کشتار آگاه می‌گردد. با چنین پیش‌زمینه‌ای، انتظار می‌رود این داستانِ کمتر روایت‌شده می‌توانست فیلمی قوی خلق کند. اما متأسفانه، در مقایسه با آثار دیگر درباره هولوکاست، این اثر تا حدی عقب می‌ماند. شاید بزرگ‌ترین مشکل فیلم، تأکید نامتناسب روایت بر شیوه‌های فاسد و سادیستی نازی‌هاست—موضوعاتی که تقریباً تمام نیمهٔ اول فیلم را به خود اختصاص می‌دهد. هرچند پرداختن به این صحنه‌های شوک‌آور و خشم‌آور برای فراهم آوردن زمینه ضرورت دارد، میزان زمانی که به این بخش اختصاص یافته اغلب به طرح مسئله می‌افزاید و تاحدی زیاده‌روی به‌نظر می‌رسد. این بخش چنان برجسته است که نزدیک است روایت قهرمانانه و تأثیرگذار فرار زندانیان، بازگویی‌های بگریه‌آور و جان‌سوز آنها از زندگی و مرگ در آنچه «اردوگاه کار» خوانده می‌شد، و افشای دروغ‌های آشکاری را که آلمان‌ها دربارهٔ ماهیت این تأسیسات بیان می‌کردند، تحت‌الشعاع قرار دهد. علاوه بر این، فیلم در برخی جنبه‌های فنی نیاز به تقویت دارد؛ از کیفیت صدا و نورپردازی گرفته تا تدوین و ترکیب نسبتاً ناموزون دیالوگ‌ها به آلمانی و انگلیسی. با این حال، بازی خوب سه نقش اصلی و موسیقی احساس‌برانگیز اثر تا حدی این نقصان‌ها را جبران می‌کنند و فیلم هرچه جلوتر می‌رود بهتر می‌شود. «جهان خواهد لرزید» به هیچ‌وجه فیلم بدی نیست، اما چندین اثر پیشین روایت‌ها و برخوردهای مؤثرتری با این فاجعه داشته‌اند، از جمله انتخاب سوفی (1982)، فهرست شیندلر (1993)، Remember (2016)، منطقهٔ علاقه (2023) و Lee (2024)، و همچنین مینی‌سریال «هولوکاست» (1978). داستان‌های این دورهٔ تاریخی واقعاً مهم‌اند و شایستهٔ پرداختی متناسب با اهمیت خود هستند؛ با این همه، سرخورده‌کننده است که این اثر نتوانسته به‌درستی و در حد شایستگی با این موضوع برخورد کند.